[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΛΑ EINAI δρόμος στη ζωή μας… Κι ως πρωτάρης και ατζαμής οδηγός
μπαίνω ένα απόγευμα του φετινού καλοκαιριού στο αυτοκίνητο του αδελφού μου για
να «ζεσταθώ», «εξοικειωθώ», «ξεφοβηθώ»… Εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου και μετά
την Ελευσίνα θα στρίψουμε δεξιά για να ανέβουμε την παλιά εθνική οδό Αθηνών –
Θηβών και να φτάσουμε στα Βίλια… Και ένα road movie τρόμου ξετυλίγεται
μπροστά μου με τον παλιομοδίτικο, αλλά αληθινό τίτλο «Στην κόλαση της
ασφάλτου»: Κανείς δεν κρατάει αποστάσεις ασφαλείας – «το A και το Ω στην
οδήγηση είναι να μην οδηγείς επιθετικά και να κρατάς αποστάσεις, μην το ξεχνάς
ποτέ αυτό», θυμάμαι τα λόγια του δασκάλου οδήγησης. Δρόμος μεταπολεμικός και
απαράδεκτος αυτός της παλιάς εθνικής Αθηνών – Θηβών. Σκουπίδια, τσιγάρα
πετάγονται από πολλά ανοιχτά παράθυρα αυτοκινήτων χωρίς κανείς να λογαριάζει
τον κίνδυνο πυρκαγιάς ή τη ρύπανση του περιβάλλοντος – δεν είναι… δικό τους,
άλλωστε! Μικρά παιδιά «παίζουν» και στα μπροστινά και στα πίσω καθίσματα
πολλών διερχόμενων I.X. Νταλίκες κάνουν προσπεράσεις και συνεχίζουν να οδηγούν
στην αριστερή λωρίδα, ενώ πεισματικά δεν σου αφήνουν χώρο να κάνεις
προσπέραση. Στην αριστερή λωρίδα κι ως… χελώνες και δύο I.X. με τεράστια «N»
στο παρμπρίζ. Τρεις οδηγοί I.X. κι ένας οδηγός νταλίκας μιλούν έχοντας τα
κινητά τους τηλέφωνα στο αυτί τους – λες και δεν ξέρουν πόσο επικίνδυνο είναι
αυτό και πόσο πάμφθηνα είναι τα hands free. Στην Οινόη πετάγεται ένας
ηλικιωμένος στη μέση του δρόμου χωρίς να κοιτάξει δεξιά-αριστερά και θυμάμαι,
πάλι, τα λόγια του δασκάλου:«κακός οδηγός, κακός πεζός». Αλλά να κι ένα
περιπολικό που σταματάει: κανείς από τους αστυνομικούς δεν φοράει ζώνη
ασφαλείας, όμως κάνουν νόημα στο μπροστινό μας I.X. να βάλουν τις δικές τους
ζώνες ασφαλείας! Φτάνουμε, κάποτε, στα Βίλια κι εγώ έχω γίνει μούσκεμα στον
ιδρώτα! Κι ως πολίτης αυτής της ευρωπαϊκής χώρας καταλήγω πως: Δεν φταίει μόνο
το κράτος και η έλλειψη παιδείας, αλλά κι εμείς που όσα μαθήματα κι αν κάνουμε
είναι, θαρρείς, αδύνατο να συμμορφωθούμε με οποιεσδήποτε «υποδείξεις» και
«κανόνες συμπεριφοράς». Και αναρωτιέμαι κουνώντας καταφατικά το κεφάλι μου:
Μπας και η επιθετικότητα είναι δεύτερη φύση μας!