Γέμισε η πόλη πτώματα παιδιών

H είσοδος στην πόλη της Κάνας προϊδεάζει γι’ αυτό που αντικρύζει ο
επισκέπτης στο εσωτερικό της. Τα κτίρια, παραμορφωμένα από τους βομβαρδισμούς,
στέκουν σε περίεργα σχήματα δεξιά και αριστερά του δρόμου.

Ξεθάβουν πτώματα μέσα από τα ερείπια

Όσα πεισματικά αντιστάθηκαν στο πρώτο κύμα επίθεσης των ισραηλινών μαχητικών,
παραδόθηκαν στη συνέχεια.

H αρχική έκρηξη και η εκτόνωση του ωστικού κύματος κατόπιν τα σκόρπισαν,
καλύπτοντας με σκόνη, πέτρες και ό,τι υπήρχε στο εσωτερικό τους… Μοναδική
παραφωνία στο σκηνικό της καταστροφής αποτελεί η ταμπέλα που καλωσόριζε τους
επισκέπτες και η οποία εξακολουθεί να στέκει ανάμεσα στα χαλάσματα. Από την
Τύρο κι έπειτα, το ταξίδι ήταν μοναχικό. Ο ήχος των μαχητικών – που έσκιζαν
τον αέρα και επιδίδονταν σε χαμηλές βυθίσεις μέχρι και 100 μέτρα πάνω από το
έδαφος, για να σηκωθούν και πάλι απότομα σπάζοντας το φράγμα του ήχου – είχε
περιορίσει κάθε διάθεση για συζήτηση στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Τα γύρω
από την Κάνα υψώματα βομβαρδίζονταν. Από διαφορετικά σημεία κάθε φορά,
μικρότερες σε ένταση εκρήξεις πρόδιδαν τη ρήψη όλμων από τις θέσεις της
Χεζμπολάχ προς τα σημεία όπου βρίσκονται οι μονάδες των Ισραηλινών. Τούβλα
πέτρες και ό,τι άλλο είχε απομείνει από τα κουφάρια των σπιτιών κάλυπταν τον
δρόμο χτυπώντας στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου. Έχοντας διανύσει το πρώτο
χιλιόμετρο μέσα στα όρια της πόλης, η ενοχλητική μοναξιά του ταξιδιού πέρασε
στο περιθώριο… Δεκάδες ασθενοφόρα σε μια τρελή κούρσα πάνω από τα χαλάσματα,
με τις σειρήνες τους να αναμειγνύονται με τους ήχους των αεροπλάνων και να
διακόπτονται από μακρόσυρτες εκρήξεις βομβών από τα γύρω υψώματα,
κατευθύνονταν πίσω στο νοσοκομείο της Τύρου. Τεράστιες σημαίες ανέμιζαν στο
πίσω μέρος με τα διακριτικά του Ερυθρού Σταυρού. Οδηγοί και τραυματιοφορείς,
κάτω από αλεξίσφαιρα γιλέκα και κράνη, μας προσπερνούσαν δίχως καν να
κοιτάξουν.

Τα ασθενοφόρα

Σε μια γωνιά της πόλης, μια ομάδα από άνδρες κάθονταν στην είσοδο ενός
σπιτιού. Επέβλεπαν την κίνηση, μετρούσαν τα ασθενοφόρα που έφευγαν και τα
οχήματα των δημοσιογράφων που έρχονταν για να «κατανοήσουν» το μέγεθος της
καταστροφής και τη βαρύτητα της είδησης. Διακόσια μέτρα παραπέρα ο δρόμος
τελειώνει. H μυρωδιά της πυρίτιδας πρόδιδε το σημείο της τραγωδίας. Οι φωνές
των διασωστών μαρτυρούσαν το άγχος και την οργή. Όμως οι εικόνες από το μέχρι
εκείνη τη στιγμή ταξίδι, ο φόβος για το άγνωστο που απλωνόταν ολόγυρα,
περιόριζαν τις προσδοκίες για οτιδήποτε χειρότερο από εκείνο που είχαμε ήδη
αντικρύσει.

Στην άκρη της πόλης της Κάνα, οι διασώστες προσπαθούσαν να μπουν στο υπόγειο
ενός μισογερμένου κτιρίου. Δευτερόλεπτα αργότερα, με ένα φορείο βγάζουν δύο
άψυχα παιδιά καρβουνιασμένα. Ακολουθεί ένα ακόμη με ένα οκτάχρονο αγόρι. Ο
δείκτης του αριστερού του χεριού είχε καρφωθεί, προς τον ουρανό. Το σώμα του
είχε απομείνει στη στάση που είχε πάρει την ώρα που το παιδί κοιμόταν.

Αναζήτησαν καταφύγιο μη έχοντας πού αλλού να πάνε. Άπλωσαν λευκά σεντόνια στα
παράθυρα του σπιτιού κι έμειναν όλοι μαζί. Πέντε διαφορετικές οικογένειες, 66
άτομα. Θεώρησαν ότι αυτό θα τους προσφέρει ασφάλεια και θα τους σώσει τη ζωή.
Έμειναν εκεί γιατί δεν είχαν χρήματα για να καλύψουν το κόστος του ταξιδιού
μέχρι τη Βηρυτό ή την ασφάλεια του Βορρά. Τα αεροπλάνα στη διάρκεια της νύχτας
βομβάρδιζαν ασταμάτητα. H πόλη της Κάνας δεν θύμιζε, αλλά ήταν πλέον το πεδίο
βολής. Ένας από τους γείτονες άκουγε επί ώρες μια φωνή από τα χαλάσματα να
καλεί σε βοήθεια. Αναγνώρισε τη φωνή του Ιμπραχήμ, ιδιοκτήτη του σπιτιού που
κατέρρευσε. «Πώς όμως να βοηθήσω όταν οι σφαίρες έπεφταν παντού και όταν τα
ελικόπτερα έστεκαν από πάνω μας μέχρι τα ξημερώματα;», αφηγείται στους ξένους
δημοσιογράφους.

Μακάβριες στοίβες

Στο νοσοκομείο της Τύρου τα πτώματα στοιβάζονται στον υπαίθριο χώρο για του
πάρκινγκ. Ένας πατέρας προσπαθεί ν’ ανοίξει τις πλαστικές σακούλες που
περιβάλλουν τα άψυχα κορμιά. Αναζητεί την κόρη και τη σύζυγό του. Ένας γιατρός
τον αγκαλιάζει, του μιλά και τον απομακρύνει από το σημείο. Ένας από τους
τραυματιοφορείς αφήνει ένα λουλούδι στο χέρι ενός παιδιού κι αμέσως μετά το
παίρνει στην αγκαλιά του μεταφέροντάς το σε ένα φορτηγό-ψυγείο που χρησιμεύει
ως νεκροτομείο έξω από το νοσοκομείο. Την ίδια ώρα στη Βηρυτό εξαγριωμένοι
διαδηλωτές επετίθεντο στα γραφεία των Ηνωμένων Εθνών, αντιδρώντας με τον τρόπο
αυτόν στη σφαγή της Κάνας. «Το επόμενο στάδιο, εφόσον κανείς δεν σταματήσει
αυτό που συμβαίνει εδώ, θα είναι η κατάληψη των γραφείων των Ηνωμένων Εθνών
στην Τύρο και η παράδοσή τους στην πυρά από αυτούς που έχουν μείνει να
ελπίζουν ότι κάποια στιγμή θα σταθούμε δίπλα τους», δήλωνε ανεπίσημα σε ξένους
δημοσιογράφους αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών στην Τύρο.

H βόμβα ήταν αμερικάνικη!

H ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ στα χαλάσματα φέρνει στο φως ένα ακόμη μακάβριο εύρημα. Ένα
κομμάτι μετάλλου, χρώματος γκρι με πράσινα γράμματα. Όλως περιέργως, ο τύπος
της βόμβας αναγράφεται στην αγγλική γλώσσα και όχι στα εβραϊκά: Laser guide
bomb. Πρόκειται για τις πανάκριβες, αμερικανικής κατασκευής τηλεκατευθυνόμενες
βόμβες ακριβείας που απέστειλε η Ουάσιγκτον στο Τελ Αβίβ. Τα αποτελέσματα
ορατά. H χρήση τους όμως λίγο πριν από την επίσκεψη της Κοντολίζας Ράις στη
Βηρυτό και ενώ βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ προκαλούν πολλά ερωτηματικά και
πυροδοτούν ακόμα περισσότερο το αδιέξοδο πολεμικό σκηνικό.

Με προσοχή παρακολουθεί το ΓΕΕΘΑ τις στρατιωτικές εξελίξεις στον Λίβανο και
βάσει αυτών διαμορφώνει σχέδια ενδεχόμενης ελληνικής συμμετοχής σε διεθνή
ειρηνευτική αποστολή. Αρμόδια διπλωματική πηγή ανέφερε χθες στα «NEA» ότι η
Ελλάδα προτίθεται κατ’ αρχάς να συνδράμει τις διεθνείς προσπάθειες για
ειρήνευση, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει δέσμευση για συμμετοχή σε
στρατιωτική αποστολή. Τόσο από το υπουργείο Εξωτερικών όσο και από το ΓΕΕΘΑ
αναφερόταν χθες ότι βασική προϋπόθεση για συμμετοχή παραμένει η άμεση έναρξη
εκεχειρίας, η αποστολή να είναι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και ο χαρακτήρας της να
είναι ειρηνευτικός.