MOYNTIOΛOΓIO

Μεγάλος αναβρασμός επικρατούσε την ημέρα του τελικού στην οικία Κασέλ –
Μπελούτσι. Όσοι έχουμε Ιταλίδες γυναίκες ξέρουμε ότι βάζουν τη χώρα τους πιο
ψηλά από εμάς και όσες έχουν Γάλλους συζύγους γνωρίζουν επίσης πόσο σωβινιστές
είναι κι οι πιο καλλιτέχνες ανάμεσά τους.

«Θα νικήσουμε γιατί δεν υπάρχει τρία χωρίς δύο, όπως λέτε εσείς οι Γάλλοι:
φέτος ήταν η χρονιά που διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, διώξαμε τον
Μπερλουσκόνι και θα πάρουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο».

«Εμείς θα νικήσουμε, για τον Ζιζού και για να τρίψουμε στη μούρη του Λεπέν
τους υπέροχους μαύρους μας». Μετά τις δηλώσεις προθέσεων, κάθε λεπτομέρεια
έπρεπε να περάσει από ατέλειωτες διαπραγματεύσεις. Πού θα δούμε το ματς (1-0
Βενσάν), πόσες φορές επιτρέπεται να μιλήσω με τ’ αδέρφια μου (1-1 Μόνικα), τι
να βάλουμε να παγώνει στην κατάψυξη (2-1 Βενσάν), με ποια φανέλα θα ντύσουμε
τη κόρη μας (2-2 Μόνικα) και πάει λέγοντας. Εξουθενωμένος γύρισε αυτός κάποια
στιγμή, κατά το μεσημέρι, και της είπε: «Άτιμο πράμα το ποδόσφαιρο για να
τσακωνόμαστε ακόμα κι εμείς που μας αφήνει παντελώς αδιάφορους». «Δεν
τσακωνόμαστε αγάπη μου», απάντησε η Μόνικα μ’ ένα χαμόγελο που αποτέλειωσε
τους πάγους της Ανταρκτικής. «Απλώς σήμερα αποφασίζεται ποιος θα έχει το πάνω
χέρι στο σπίτι μας για την επόμενη τετραετία».

Χθες το βράδυ, λοιπόν, κρίθηκε μέσα από το ποδόσφαιρο, αλλά όχι μόνο για το
ποδόσφαιρο, μια μεγάλη φέτα της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής μας. Όπως ο
Τζόρτζο Ναπολιτάνο, ο πρώτος «κόκκινος» πρόεδρος της Ιταλίας, θα έχει να λέει
για την ημέρα που μιμήθηκε τον Περτίνι, έτσι και η κόρη του Βενσάν και της
Μόνικα, όπως και ο γιος μας, αλλά ίσως και τα εκατέρωθεν εγγόνια μας, θα μας
ακούνε να διηγούμαστε, κι ίσως να νομίζουν ότι θυμούνται, για εκείνο το
βραδάκι του Ιουλίου στο Βερολίνο που τέλειωσε την καριέρα του ο μεγάλος
Ζιντάν, σκοράροντας, λάμποντας, περνώντας σύρριζα από το γκολ της νίκης και
τελικά διαλύοντας τα πάντα σε μια στιγμή τρέλας. Θα ‘χουμε να λέμε για ένα
πρώτο ημίχρονο όπου η Ιταλία έδειξε την αξία της, για ένα δεύτερο και μια
παράταση που χάθηκε, για μια γενναία και σε συνολική απόδοση καλύτερη Γαλλία.

Οι Ιταλοί θα θυμούνται επίσης 5 στα 5 πέναλτι, ο Μπουφόν θα ξέρει ότι έπεσε
λάθος σε όλα και πολλοί φίλαθλοι θα ξαναπούν: «Νίκη στα πέναλτι δεν είναι
νίκη». Κι όμως είναι, είπε τρελή από χαρά η Μόνικα.

Στο τέλος του αγώνα προφανώς ο Βενσάν δεν είχε όρεξη για πολλά λόγια. H Μόνικα
πήρε ένα ακόμα τηλέφωνο στην πατρίδα για ν’ ακούσει απευθείας τα κορναρίσματα,
έφτιαξε και έφαγε μόνη της την ειδική πίτσα πέναλτι και μετά συμφιλιώθηκε με
τον ηττημένο της βραδιάς χαρίζοντάς του τον καλύτερο εαυτό της. Το ίδιο, κι ας
μην ήταν εξίσου όμορφη, έκανε κι η Ιταλία, βάζοντας τέλος σ’ ένα Μουντιάλ που
μπορεί να μη μείνει αξέχαστο για την μπάλα που παίχτηκε, τουλάχιστον όμως
συμφιλίωσε μια μεγάλη ποδοσφαιρική χώρα με τη μοίρα της.