Περσινά ξινά σταφύλια…

Αλγεινή. H εντύπωση που μου προκάλεσε ο κατάλογος των εβδομήντα ενός
επιχορηγούμενων θιάσων. Δεν θα μιλήσω για την πλήρη απραξία – έως
ανικανότητα… – του καθ’ ύλην «αρμόδιου» απελθόντος υφυπουργού Τατούλη (ο
οποίος, ας μην το ξεχνάμε, στην ίδια κυβέρνηση ανήκε…), που οδήγησε στο να
φτάσουμε στην 1η Αυγούστου του 2006 για να ανακοινωθούν – περσινά ξινά
σταφύλια – οι επιχορηγήσεις τής σεζόν 2005-2006 και αναγκαστικά να
χαρακτηρίζονται «απολογιστικές», ανατρέποντας εντελώς τη φιλοσοφία ενός θεσμού
που προέβλεπε στήριξη των άξιων θιάσων ρεπερτορίου ΠΡΙΝ από την έναρξη της
σεζόν, ώστε να μπορούν να προγραμματίσουν έγκαιρα και να οργανωθούν έγκαιρα.

…και pulp επιχορηγήσεις

Θα μιλήσω όμως για την εικόνα που μου άφησε ο κατάλογος των λεγόμενων
μονοετών: της σαβούρας και του πολτού – πώς λέμε «Pulp Fiction»; Άνθρωποι
ικανοί, που δουλεύουν, που έχουν προσφέρει, που έχουν μια ιστορία, νέοι που
κάτι ξεκίνησαν και προσπαθούν και ΠΡΕΠΕΙ να επιχορηγηθούν, ανάκατα με
δεινόσαυρους του απώτατου παρελθόντος που συντηρούνται στη φορμόλη, με θιάσους
που εγώ δεν ήξερα καν ότι έκαναν δουλειά τον περασμένο χειμώνα, με θιάσους που
πρόσθεσαν στις αιτήσεις τους παραστάσεις-μαϊμούδες, με θιάσους θλιβερών – εδώ
και χρόνια… – παραστασιακών αποτελεσμάτων, με θιάσους που η δουλειά τους δεν
χωράει ούτε καν συζήτηση, με ξεχασμένους από Θεό και ανθρώπους περιοδεύοντες,
που επιχορηγήθηκαν για καλοκαιρινές παραστάσεις ενώ οι επιχορηγήσεις αφορούν
τη χειμερινή σεζόν, με κυρίες βορείων προαστίων που κάνουν από χόμπι θέατρο…
Οι «γαλάζιες» αποχρώσεις πολλών εκ των προαναφερομένων είναι πασίγνωστες και
εξηγούν ορισμένες από τις πολλές απορίες μου. Ενώ δεν λείπουν και οι
αναπόφευκτοι επιτήδειοι, που μέσα σε λίγα χρόνια – τα ξέρουμε όλοι, αυτά, στην
πιάτσα… – κατάφεραν να μεταπηδήσουν από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και με σάλιο να
γλιστρήσουν στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας. Φυσικό επακόλουθο όλα αυτά,
όταν τα προτείνει μια Γνωμοδοτική Επιτροπή που καθόλου δεν διαθέτει την έξωθεν
καλή μαρτυρία, που αγνοεί πλήρως το σημερινό θεατρικό γίγνεσθαι, που παραμένει
αγκυλωμένη στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, που τα περισσότερα μέλη της
ιδέα δεν έχουν ποιος έπαιξε τι τον χειμώνα – κι αυτό κάνει μπαμ στην πρότασή
τους… Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για τη χειρότερη και πιο διαβλητή
απόφαση επιχορηγήσεων που έχει κυκλοφορήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ο
υπουργός Πολιτισμού, κ. Βουλγαράκης, έμαθα ότι έκανε κάποιες «διορθωτικές»
επεμβάσεις στην πρόταση της επιτροπής. Αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι. Ας
σκεφτεί τη συνέχεια. Γιατί εκτίθεται.