Πρόσωπα φοβισμένα, φωνές ματωμένες

Στην πόλη της Βηρυτού το ρολόι έδειχνε 40 λεπτά μετά το μεσημέρι. Αν και οι
νότιες συνοικίες βομβαρδίστηκαν εκ νέου από τα μαχητικά αεροσκάφη του Ισραήλ
την προηγούμενη ημέρα, η 26η Ιουλίου βρήκε τους κατοίκους της πρωτεύουσας του
Λιβάνου με διάθεση να νικήσουν τον φόβο τους.

Μάτια που καλούν σε βοήθεια

Τα μαγαζιά είχαν ανοίξει, τα κορναρίσματα στους δρόμους πρόδιδαν την
κυκλοφοριακή συμφόρηση και τα μάτια των περαστικών ήταν στραμμένα μπροστά και
όχι ψηλά στον ουρανό. Οι περισσότερες γειτονιές της Βηρυτού παραμένουν δίχως
ρεύμα καθ’ όλο το 24ωρο, αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα για τα νεόκτιστα
κτίρια στο κέντρο της πόλης.

Έμαθαν από τον εμφύλιο

Ο εμφύλιος λειτούργησε ως σχολείο και τα κτίρια που αναστηλώθηκαν ή
οικοδομήθηκαν κατόπιν αυτού δεν στηρίζονται στη δημόσια ηλεκτρική παροχή.
Τεράστιες γεννήτριες σε εξωτερικούς χώρους ή στα έγκατα των κτιρίων
λειτουργούν υπερκαλύπτοντας τους θορύβους της πόλης. Όταν όμως μια πόλη έχει
μάθει να ζει με τους ήχους των εκρήξεων, μερικά ντεσιμπέλ παραπάνω από τις
κόρνες των αυτοκινήτων δεν αποτελούν πρόβλημα. Οι κάτοικοι των προαστίων, πέρα
από το γεγονός της διακοπής του ηλεκτρικού έχουν πλέον παραιτηθεί και του
δικαιώματος της ενημέρωσης, αφού το χτύπημα των αναμεταδοτών της τηλεόρασης
στα ανατολικά υψώματα της Βηρυτού δεν τους αφήνει περιθώρια επιλογής.

Στο ξενοδοχείο «Κόμοντορ», στη συνοικία Χάμρα, λίγο έξω από την κεντρική
Βηρυτό, η πρόσοψη της ισόγειας καφετέριας καλύπτεται με μια τεράστια τζαμαρία.
Στους πλαϊνούς τοίχους της αίθουσας, δύο τηλεοπτικές οθόνες 45 ιντσών η
καθεμιά, ορατές από τον πεζόδρομο, έξω από το ξενοδοχείο.

Χάζευαν την εικόνα

Στις 12.40 χθες το μεσημέρι οι δύο τηλεοράσεις μετέδιδαν το αραβικό δίκτυο Αλ
Αραμπίγια, το οποίο με τη σειρά του μετέδιδε ζωντανά την εικόνα του
βομβαρδισμού των θέσεων της Χεζμπολάχ στο Νότιο Λίβανο από την πλευρά του
Ισραήλ. Δεκάδες περαστικοί αλλά κυρίως οι γύρω μαγαζάτορες σταματούσαν και
χάζευαν την εικόνα. H διακοπή των βομβαρδισμών για περίπου δεκατέσσερις ώρες
στην πρωτεύουσα, τα ανοιχτά μαγαζιά στο κέντρο, οι πολύβουοι δρόμοι
δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και οι κάτοικοι εδώ είχαν
ξεχάσει τον Νότο. Στη συνοικία Χάμρα κανείς δεν γοητεύεται από τη Χεζμπολάχ.
Αντιθέτως. Θεωρούν την ύπαρξή της πηγή προβλημάτων. Διαφωνούν με τις θέσεις
και τις αρχές της.

Όμως ο Λίβανος ισοπεδώνεται, άμαχοι σκοτώνονται, παιδιά χάνονται στα
χαλάσματα, οικογένειες σβήνουν στους δρόμους από ισραηλινές βόμβες, η διεθνής
κοινότητα αδιαφορεί και τώρα αυτή η εικόνα στις τηλεοράσεις. Το Ισραήλ έχει
εισβάλει στον Λίβανο και η Χεζμπολάχ είναι η μόνη που μάχεται. Το Ισραήλ
κέρδισε στο παρελθόν μάχες με το σύνολο των γειτόνων του σε έναν πόλεμο που
κράτησε 7 ημέρες. Χειρίστηκε κάθε κρίση ελέγχοντάς την με τη στρατιωτική του
μηχανή πριν καν αυτή προλάβει να εκδηλωθεί. Δεκαπέντε ημέρες πολέμου κι όμως
αυτή η μηχανή, η πλέον εξελιγμένη τεχνολογικά σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν μπορεί
να ελέγξει δυο χωριά που η Χεζμπολάχ, με μικρές ομάδες ενόπλων, παζαρεύει ξανά
και ξανά.

Αμυδρό χαμόγελο

Άξαφνα όμως οι σκέψεις σταμάτησαν. Ένας ήχος τράβηξε την προσοχή όλων, από τον
ουρανό. Δεν έμοιαζε με τον ήχο των μαχητικών κι όμως ήταν τόσο δυνατός που
σκέπαζε τον ήχο από τις γεννήτριες των κτιρίων. Το Αλ Τζαζίρα στον άλλο δέκτη
του ξενοδοχείου διέκοψε το πρόγραμμά του. Ζωντανή σύνδεση με τον ουρανό της
Βηρυτού. Ένα C130 της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Ιορδανίας υπερίπτατο
πάνω από την πρωτεύουσα για να καταλήξει στο αεροδρόμιο της Βηρυτού. Κατόπιν
κι άλλο ένα, κι ένα ακόμα. Τρία συνολικά προσγειώθηκαν στον τραυματισμένο αλλά
επισκευασμένο ξανά διάδρομο του αεροδρομίου Ραφίκ Χαρίρι. Οι σκέψεις του
πολέμου πέρασαν στο περιθώριο κι ένα αμυδρό χαμόγελο έκανε την εμφάνισή του
στα χείλη και τα μάτια όσων είχαν μείνει να χαζεύουν μπρος στην τζαμαρία του
«Κόμοντορ» μια τον ουρανό και μια τις τηλεοράσεις.

Λίγο νωρίτερα είχαν μάθει ότι ένα κομβόι του ΟΗΕ έφυγε με φάρμακα και τρόφιμα
για τον Νότο. Για την πόλη της Τύρου.

H ώρα ήταν 12.40 και η Βηρυτός δεν είχε ακόμα βομβαρδιστεί. Οι άγνωστοι μεταξύ
τους περαστικοί μαζί με τους μαγαζάτορες που χάζευαν από το πεζοδρόμιο τις
τηλεοράσεις του «Κόμοντορ» άρχισαν να συνομιλούν μεταξύ τους. «H Βηρυτός δεν
βομβαρδίζεται, το αεροδρόμιο άνοιξε, άντε, σε λίγο θ’ αρχίσουν και οι
κρουαζιέρες» σχολίασε ένας εξ αυτών γελώντας δυνατά κι έφυγε χαρούμενος για το
μαγαζί του στο απέναντι τετράγωνο.

Ήταν η στιγμή που αφήσαμε κι εμείς το ξενοδοχείο «Κόμοντορ». Έπειτα από μια
περιπλάνηση αρκετών ωρών σε προβλήτες λιμανιών, καταυλισμούς προσφύγων,
νοσοκομεία της πόλης, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στις 8 παρά 10 το βράδυ
ο οδηγός πάρκαρε το αυτοκίνητο έξω από την τζαμαρία της καφετέριας του
«Κόμοντορ». Αν και απογοητευμένος από τις αποφάσεις της Ρώμης, ο μαγαζάτορας
του απέναντι τετραγώνου έστεκε ακόμα μπρος στις τηλεοράσεις. Κοντοσταθήκαμε
δίπλα του, παρατηρώντας την αφοσίωσή του στην οθόνη και την αδιαφορία που
επεδείκνυε για οτιδήποτε άλλο συνέβαινε στον δρόμο έξω από το μαγαζί του.

«Έκτακτο δελτίο»

Ξάφνου το σήμα «έκτακτο δελτίο» κάλυψε την οθόνη της τηλεόρασης. Στην πόλη της
Τύρου, δύο βόμβες των Ισραηλινών γκρέμισαν ένα 10ώροφο κτίριο. Γυναίκες,
παιδιά και γέροι σε μια άμορφη μάζα πάλευαν με τα χαλάσματα. Πρόσωπα
φοβισμένα, μάτια που καλούσαν σε βοήθεια, φωνές ματωμένες. Ο Νότος του
Λιβάνου, οι πολίτες του πολέμου, η διπλωματία των όπλων σε μια οθόνη σε έναν
τοίχο ενός ξενοδοχείου. Τα μάτια του μαγαζάτορα δάκρυσαν, κοίταξε προς τα κάτω
από ντροπή ή ίσως από οργή. Πίεσε με τα δάχτυλα το κέντρο των ματιών, πήρε τα
δάκρυα, μας έριξε μια κλεφτή ματιά δίχως να πει κουβέντα κι έφυγε για το
μαγαζί του. H ώρα στη Βηρυτό ήταν 8 παρά 10. Οι γεννήτριες του ρεύματος
φώναζαν ακόμα, όμως η σιωπή σκέπαζε καθετί άλλο.