EΓPAΨAN

Γιώργος Λακόπουλος

(ο αρθρογράφος για την υποψηφιότητα Ντινόπουλου)

“H υπερνομαρχία Αττικής είναι όλα τα λεφτά στις εκλογές του Οκτωβρίου. Κάτι
σαν μητέρα όλων των δημοσκοπήσεων. Μάχη με πραγματικά πυρά. Λάθη δεν
συγχωρούνται, όπως διδάσκει και το παρελθόν. Στα αντίστοιχα τμήματα των
πανεπιστημίων ο επικοινωνιακός χειρισμός της υποψηφιότητας Τζαννετάκου το
2002, θα μπορούσε να διδάσκεται ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Εκ πρώτης όψεως η
υποψηφιότητα Ντινόπουλου υπακούει στον νόμο του Μέρφι: αν κάνεις λάθος όταν
είσαι στην αντιπολίτευση, τίποτε δεν θα σε εμποδίσει να το επαναλάβεις όταν
έρθεις στην κυβέρνηση. Είναι μια βολική ερμηνεία. Ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι
αυτή τη φορά η ιδέα δεν ανήκει στον Πρωθυπουργό – ούτε καν στο περιβάλλον του.
Άρα υπάρχει κάποιος να του στείλουν τον λογαριασμό. Θα μπορούσε να είναι κι
έτσι. Αλλά… πάντα υπάρχει κι ένα «αλλά». Με άλλα λόγια, μπορεί το λάθος να
μην είναι τόσο λάθος. Δηλαδή; Όσοι είναι στην πολιτική το ξέρουν: κάποιες
φορές το ερώτημα που έχει να απαντήσει ένα κόμμα πριν από εκλογές είναι: «Με
ποιον θα χάσουμε;». Στη N.Δ. το ξέρουν εκ πείρας – σχεδόν το ‘χουν στα γονίδιά
τους. Π.χ. το 1980 μαζεύτηκαν στην «αίθουσα του κήπου» με πλήρη αίσθηση ότι
εκλέγουν αυτόν που θα έχανε τον άλλο χρόνο από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1996
έδωσαν δείγματα αυταπάρνησης βαδίζοντας περήφανα στην ήττα από τον κ. Σημίτη.
Τώρα το σύνδρομο επιστρέφει στη Ρηγίλλης με την επιλογή υποψηφίου στην
υπερνομαρχία Αττικής. H επιλογή του κ. Ντινόπουλου για να αντιμετωπίσει την
κυρία Φώφη Γεννηματά εξελίσσεται σε ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας.”

(«Το Βήμα»)