Xορός στα ανθρώπινα όρια

Σκάλες χωρίς τέλος, σύννεφα και κεραυνοί, μία βροχή από σφουγγάρια και άλλα αντικείμενα συμπρωταγωνιστούν μαζί με τους χορευτές στη χορογραφία του Ανζελέν Πρελζοκάζ «Οι τέσσερις εποχές», σε μουσική Αντόνιο Βιβάλντι

Έντεκα έργα και ένα σεμινάριο βάζουν την πόλη της Καλαμάτας στον διεθνή χάρτη
του χορού. Οι πρωτοπόροι δημιουργοί που συμμετέχουν στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ
Χορού Καλαμάτας επιδιώκουν να προκαλέσουν το κοινό «να σκεφτεί πάνω στα νέα
δεδομένα της ζωής μας».

Με μουσική και βίντεο και σόλο χορογραφίες συνοδεία κειμένων, οι έντεκα
καλεσμένοι παρουσιάζουν το «λεξιλόγιο» του σύγχρονου χορού. Από τον ανήσυχο
Ανζελέν Πρελζοκάζ, τον Νταβίντ Ζαμπράνο και την τέχνη του αυτοσχεδιασμού, τους
πολιτικοποιημένους Γιασμίν Γκοντέρ και Εμάνουελ Γκατ από το Ισραήλ, την ομάδα
Βία Κάτλεχονγκ από τη Νότια Αφρική, τους Peeping Tom από το Βέλγιο, μέχρι τους
φιλοσοφικά εμπνεόμενους Σόνια Μπατίστα, X-it, Ζωή Δημητρίου, όλοι θέτουν -με
τον χορό- ερωτήματα για τις επιθυμίες, τα αδιέξοδα, τα ταμπού, τα νέα δεδομένα
της τεχνολογίας.

Αντιμέτωπος με το έργο του Αντόνιο Βιβάλντι «Οι τέσσερις εποχές»
παρουσιάζεται ο αλβανικής καταγωγής Ανζελέν Πρελζοκάζ και δουλεύει με τους
δώδεκα χορευτές του για να ανακαλύψει μυστικά σημεία: «Στην απαρχή κάθε
καινούργιας δημιουργίας με γυροφέρνει επίμονα το ίδιο ερώτημα από την Ηθική
του Σπινόζα: “Τι δύναται το σώμα;”. Κάθε φορά η αμφιβολία με ταλανίζει», λέει
ο χορογράφος που προσκαλεί τον καλλιτέχνη Φαμπρίς Ιμπέρ να συνδράμει με
αντικείμενα. «Ο χορός είναι ζωτικός και στηρίζεται σε τέσσερις άξονες:
εκτίναξη, ανύψωση, αιώρηση, δόνηση. Με αυτό ως σημείο εκκίνησης, καταλήγουμε
να χαθούμε αλλού…».

Με βαθιά πίστη στον αυτοσχεδιασμό, ο Νταβίντ Ζαμπράνο, που ζει και εργάζεται
στο Άμστερνταμ, ανέπτυξε τη δική του τεχνική που ονομάζει χαμηλή πτήση (flying
low) και συνεργάζεται με τον Ερμή Μαλικότση, ιδρυτικό μέλος της ελληνικής
ομάδας Sinequanon, στη χορογραφία «Maza-Dama» που κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ
της Καλαμάτας και είναι εμπνευσμένη από την σόουλ.

Στην – αυθαίρετη – άποψη ότι ο χορός δεν έχει σχέση με την πολιτική, οι
Νοτιοαφρικανοί χορευτές της ομάδας Via Katlehong ανταπαντούν με το «Nkulukelo»
χορεύοντας παντσουλά. Τον χορό της εξέγερσης δηλαδή που αντικατοπτρίζει έναν
τρόπο επιβίωσης των νέων που αρνούνται να γίνουν «χαμένα κορμιά» εξαιτίας των
λευκών. Στη χορογραφία «Nkulukelo» το παντσουλά, που προέρχεται από τους
παραδοσιακούς αφρικανικούς χορούς των εργατών στα χρυσωρυχεία και τους χορούς
των Ζουλού, αναμειγνύεται με στοιχεία χιπ χοπ και κλακέτας συνθέτοντας ένα
σύγχρονο στυλ με ενέργεια, θεατρικότητα και χιούμορ.

Από το «Kind of heroes» της αυστριακής ομάδας «Liquid Loft», πρωτοπόρου του physical theatre

Γυναικεία υπόθεση. Ο χορός στην Καλαμάτα δίνει θέση και στη γυναικεία
ματιά. H Ζωή Δημητρίου, που ζει στο Λονδίνο και δείχνει για πρώτη φορά δουλειά
της στην Ελλάδα, με το «Can u see me?» έχει ως άξονα την εμμονή της «στο σώμα,
ως τη μόνη πραγματικότητα ικανή να στεγάσει μνήμες τού χθες και τού αύριο».
Ενώ η σόλο χορογραφία «Affect» της Κυπρίας Αλεξάνδρας Βάγερσταλ, που ερμηνεύει
τον γυναικείο κόσμο ανάμεσα στη νεότητα και την ωριμότητα.

H τριαντάχρονη Γιασμίν Γκοντέρ από το Ισραήλ παρουσιάζει στο «Two Playful
Pink» τη σημασία του να είσαι γυναίκα, σαν ένα μανιφέστο για τα γυναικεία
ζητήματα. «Ροζ: η σάρκα, το δέρμα, το σώμα. Στη διαδικασία κατασκευής του
έργου», λέει, «δούλεψα με εικόνες που κουβαλάμε στο σώμα μας συνειδητά ή
ασυνείδητα. Πιστεύω πως η καταγωγή μου έχει επηρεάσει το έργο μου. Είναι σαν
να βλέπεις ταυτόχρονα από δύο οπτικές γωνίες, σαν να είσαι μαζί αουτσάιντερ
και εμπλεκόμενος, σαν να βλέπεις τα πράγματα ταυτόχρονα από μέσα κι απ’ έξω.
Και στα δύο μέρη νιώθω ότι αμφισβητώ την “αυθεντικότητα” και προσπαθώ να βρω
έναν δρόμο μέσα από μια σωματική και συναισθηματική σκηνική γλώσσα».

INFO

Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας από απόψε έως 23 Ιουλίου. Πληροφορίες στο τηλ.
27210-80.163 και στο http: //www.kalamatadancefestival.gr.