Περιπλανώμενο θερινό σινεμά!

Στο κίτρινο αυτοκίνητο, η «χαρά» όπως το αποκαλούσε ο κόσμος, τοποθετούσε ο Γιάννης Παπανδρινόπουλος (στη φωτό, κάθεται), τη γεννήτρια, τις καρέκλες, τις ταινίες, τους πασσάλους και ταξίδευε σε Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα

Το κίτρινο αυτοκίνητο, γνωστό και ως η «χαρά», ξεκίνησε τα ταξίδια του το
1936. Στην καρότσα του ήταν προσεκτικά τοποθετημένοι πάσσαλοι, πτυσσόμενες
καρέκλες, μια γεννήτρια και το θερινό… σινεμά. Οι κάτοικοι της Πελοποννήσου
και της Στερεάς Ελλάδας περίμεναν με ανυπομονησία κάθε καλοκαίρι τον οδηγό του
αυτοκινήτου, για να τους προβάλει νέες ταινίες. Κατά προτίμηση δραματικές!

«Τότε, ο κινηματογράφος ήταν κάτι το εξωπραγματικό», λέει με νοσταλγία στα
«NEA» ο κ. Γιάννης Παπανδρινόπουλος, ο πρώτος πλανόδιος κινηματογραφιστής στην
Ελλάδα. «Με δυσκολία αποκτήσαμε άδεια από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Έπειτα
όμως από πολλές προσπάθειες λειτουργήσαμε το πρώτο φορητό σινεμά»,
συμπληρώνει.

Με το που πήρε στα χέρια του την πολυπόθητη άδεια, ξεκίνησε μαζί με τα αδέλφια
του τις περιοδείες στα χωριά. Στην αρχή ταξίδευαν με το κάρο, γεγονός που
έκανε τις περιοδείες τους ιδιαίτερα δύσκολες. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να
κάνουν οικονομίες. Έπειτα από λίγους μήνες κατάφεραν να αγοράσουν το κίτρινο
φορτηγάκι τους, το οποίο αποτέλεσε και το σήμα κατατεθέν του πλανόδιου
κινηματογράφου.

Ο πρώτος πλανόδιος κινηματογραφιστής ετοιμάζει την ταινία λίγα λεπτά πριν αρχίσει η προβολή της, στο καφενείο του χωριού

Με γεννήτρια. Οι Αφοί Παπανδρινόπουλοι, μετέφεραν σε ρεμούλκα ακόμη και
γεννήτρια, καθώς δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Όπως όμως φάνηκε, τίποτα από όσα
κουβαλούσαν στην καρότσα της «χαράς» δεν πήγε χαμένο! «Σε ένα από τα ταξίδια
μας στη Ρούμελη, το κρύο ήταν πολύ τσουχτερό. Γι’ αυτό και μετά την παράσταση
κατεβάσαμε τη πάνινη οθόνη και τις λινάτσες, με τις οποίες κουκουλωθήκαμε για
να ζεσταθούμε μέχρι να ξημερώσει», συμπληρώνει.

H πρώτη προβολή έγινε στην Ηλεία. «Ο κόσμος τα είχε χαμένα. Στην αρχή ο φόβος
δεν τους άφηνε να πλησιάσουν. Το μόνο που γνώριζαν ήταν οι φιγούρες του
Καραγκιόζη. Το σινεμά ήταν ξένο γι’ αυτούς. H περιέργεια όμως νίκησε τον
αρχικό τους δισταγμό», θυμάται ο κ. Παπανδρινόπουλος.

«Σε τίποτα δεν θυμίζουν οι σύγχρονες ταινίες τις παλαιότερες», τονίζει o κ. Γιάννης Παπανδρινόπουλος

Πολλοί στο πανί! Σε εκείνο το πρώτο του ταξίδι, τον συνόδευε ό ένας από
τους δύο αδερφούς του. Μετά το τέλος της παράστασης μια παρέα ανδρών τούς
πλησίασε: «Εσείς είστε μόνο δύο. Πώς φαινόσασταν τόσοι πολλοί στο πανί;», τους
ρώτησαν. Λίγο αργότερα, μια ηλικιωμένη γυναίκα τον ρώτησε: «Που είναι ο
φωνογράφος που μιλάει;». Όπως ο ίδιος λέει, έμεινε μαζί τους για αρκετή ώρα,
έως ότου να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ο κινηματογράφος, εξηγώντας τους πως η
φωνή είναι γραμμένη στην ταινία, πως κανείς δεν κρύβεται πίσω από το πανί, πως
οι ηθοποιοί δεν… ταξιδεύουν μαζί του γι’ αυτό και δεν μπορούν να τους
γνωρίσουν από κοντά.

Γι’ αυτό που καμαρώνει ο κ. Παπανδρινόπουλος, είναι για τον τρόπο που «έριχνε»
τους υπότιτλους με το… χέρι. «Έτσι ξεχώριζε τότε ο καλός κινηματογραφιστής.
Είχαμε το σενάριο μπροστά μας και αν δεν είχες την εμπειρία και δεν γνώριζες
την αλλαγή του πλάνου ήταν αδύνατο να ρίξεις τίτλους», υπογραμμίζει.