TPITH AΠOΨH Ο δρόμος προς την τρέλα

Πολλοί λένε ότι αυτήν τη φορά κάτι διαφορετικό συμβαίνει στη Μέση Ανατολή.
Επομένως είναι απαραίτητο να προσδιορίσουμε το ιστορικό περιβάλλον μέσα στο
οποίο λαμβάνουν χώρα τα βάρβαρα και αιματηρά γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Υπ’ αυτήν την έννοια είναι σίγουρο ότι οι ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις –
όπως η Χεζμπολάχ – έχουν τροποποιήσει τη στρατηγική τους και «χρησιμοποιούν»
πονηρά τις κοινοβουλευτικές διεργασίες για να εξισλαμίσουν μακροπρόθεσμα τον
αραβικό κόσμο.

Είναι σίγουρο επίσης ότι η ένταξη αυτή στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι δεν
σηματοδοτεί την ενίσχυση της πολιτικής δημοκρατίας, αφού η Χεζμπολάχ
εξακολουθεί και μετά τη συμμετοχή της στο υπουργικό συμβούλιο να εκβιάζει
ασύστολα τη νόμιμη κυβέρνηση, στον βαθμό που διατηρεί τον δικό της ιδιωτικό
στρατό («New York Times», «The Kidnapping of Democracy»,
14/7/2006)!

Είναι σίγουρο, τέλος, ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίος ο ιστορικός χρόνος κατά τον
οποίο πραγματοποιήθηκαν οι απαγωγές των Ισραηλινών στρατιωτών, αφού ήδη
προετοιμαζόταν στον Λίβανο μια συμφωνία για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και ο
Παλαιστίνιος πρόεδρος Αμπάς κυοφορούσε ένα δημοψήφισμα που αφορούσε τη λύση
των δύο ξεχωριστών κρατών.

Επομένως μόνον ένας αφελής δεν θα μπορούσε να κατανοήσει, ότι με τις
ακατανόητες πράξεις της απαγωγής ο σκοτεινός ηγέτης Νασραλά – και ενδεχόμενα
και το Ιράν – ήθελαν σαφώς να αποσταθεροποιήσουν όλες αυτές τις διεργασίες.

Από κει και πέρα όμως τίθεται ένα τεράστιο ερώτημα (που έχει και έντονες
ανθρωπιστικές προεκτάσεις): Είναι δυνατό με άλλα λόγια να αντιμετωπισθεί η
στρατηγική του Νασραλά με τη βάρβαρη και υπερβολική χρήση της στρατιωτικής
βίας (όπως ακριβώς έκανε το κράτος του Ισραήλ που επεδίωξε με τη σειρά του να
μεταβληθεί σε έναν κρατικό και απάνθρωπο τρομοκράτη);

H απάντηση είναι σαφώς αρνητική για οποιοδήποτε άτομο που σέβεται στοιχειωδώς
την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί; Θα αναφέρω συνοπτικά μόνο τρεις λόγους.

Γιατί καταρχήν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί πλήττουν αδιάκριτα τον άμαχο
πληθυσμό (και θυμίζουν την αποκρουστική μεθοδολογία της Αλ Κάιντα και την
αντίστοιχη που είχε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο δικτάτορας Φράνκο στη μαρτυρική
πόλη της Γκουέρνικα).

Επιπλέον, η δυσανάλογη χρησιμοποίηση της στρατιωτικής βίας γεννάει τη δυστυχία
και σπρώχνει τον ανήμπορο και εξοργισμένο πληθυσμό στις «αγκαλιές» των
εξτρεμιστικών οργανώσεων, δηλαδή αυτό ακριβώς που επιδιώκει και ο Νασραλά (και
μάλιστα όταν ο απλός λαός του Λιβάνου δεν τρέφει και τα ευγενέστερα πολιτικά
συναισθήματα για τη Χεζμπολάχ).

Τέλος, η απαράδεκτη υιοθέτηση της αιματηρής βίας ενισχύει εξ αντικειμένου τους
σκληροπυρηνικούς της ευρύτερης περιοχής και ακρωτηριάζει το οποιοδήποτε
«δημοκρατικό πείραμα» πήγε να εκκολαφθεί στον Λίβανο.

Φαίνεται όμως ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ παίρνει τον δρόμο που οδηγεί στο
φρενοκομείο, χωρίς στοιχειωδώς να κατανοεί ότι τον σημερινό ηγέτη της
Χεζμπολάχ τον «γέννησε» η ίδια κατασταλτική λογική που είχε υιοθετηθεί από
τους Εβραίους στον Λίβανο για 18 χρόνια (δηλαδή από το 1982)!

Βεβαίως, κανένας δεν εκπλήσσεται από το γεγονός ότι ο πρόεδρος Μπους και οι
«νεοσυντηρητικοί» της Αμερικής ευλόγησαν τη στρατιωτική αντίδραση του Ισραήλ
και μίλησαν για έναν πόλεμο που είναι και δικός τους (Our War)!

Όμως για μια ακόμη φορά όλοι απογοητεύονται από την αμήχανη (ή αδύνατη) στάση
της Ευρώπης, που δεν μπόρεσε – ή δεν θέλησε – να επιβάλει την άμεση κατάπαυση
του πυρός (και μάλιστα τη στιγμή που είναι αναντίρρητα ο μεγαλύτερος εμπορικός
συνεταίρος του Ισραήλ).

Και υπ’ αυτήν την έννοια η Γηραιά Ήπειρος δεν είναι σίγουρα η μεγάλη δύναμη
της μεταμόρφωσης, όπως τη σκιαγραφεί εν μέρει αποπροσανατολιστικά ο M.
Leonardo («21ος αιώνας: Ο αιώνας της Ευρώπης»).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H στρατιωτική αντίδραση του Ισραήλ και
η ασύστολη χρήση της βίας ανοίγει τον δρόμο της τρέλας. H μόνη μακροπρόθεσμη
λύση για την περιοχή είναι η δημιουργία βιώσιμων δημοκρατικών κρατών που θα
εγγυώνται τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής. Διαφορετικά θα έχει δίκαιο ο E.
Ζολά που μιλάει «για την τρέλα των ανθρώπων και των ιδεών τους»!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ