ΣE ΠPΩTO ENIKO Eίδα, άκουσα, έμαθα…

Είδα το αγγλικό γκολ που δεν μπήκε… ποτέ – έτσι, λέει, πέρασε στην ιστορία!
Γνώρισα ποδοσφαιριστές παγκόσμιας φήμης. Μου είπαν πως ο Ζιντάν πήρε τη χρυσή
μπάλα, ως ο καλύτερος παίκτης. Έμαθα περί ψυχολογικής πίεσης στο γήπεδο και το
πόσο αυτή επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα. Άκουσα για χώρες, για τις οποίες
ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό ότι παίζουν μπάλα. Ενημερώθηκα για τα
φαβορί. Δυσαρεστήθηκα με τις λανθασμένες προβλέψεις. Απογοητεύτηκα όταν η
Βραζιλία και η Πορτογαλία αποκλείστηκαν. Στοιχημάτισα – ελάχιστα ευρώ, έτσι
για το καλό. Έχασα!..

Ένιωσα την αγωνία της παράτασης. Έζησα την ψυχρολουσία των πέναλτι. Άκουσα για
τα «κόλπα» των ποδοσφαιριστών – αλλού, λέει, κοιτάνε και αλλού ρίχνουν την
μπάλα, για να μπερδεύουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον τερματοφύλακα. Είδα
φωτογραφίες φιλάθλων από κάθε άκρη της γης – με χαρούμενες, λυπημένες,
πικραμένες φάτσες, ανάλογα με την έκβαση του ματς. Παρακολούθησα τους
πανηγυρισμούς των Ιταλών. Στενοχωρήθηκα για τους Γάλλους.

Εξεπλάγην από τα εκατομμύρια Ευρωπαίων, και όχι μόνο, που επισκέφτηκαν τη
Γερμανία. Από τα λίτρα μπίρας που καταναλώθηκαν μέσα σε ένα μόλις μήνα. Από
τους τόνους λουκάνικων που έκαναν «φτερά». Από τη ζήτηση… λευκής σαρκός,
«ανοίγοντας» τις δουλειές του trafficking.

Έμεινα άφωνη, όταν συνειδητοποίησα τα μηδενικά που συνοδεύουν τους μισθούς των
ποδοσφαιριστών. Έγραψα και κράτησα στο συρτάρι την ενδεκάδα των καλύτερων
παικτών του κόσμου – μην πάνε τσάμπα και τα… μαθήματα. Διάβασα περί
στατιστικής και ποδοσφαίρου – οι καλύτεροι τρόποι πρόβλεψης των ματς. Και πάνω
απ’ όλα, άκουσα για τα σημάδια και τις προλήψεις: η Ιταλία λέει κάθε δώδεκα
χρόνια πηγαίνει στον τελικό (το ’70, το ’82, το ’94 και το ’06).
Ανατριχιαστικό!