Xάραμα με ρουκέτες στην Tύρο

H πόλη της Τύρου έπαψε να γοητεύει. Ο πόλεμος την αγκάλιασε και όπως συνέβη
και στις άλλες πόλεις, τις οποίες επισκέφτηκε νοτιότερα, άρχισε να σβήνει
αργά, αλλά σταθερά, κάθε μία από τις φυσικές ομορφιές της.

Από εδώ πέρασαν οι Ισραηλινοί… Ένα κατεστραμμένο από την εισβολή Ισραηλινών κομάντος διαμέρισμα, στην πόλη Σαβρίχα, νότια της Τύρου

Το παλιό λιμάνι, το ξενοδοχείο «Αλ Φανάρ», ο φάρος του λιμανιού, ακόμα και οι
φοίνικες στην παραλία, πάλλονται στον ήχο των απανωτών εκρήξεων. Τα μαχητικά
αεροσκάφη του Ισραήλ επιχειρούν χαμηλές πτήσεις σε ύψος μόλις 50 μέτρων πάνω
από τα σπίτια, θρυμματίζοντας τα τζάμια αυτών και μαζί το νευρικό σύστημα των
κατοίκων. Στο παραδίπλα σπίτι ένα βρέφος τριών μηνών αναζητά μάταια διαστήματα
ηρεμίας για να κοιμηθεί. Το κλάμα του σκεπάζει την ησυχία της απουσίας των
μαχητικών αεροσκαφών και όταν επιτέλους ηρεμεί και κλείνει τα μάτια για να
ξαποστάσει μέχρι να πεινάσει ξανά, τα F-16 κάνουν πάλι την εμφάνισή τους.

Τις τελευταίες ημέρες ο ύπνος έλειπε από όλους. Οι εκρήξεις κούρασαν τους
ανθρώπους, τους αγρίεψαν και τους έκαναν πιο οξύθυμους. Ξημέρωμα της 5ης
Αυγούστου, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ήταν περίπου μεσάνυχτα. Τα αεροσκάφη
είχαν εγκαταλείψει την Τύρο στον γνώριμο ήχο των κυμάτων της θάλασσας που
ξεθύμαναν πάνω στα βράχια του παλιού λιμανιού. Το βρέφος στο παραδίπλα σπίτι
είχε σταματήσει να κλαίει και στη γειτονιά του «Αλ Φανάρ», ο μόνος ήχος που
κυριαρχούσε ήταν το ροχαλητό των εξουθενωμένων γειτόνων που ακουγόταν από τα
μισάνοιχτα παράθυρα.

Στο διπλανό κρεβάτι, ο Ζαν Λούκα από την ελβετική τηλεόραση είχε αποδεχτεί
δίχως όρους και προϋποθέσεις αυτήν την άτυπη εκεχειρία. Κοιμόταν με την πλάτη
ακουμπισμένη στον τοίχο, ενώ το δεξί του χέρι – μάλλον από συνήθεια – έσφιγγε
το αλεξίσφαιρο γιλέκο. Το ρεύμα είχε κοπεί εδώ και ώρες και χρησιμοποιώντας το
φως που μπορούσε να δώσει ένας μικρός φακός, ακουμπισμένος δίπλα στο μαξιλάρι,
προσπαθούσα να ξεχαστώ διαβάζοντας ένα βιβλίο. Λίγο πριν ο Ζαν Λούκα κλείσει
τα μάτια του, συζητούσαμε ένα περιστατικό που είχε συμβεί νωρίτερα και μας
είχε εντυπωσιάσει.

Με τα φώτα σβηστά

Δεν αντέχουν τα μάτια της τόση καταστροφή τριγύρω

Γυρνώντας με το αυτοκίνητο αργά το βράδυ, ένας ένστολος της Χεζμπολάχ μάς είχε
σταματήσει, ζητώντας από τον οδηγό να σβήσει τα φώτα και να συνεχίσει την
οδήγηση στο απόλυτο σκοτάδι. Όταν ο οδηγός ζήτησε τον λόγο, του απάντησαν ότι
περίμεναν επίθεση των Ισραηλινών. Οι ένοπλοι της Χεζμπολάχ οδηγούν στο απόλυτο
σκοτάδι δίχως να ανάβουν φώτα πορείας στα οχήματα, ώστε να αποφεύγουν τη
στοχοποίησή τους. Ο λόγος που το ζητούσαν πλέον από όλους αφορούσε στο ότι το
Ισραήλ χρησιμοποιεί υπέρυθρες κάμερες στα ελικόπτερα που καταγράφουν κάθε
κίνηση ακόμα και τη νύχτα. Εάν λοιπόν όλη η πόλη οδηγούσε δίχως φώτα το βράδυ,
τότε οι Ισραηλινοί δεν θα ήξεραν ποια είναι τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιεί η
Χεζμπολάχ και ποια εκείνα των πολιτών. Αρνηθήκαμε ευγενικά και συνεχίσαμε τη
διαδρομή.

H προσπάθεια για ανάγνωση του βιβλίου δεν κράτησε για πολύ. Δευτερόλεπτα
αργότερα κοιμόμουν με το βιβλίο στα χέρια και τον φακό αναμμένο. Περίπου στις
3 τα ξημερώματα, ο ήχος των ελικοπτέρων άρχισε να γίνεται αντιληπτός ξανά.
Άνοιξα τα μάτια και προσπάθησα να κατανοήσω τι ακριβώς συνέβαινε με βάση τον
ήχο και τη θέση του ελικοπτέρου. H μπαταρία στον φακό είχε εξαντληθεί, ωστόσο
το φως του φεγγαριού έριχνε τις σκιές κάποιων που έτρεχαν στα σοκάκια της
γειτονιάς στο παράθυρο του δωματίου. Πάνω από την πόλη κάτι περίεργο
συνέβαινε. Ο ήχος του ελικοπτέρου ερχόταν από διαφορετικές κατευθύνσεις,
πράγμα που σήμαινε ότι υπήρχαν παραπάνω από ένα. Το σφύριγμα μιας ρουκέτας που
εκτόξευσε ένα από τα ελικόπτερα συνοδεύτηκε από μια λάμψη και τον ήχο μιας
έκρηξης. Τα τζάμια έτριξαν. H απόσταση του σημείου βολής δεν ήταν μακριά από
το δωμάτιο, ήταν όμως τέτοια που να δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας προς το
παρόν. Ακολούθησαν κι άλλες βολές ρουκετών που συνοδεύονταν από ισχυρότερες
εκρήξεις, ενώ το πολεμικό σκηνικό εμπλούτιζε ο ήχος του αυτόματου πυροβόλου
που τα ελικόπτερα τύπου Απάτσι φέρουν στο κάτω μέρος τής ατράκτου.

Το κλάμα του μωρού

Ο Ζαν Λούκα εξακολουθούσε να κοιμάται έχοντας το χέρι ακουμπισμένο στο
αλεξίσφαιρο. Γύρισα στο πλάι, επιχειρώντας να κοιμηθώ και πάλι. Αναζήτησα κάτω
από το μαξιλάρι τις ωτοασπίδες, όμως, ακόμα κι έτσι, ο ήχος των εκρήξεων
γινόταν ολοένα και πιο έντονος. Κοίταξα από το παράθυρο και είδα μια μητέρα να
τρέχει στον δρόμο με ένα βρέφος στην αγκαλιά της. Μπήκε σε μια πόρτα που
οδηγούσε σε ένα υπόγειο και ακολούθησαν κι άλλοι πολλοί. Έβγαλα τις ωτοασπίδες
και αναγνώρισα το κλάμα του μωρού από το παραδίπλα σπίτι. Ξαφνικά ο ήχος
αντιαεροπορικών ακούστηκε από το στρατόπεδο της πόλης. Έπειτα ο ήχος των
ελικοπτέρων Απάτσι μπερδεύτηκε με τον ήχο κάποιων άλλων ελικοπτέρων. Ήταν τα
Μπλακ Χόουκ που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των ειδικών δυνάμεων.
Ακολούθησαν ριπές από αυτόματα όπλα και πλέον ήταν σαφές ότι οι μάχες
διεξάγονταν στο έδαφος.

«Την ώρα εκείνη ένα μαχητικό F-16 πέταξε χαμηλότερα από κάθε άλλη φορά…»

H ΩΡΑ ήταν 4 παρά δέκα. Ξύπνησα τον Ζαν Λούκα ο οποίος σχεδόν
ταυτόχρονα με το άνοιγμα των ματιών φόρεσε και το αλεξίσφαιρο. Ανοίξαμε την
πόρτα και την ώρα εκείνη ένα μαχητικό F-16 πέταξε χαμηλότερα από κάθε άλλη
φορά πάνω από την Τύρο. Πρώτα είδαμε τη σκιά του να διασχίζει σε κλάσματα του
δευτερολέπτου τα στενά σοκάκια και αμέσως μετά νιώσαμε την ένταση της
ταχύτητάς του μεταφρασμένης σε ήχο. Μπουκάλια και ποτήρια έπεσαν στο πάτωμα.
Φορέσαμε τα κράνη και τρέξαμε μέχρι την πόρτα του «Αλ Φανάρ». H απόσταση ήταν
μόλις 50 μέτρα κι όπως συμφωνήσαμε αργότερα, ήταν τα ταχύτερα 50 μέτρα που
διανύσαμε ποτέ. Οι μάχες συνεχίστηκαν για περίπου δύο ώρες. Στο εστιατόριο του
«Αλ Φανάρ», που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου, περίπου 20 ξένοι
ανταποκριτές τυλιγμένοι με αλεξίσφαιρα και κράνη έστεκαν σε μια γωνιά. Το φως
του φεγγαριού φώτιζε αραιά και πού τα γράμματα φωσφόρου στα κράνη που
σχημάτιζαν την λέξη Press.

Καπνός…

Γύρω στις 05.30 οι μάχες κόπασαν. Οι πρώτες αχτίδες φωτός αποκάλυπταν τα στενά
σοκάκια της παλιάς πόλης της Τύρου και ήταν η ώρα που αποφασίσαμε να μάθουμε
περισσότερα για το τι συνέβαινε και πού ακριβώς. Πυκνός καπνός σκέπαζε την
πόλη και οι εκρήξεις πυρομαχικών που είχαν παραδοθεί στις φλόγες αποσπούσαν
την προσοχή από την ανατολή του ηλίου. H ώρα πλέον ήταν 6 παρά 25 και άρχιζε η
25η μέρα του πολέμου…