Στην παραλία της Πατησίων

Βουτιές στο κέντρο της Αθήνας για όσους παραμένουν στα μετόπισθεν των διακοπών. Καλά όνειρα…

OI ΑΓΡΙΟΙ πολεμιστές εντόπισαν με μια ματιά τον κίνδυνο που απειλούσε
την ανθρωπότητα. «Δεινόσαυρος» ούρλιαξε ο ένας για να προειδοποιήσει τα
γυναικόπαιδα που περίμεναν με υπομονή τη σειρά τους. «Επίθεση» κραύγασε ο
άλλος και τράβηξε από το θηκάρι του το σπαθί με τις θρυλικές ιδιότητες που του
είχε κληροδοτήσει μια λαμπρή γενιά ηρώων. Το χασάπικο παρακολουθούσε τη δράση
με ενδιαφέρον για την αμφίρροπη έκβαση.

Ανάμεσα σε χοιρινές μπριζόλες, σουβλάκια κοτομπέικον και κιμά από λάπα που
βρίσκονταν τακτοποιημένα στο ψυγείο-βιτρίνα, ένα κουνέλι γδαρμένο και με το
βλέμμα του ακόμα καρφωμένο σε κάποιο μακρινό πράσινο λιβάδι είχε γίνει ο
στόχος των αιμοσταγών μαχητών. H βιτρίνα δέχθηκε επιθέσεις με πανίσχυρα όπλα
την ώρα που ο χασάπης έπαιρνε την παραγγελία της μητέρας των ηρώων: «Ένα
κεφαλάκι, κιμά για μπιφτέκια και πανσέτα» μουρμούρισε καθώς τα πιτσιρίκια
έσωζαν το ανθρώπινο γένος από βέβαιο αφανισμό. Ο δεινόσαυρος – κουνέλι κάλπαζε
απειλητικά προς το μέρος τους κι εκείνα με επιδέξιους χειρισμούς τού
κατάφερναν μοιραία χτυπήματα στα πλευρά και στο κεφάλι.

«Μόλις γυρίσαμε από διακοπές» προσπάθησε να δικαιολογηθεί η τιμημένη μάνα,
«και μετά την άπλα της παραλίας τα παιδιά δεν έχουν πού να ξεδώσουν». Το
μαμούθ που ξεπρόβαλε στα χέρια του κρεοπώλη μέσα από τον καταψύκτη
μεταμφιεσμένο σε αρνάκι, δεν μπόρεσε να ξεγελάσει τους έμπειρους κυνηγούς. Του
επιτέθηκαν συντονισμένα και έκαμψαν γρήγορα την αντίστασή του. «Θα μου
ξεπαστρέψετε όλο το εμπόρευμα» γέλασε ο άρχοντας των κρεάτων, που απ’ ό,τι
φάνηκε από το στραβό βλέμμα των ηρώων, μάλλον ήταν ο υποκινητής της εξέγερσης
στην άγρια ζούγκλα του Πλειστοκαίνου.

«ΑΠΟ TH MEPA που επιστρέψαμε έχουν καταστρέψει όλη την προϊστορική
πανίδα» συνέχισε η μητέρα των μικρών εξολοθρευτών. «Τα τρόλεϊ είναι τεράστιοι
μαχαιρόδοντες, οι αστυνομικοί αρκούδες των σπηλαίων, τα ταξί τριχωτοί
ρινόκεροι, τα αεροπλάνα πτερόσαυροι και οι περαστικοί άγριοι βίσονες…». Οι
παρευρισκόμενοι κοιταχτήκαμε με κατανόηση και κρυφή συνενοχή. «Μην ανησυχείτε»
είπε μια καλοβαλμένη κυρία, «κι εγώ “επίθεση” θέλω να φωνάξω κάθε φορά που ο
διευθυντής μου μού ζητά να κάτσω υπερωρίες καλοκαιριάτικα». «Αμ, εγώ», έσπευσε
να παρέμβει ένας ηλικιωμένος με καπέλο, «πώς νομίζετε ότι κοιτάζω τον γιατρό
έπειτα από 5 ώρες αναμονής στην ουρά του IKA; Επίθεση και πάλι επίθεση…».

Πέντε μοσχαρίσιες, έξι χοιρινές και τρία μπον φιλέ αργότερα η συζήτηση είχε
εξαπλωθεί. H γενική διαπίστωση ήταν ότι το καλοκαίρι στην πόλη παρακινεί τους
ανθρώπους σε περίεργες σκέψεις, βάζει το μυαλό τους σε δρόμους ανεξερεύνητους
– Μάρκο Πόλο μιας άλλης πραγματικότητας, όπου ρόλοι και ατάκες μοιράζονται
έτσι ώστε η ζωή μας να πάρει μια άλλη τροπή από την ως έχει. Μέχρι και η
σύζυγος του χασάπη – βασίλισσα του ταμείου παραδέχθηκε συνεσταλμένα ότι
κάποιες φορές φαντάζεται πως η Πατησίων που βοά έξω από το πεζοδρόμιό της
είναι η θάλασσα της Ανάφης που χαϊδεύει απαλά τα βότσαλα και το απέναντι
φαστφουντάδικο ουζερί με χταποδάκι, χτένια και σαγανάκι γαρίδες.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ είχε να προσθέσει κάτι – μεγάλο πράγμα η απενοχοποίηση, όπου
τη βρεις πάρ’ την αγκαζέ. Μια φαντασίωση από εδώ, ένα όνειρο από εκεί, δύο
σχέδια παρακάτω, μόνο οι πιτσιρικάδες μάς κοιτούσαν εμβρόντητοι προσπαθώντας
να κατανοήσουν πώς έγινε και αλλάξαμε ρόλους. H φωνή της μητέρας τους ήρθε να
βάλει τέρμα τόσο στο ταξίδι στην Ιουράσιο περίοδο όσο και στις δικές μας
απόπειρες απόδρασης: «Κυρ Κώστα, βάλε και το κουνέλι – δεινόσαυρο. Λέω να
φτιάξω κάνα στιφάδο…».