[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΕΛΙΚΑ ευτυχώς που ο Ζιντάν έδωσε αυτή την κεφαλιά στο στήθος του
Μετεράτσι και θα έχουμε κάτι να θυμόμαστε από αυτό το Μουντιάλ. Γιατί αν
εξαιρέσει κανείς αυτή την κακή στιγμή του Ζιζού – που θα τον κυνηγάει για όλα
τα επόμενα χρόνια της ζωής του – το Μουντιάλ ήταν άοσμο και άχρωμο σαν ομιλία
του Καραμανλή για την αγροτική ανάπτυξη.

Ίσως να φταίμε κι εμείς που περιμέναμε ρεσιτάλ μπάλας από τη Βραζιλία, κυρίως
– από τον Ροναλντίνιο – αλλά και την Αργεντινή – κυρίως από τον Μέσι, ο οποίος
δεν έπαιξε καν. Όμως, όπως έλεγε πολύ εύστοχα – κατά τη γνώμη μου – ένας
αθλητικός σχολιαστής στο BBC, είναι επόμενο τα μεγάλα αυτά αστέρια του
ποδοσφαίρου να μην αποδίδουν όταν «καίγονται» παίζοντας 60 και 70 ματς κάθε
χρόνο λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων των μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων. Κι
έχουν μετά να παίξουν κι ένα Μουντιάλ.

Βέβαια για το μέτριο θέαμα δεν φταίει μόνο το βαρύ αθλητικό πρόγραμμα. Οι
διεθνείς αυτοί άσοι έχουν μπουχτίσει από τους φρενήρεις ρυθμούς της ζωής τους.
Για σκεφτείτε ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι 25χρονα παιδιά που μέσα σε
λίγες μόνο σεζόν βρέθηκαν με δισεκατομμύρια στην τσέπη, με προσωπικό μάνατζερ
και καθημερινό πρόγραμμα που θυμίζει ροκ σταρ. Από κει που έπαιζαν μπάλα σε
μια αλάνα του Ρίο ξαφνικά γίνονται εξώφυλλο στο «Τάιμ», αφίσα στους δρόμους
και πρωταγωνιστές σε διαφήμιση τσιπς.

Αλλά πέρα από την υπερέκθεση είναι και η αλλαγή του ίδιου του αθλήματος, ο
στυγνός επαγγελματισμός αλλά και η είσοδος των αναβολικών στα γήπεδα που έχει
κάνει τη διάφορα στο προσφερόμενο θέαμα. Όταν με τους σύγχρονους τρόπους
προπόνησης οι ποδοσφαιριστές αποκτούν φυσική κατάσταση γαζέλας, τρέχουν 90
λεπτά συνεχώς και πριν ολοκληρωθεί η επίθεση έχουν ήδη γυρίσει στην άμυνά
τους, το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σε… μπάσκετ. Όταν σε κάθε στιγμή γύρω από
την μπάλα βρίσκονται καμιά δεκαριά παίκτες είναι δύσκολο να βρει την «τρύπα»
ο… Πελέ να αλλάξει δύο πάσες με τον Κάρλος Αλμπέρτο και να μπει στην περιοχή
πετυχαίνοντας το αξέχαστο γκολ. Ίσως το ποδόσφαιρο που ξέραμε να μην το δούμε
ξανά ποτέ…