Δεκάλεπτη αποθέωση…

Τέτοια επιτυχία, τόσος ενθουσιασμός για μπαρόκ όπερα, τόσο παρατεταμένο
χειροκρότημα επιβράβευσης μάλλον σπάνια συναντάει κάποιος στο λυρικό θέατρο.
Στο Μέγαρο Μουσικής, στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, η παράσταση της όπερας
του Ζαν Φιλίπ Ραμό «Οι Παλαδίνοι» (Les Paladins) μετέφερε έναν ενθουσιασμό στο
κοινό, που σαν να ελευθερώθηκε από τις συμβάσεις του αστικού θεάτρου και
εκφράστηκε σαν παιδί σε παιδική χαρά. Φώναζε, χτύπαγε τα πόδια του στο πάτωμα,
σφύριζε, χειροκροτούσε με τα χέρια ψηλά, επί δέκα λεπτά. Καθώς το παρατεταμένο
χειροκρότημα δυνάμωνε, μεταβαλλόταν ανεπαίσθητα σε «διάλογο» ανάμεσα στους
θεατές της πλατείας και στους καλλιτέχνες της σκηνής. Μια παιχνιδιάρικη
ανταπόδοση. Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι από εμάς αποζήτησαν τον Γιώργο Λούκο,
για να τον χειροκροτήσουν. Χάρη στις επιλογές του έχουμε στην Αθήνα ένα παρόν
πολύχρωμο, πολύβουο, μελωδικό. Δεν ήταν μια άψογη παράσταση. Και φλυαρίες είχε
και οξύτητες είχε. Αλλά αν αυτά τα «ελαττώματα» μπόρεσαν να αντιστραφούν σε
αρετές, τότε όλοι μαζί – συντελεστές, θίασος και μουσικοί – διάβασαν σωστά το
παραμύθι του Λα Φοντέν «Το μικρό σκυλί που τίναζε από πάνω του χρήματα και
πετράδια». Άνθρωποι και ζώα σε μεγέθη σουρεαλιστικά, παραμυθένια. Μια κότα
προβάλλεται σε μεγαλύτερο μέγεθος από ένα λιοντάρι, ιπτάμενα αλογάκια,
τεράστιες κόκκινες καρδιές κι αστέρια. Όσα δεν λέγονται και δεν τραγουδιούνται
οπτικοποιούνται από χορευτικά, από προβολές και εικόνες πλήθους που μπλέκουν
με τις ζαβολιάρικες βιντεοπροβολές. «Αμφεταμινούχα» παράσταση μιας
λησμονημένης, ως πρόπερσι, μπαρόκ όπερας.