«Ο διάβολος είναι τα γυναικεία περιοδικά»

Με βρετανικό φλέγμα και νεοϋορκέζικη ευθύτητα η ­ θρυλική ­ διευθύντρια της αμερικανικής «Vogue» Άννα Γουίντουρ (που στη μεγάλη οθόνη ενσαρκώνει η Μέριλ Στριπ) στέλνει σπίτι τούς αδύναμους να αντέξουν την πίεση των απαιτήσεων των γυναικείων περιοδικών

Ένα βιβλίο που έγινε ταινία και μιλάει για τον θαυμαστό και τρομερό κόσμο των
γυναικείων περιοδικών της Νέας Υόρκης αναστατώνει τον κόσμο της μόδας. Μικρό
το κακό θα σκεφτούν κάποιοι. Το βιβλίο και η ομότιτλη ταινία «Ο Διάβολος
φορούσε Prada» όμως, στην οποία πρωταγωνιστεί η Μέριλ Στριπ και υποδύεται μία
αυστηρή διευθύντρια με πολύ στυλ, έχει να δείξει ορισμένα πράγματα για τη
σημασία τού να είσαι γυναίκα και υψηλόβαθμο στέλεχος σε έναν άκρως φιλόδοξο
και ανταγωνιστικό χώρο, όπως τα περιοδικά με τα λαμπερά εξώφυλλα. Το
υποστηρίζει η Τίνα Γκόντουεν, πρώην συνεργάτις σε δύο μεγάλα γυναικεία
περιοδικά στη Νέα Υόρκη.

H αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. H συγγραφέας του βιβλίου Λόρεν
Βάισμπέργκερ, πρώην γραμματέας της διευθύντριας της αμερικανικής «Vogue», Άννα
Γουίντουρ, περιγράφει μία ιστορία μαρτυρίου για όσες δεν έχουν την τύχη ή την
ικανότητα να διευθύνουν ένα επιτυχημένο περιοδικό. H Γκόντουεν, που δούλεψε ως
υπεύθυνη ομορφιάς στο «Harper’s Bazaar» και τη «Vogue» και γνώρισε τις δύο
αντίζηλες διευθύντριες Λιζ Τίλμπερις και Άννα Γουίντουρ αντίστοιχα, προσπαθεί
να αποδώσει δικαιοσύνη.

«Δεν είναι η Γουίντουρ ο Διάβολος», λέει, «αλλά η βιομηχανία των περιοδικών
στη Νέα Υόρκη που απαιτεί δημιουργικότητα και κέρδη στον υπερθετικό βαθμό. Αν
η “Vogue” υπολογίζει σε διαφημιστικά έσοδα ενός τετραμήνου 141 εκατομμύρια
δολάρια», μας λέει η εκ των έσω έμπειρη δημοσιογράφος, «η διευθύντρια είναι
υποχρεωμένη να ασκήσει σκληρή εργασιακή πολιτική, να απαιτήσει εξαντλητικά
ωράρια, να ζητήσει από τους υπευθύνους τμημάτων να βγουν στη γύρα των δημοσίων
σχέσεων με τους διαφημιζόμενους πελάτες, να τους στείλει 48ωρα υπερατλαντικά
ταξίδια για μία συνέντευξη με έναν σημαντικό σχεδιαστή».

H Γουίντουρ ζητάει από την ομάδα της «να ξεχάσουν την προσωπική τους ζωή και
να διαθέσουν ενέργεια και πάθος για τις σελίδες του περιοδικού». Και η κομψή
κυρία, που παίζει τένις κάθε μέρα στις πέντε πρωί για να διατηρήσει την
εφηβική σιλουέτα της και να ντυθεί με τα Chanel ταγιέρ και τα παπούτσια Prada,
γίνεται αμείλικτη με τη μέτρια δουλειά κάποιων.

«Ήταν όμως υπέροχη», έχει να θυμάται η Γκόντουεν, «απέναντι σ’ εκείνους που
αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα υγείας ή σχέσεων. Και η δύναμη της Γουίντουρ
είναι πάντα ότι η “Vogue” έχει 10.000.000 αναγνώστριες…».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα