Ο ήρωας της γραμμής 30

«Ακόμη βλέπω εφιάλτες με το λεωφορείο να εκρήγνυται. H ζωή μου δεν έχει
βρει τους κανονικούς της ρυθμούς. Το σοκ της επίθεσης ήταν μεγάλο. Ο τρόμος
που αντίκρυζες, τα ουρλιαχτά του κόσμου, οι καπνοί – ήταν η κόλαση».

«Δεν μπορώ να πω ότι όλα είναι όπως πριν. Προσπαθούμε όμως να ξαναβρούμε την ηρεμία. Δεν θα υποκύψουμε στην απειλή της τρομοκρατίας», λέει ο Γιώργος Ψαραδάκης για την 7η Ιουλίου 2005, την ημέρα που σημάδεψε τη ζωή του και την αγγλική πρωτεύουσα

Ένα χρόνο μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, ο κ. Γιώργος Ψαραδάκης, ο
οδηγός του λονδρέζικου λεωφορείου, στόχου της τέταρτης βόμβας, περιγράφει στα
«NEA» τον τρόμο που έζησε και τον τρόπο κατά τον οποίο έχει πλέον αλλάξει η
ζωή του. Ήταν λίγα λεπτά πριν από τις 10 π.μ. της 7ης Ιουλίου 2005 όταν ο
Έλληνας οδηγός της γραμμής 30 περνούσε από την Πλατεία Τάβιστοκ, στο κέντρο
του Λονδίνου. «Είχα παρακάμψει από την κανονική μου πορεία επειδή χιλιάδες
κόσμου έβγαιναν πανικόβλητοι από το Μετρό. Ξαφνικά ακούστηκε εκκωφαντικός
κρότος και ένιωσα κάτι να με χτυπάει στην πλάτη. Στην αρχή νόμιζα ότι όλα
συνέβαιναν πίσω από το όχημα».

Από το ωστικό κύμα το διώροφο λεωφορείο τινάχθηκε στον αέρα, ενώ η σκεπή του
άνοιξε σαν κονσερβοκούτι. Αμέσως μετά ο κ. Γιώργος Ψαραδάκης βγήκε έξω και
κοίταξε το σώμα του «να δω αν όλα τα μέλη μου βρίσκονταν στη θέση τους». Γύρω
του υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με σοβαρά τραύματα, ανάμεσά τους και 13 νεκροί,
συμπεριλαμβανομένης της κόρης συναδέλφου του κ. Ψαραδάκη. «Ήταν πραγματικά
φρικιαστικό», λέει σήμερα ο Έλληνας οδηγός.

H πρώτη αντίδραση

Το πρώτο που σκέφτηκε ήταν, «πώς γίνεται να είμαι ζωντανός ενώ δίπλα μου
πεθαίνουν;». Και άρχισε να κουβαλάει τραυματισμένους σε ασφαλές σημείο, ώστε
να τους προφυλάξει από ενδεχόμενο μπαράζ εκρήξεων. H γυναίκα του Ανδρούλα είχε
ανησυχήσει πάρα πολύ, δεν πίστευε ότι ο σύζυγός της ήταν στο λεωφορείο που
ανατινάχθηκε από τη βόμβα. Το έμαθε όταν της τηλεφώνησε: «Με αναφιλητά μού
είχε πει: “Οι επιβάτες μου είναι νεκροί”», θυμάται η κ. Ψαραδάκη.

Επί τρεις μήνες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα ο Έλληνας οδηγός της γραμμής 30
επισκεπτόταν ψυχολόγο, ενώ είχε πάρει άδεια από τη δουλειά του. «Με τη
συμπαράσταση της οικογένειάς μου και με τη βοήθεια του Θεού κατάφερα να
ξεπεράσω το μεγάλο πρόβλημα. Και στη δουλειά μου φέρθηκαν πολύ καλά. Αλλά και
πάλι μερικές φορές ο εφιάλτης ζωντανεύει. Βλέπω την έκρηξη μπροστά μου σαν
ταινία που παίζει ξανά και ξανά», λέει ο κ. Ψαραδάκης.

«Στάθηκα τυχερός»

Στις 7 Ιουλίου 2006, ακριβώς ένα χρόνο μετά το τρομοκρατικό χτύπημα, πήγε στην
Πλατεία Τάβιστοκ για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις μνήμης που
πραγματοποιήθηκαν στα σημεία όπου χτύπησαν οι τρομοκράτες. «Είχα πάει βόλτα
στην πλατεία πριν από αρκετούς μήνες, μόνος μου, και τότε συνειδητοποίησα πως
μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεχάσω. Βέβαια, δεν πρέπει να είμαι αχάριστος.
Στάθηκα πάρα πολύ τυχερός. Την ώρα που άλλοι άνθρωποι έχασαν τους αγαπημένους
τους, εγώ μπορώ να είμαι με τα παιδιά μου και τη γυναίκα μου». Όπως λέει ο
Έλληνας οδηγός, στην οικογένειά του αποφεύγουν να συζητούν για το περιστατικό.

Ο κ. Ψαραδάκης συνεχίζει να οδηγεί το λεωφορείο της γραμμής 30, περνώντας
καθημερινά ένα τετράγωνο μακριά από τον τόπο της τραγωδίας. Κάποιοι από τους
επιβάτες τον αναγνωρίζουν, του σφίγγουν το χέρι, του λένε πόσο πολύ θάρρος
τους έδωσε με την ηρωική συμπεριφορά του. «Δεν μπορώ να πω ότι όλα είναι όπως
πριν. Προσπαθούμε όμως να ξαναβρούμε την ηρεμία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε
κανονικά και δεν θα υποκύψουμε στην απειλή της τρομοκρατίας», λέει.