ΣE ΠPΩTO ENIKO Tέσσερις πήγε…

Μετά την πρόσφατη εμπειρία μου στα πιο in δημόσια νοσοκομεία του Λεκανοπεδίου
έχω πια καταλήξει ότι οι θάλαμοι «βραχείας» νοσηλείας και τα «επείγοντα» σε
κατάσταση γενικής εφημερίας είναι μακράν τα καλύτερα ξενυχτάδικα. Δεν θέλω να
γίνω πιο συγκεκριμένη για να μη δώσω πάτημα στον Αβραμόπουλο. Από το ξέφρενο
αυτό κλάμπινγκ κρατώ ωστόσο στη μνήμη μου τις συναρπαστικές ώρες που πέρασα,
δύο συνεχόμενες νύχτες, από τα μεσάνυχτα μέχρι τις εννέα και τέταρτο το άλλο
πρωί, ώσπου να κάνει επιτέλους «είσοδο» το πρώτο όνομα του μαγαζιού, δηλαδή ο
αιματολόγος. «Σ’ έσκισε Βοσκόπουλε» μου ‘ρθε να φωνάξω, αλλά σεβάστηκα τους
εφημερεύοντες γιατρούς που πάσχιζαν να μας κρατήσουν σε φόρμα ίσαμε ν’ αρχίσει
το κυρίως πρόγραμμα. Στον ρόλο του σαπόρτ γκρουπ δεν ήταν οι συνήθεις C real
ούτε η Καλομοίρα με το αρκουδάκι της. Εδώ η περφόρμανς ανήκε αποκλειστικά
στους σαλούς της νύχτας που κατέφθαναν μόνο και μόνο για να εκτελέσουν ένα
αυτοσχέδιο σόλο από ξεκαρδιστικά σεξουαλικά βρισίδια στις νοσηλεύτριες.
Πραγματική αποκάλυψη της βραδιάς ο παρακοιμώμενός μου, ένας εξαθλιωμένος
τυπάκος που ξερνάγαμε ντουέτο από εντελώς διαφορετικές αιτίες. «Αφυδατωθήκατε,
κύριε Νώντα, από το πολύ αλκοόλ», του είπε ο γιατρός, κι εκείνος μες στην
πολλή θολούρα του είχε την ετοιμότητα να ατακάρει «Μπα; Πού βρέθηκε μέσα μου
τέτοιο πράμα;».

«Έλα μου ντε», μουρμούρισε ο απηυδισμένος γιατρός, κι από το ύφος του κατάλαβα
ότι αυτοί οι δύο γνωρίζονται καλά.