ΣE ΠPΩTO ENIKO H Δημοκρατία της νύχτας

Ενώ συνήθως κάνω μια ώρα να βουτήξω στη θάλασσα, παίρνοντας προφυλάξεις
καρδιοπαθούς, αυτή τη φορά έπεσα στο κρύο νερό με τη μία. Οι αναθυμιάσεις του
αντηλιακού και η ανάγκη μου για χάζι, δεν δούλεψαν φέτος καθόλου. Είχαν
προλάβει να μου κάνουν τη νιρβάνα κόσκινο τα βιβλία ξαπλώστρας των λουομένων,
που για τρίτη συνεχή χρονιά δεν είναι άλλα από τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και
τους δορυφόρους του. Πολιορκημένη από στεριά και θάλασσα με τόση Μεταφυσική,
έκρυψα τα βιβλιαράκια μου κάτω από την πετσέτα.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα βράδια. Εκεί μπορεί ελεύθερα να στεγάζει ο καθένας
τις επιλογές του, μακριά από τον καταναγκασμό της επικρατούσας κουλτούρας. Από
αυτής της απόψεως, ευγνωμονώ το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και το Φεστιβάλ Χορού
της γενέτειράς μου, της Καλαμάτας. Μοίρασα ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο την
καλοκαιρινή μου νευρικότητα και βγήκα από εκεί μέσα κυριολεκτικά άλλος
άνθρωπος. Προχείρως σταχυολογώ τη «Νόρα» του Τόμας Οστερμάγιερ που είδα στον
καινούργιο χώρο της Πειραιώς 260 και το χορευτικό ντελίριο των Νοτιοαφρικανών
πιτσιρικάδων που έκανε όσους παρακολουθούσαν από τις κερκίδες του αμφιθέατρου
της Καλαμάτας να ραπάρουν δαιμονισμένα.

Πίσω από κάθε επιτυχημένη διοργάνωση κρύβεται μια σημαντική προσωπικότητα,
σκέφτηκα. Κι αμέσως έστειλα κύματα ευαρέσκειας στον Γιώργο Λούκο του Φεστιβάλ
Αθηνών και στη Βίκυ Μαραγκοπούλου του διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ενώ
εξέπεμψα SOS στον Μισέλ Δημόπουλο του παλιού καλού Φεστιβάλ Κινηματογράφου της
Θεσσαλονίκης.