Τo πνεύμα του τόνου

Κυκλοφόρησαν από το «Ίδρυμα Κωστή Παλαμά» τα πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου
για το έργο του μεγάλου ποιητή Παλαμά επ’ ευκαιρία των εξήντα χρόνων
(1943-2003) από τον θάνατό του. Παρ’ όλο που η αναγγελία Διεθνές Συνέδριο δεν
αποτυπώνεται στα Πρακτικά διότι κανένας ξένος νεοελληνιστής δεν περιλαμβάνεται
στον κατάλογο των εισηγητών (και δεν γνωρίζω την αιτία) η πλούσια συγκομιδή,
οι δύο ογκώδεις τόμοι (960 σελίδες) και η ποικιλία της θεματογραφίας των
εισηγήσεων Ελλήνων ειδικών είναι εντυπωσιακή και, εν πολλοίς, υψηλής
επιστημονικής στάθμης. Καλύπτονται περιοχές του τερατώδους έργου – σε έκταση
και θεματική – του Παλαμά. Από τη δημοσιογραφία έως τη δημοσιοϋπαλληλία του,
από την πλούσια αλληλογραφία του έως τις αυτοβιογραφικές καταθέσεις, από την
ευρεία ποιητική του κλίμακα (επικά, λυρικά, σατιρικά ποιήματα) στην πεζογραφία
του, από το θέατρό του έως τη διαχρονική δεξαμενή της γλωσσικής του
περιουσίας, από τις εκλεκτικές του συγγένειες με τους συγχρόνους του
συνοδοιπόρους (Σικελιανό, Ξενόπουλο, Θεοτοκά κ.λπ.), από την τύχη του και τη
διάχυσή του σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, οι επιρροές που δέχθηκε και η απήχηση
που είχε στον γνωστό τότε κόσμο αποτυπώνονται σ’ αυτό το πολύτιμο ντοκουμέντο,
το οποίο επαναφέρει προς ανοιχτή συζήτηση τον Παλαμά στο κέντρο της
πνευματικής ερήμου που μας τυφλώνει, με τη σκόνη και τις ψευδαισθήσεις τέχνης
που μας τυλίγουν. Εξάλλου ένας μεγάλος ποιητής πάντα λειτουργεί διττά ως
σωσίβιο και ως εφιάλτης, σε εποχές πνευματικού λοιμού και λιμού.