ΣE ΠPΩTO ENIKO Δύο χρόνια μετά…

Βρέθηκε χτυπημένος σε ένα δασάκι. Το πόδι του αιμορραγούσε. Είχε κουρνιάσει
στον κορμό ενός δέντρου, πασχίζοντας να κρυφτεί από τους ανθρώπους. Φαινόταν
ιδιαίτερα φοβισμένος. Δικαιολογημένα, αφού η πληγή του «μαρτυρούσε» πως τον
κακοποίησε ανθρώπινο χέρι.

Από αδέσποτο έγινε ο… Μάρκος. Άργησε όμως να εμπιστευτεί το νέο του
αφεντικό. Δεν έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση στα… δίποδα. Προφανώς, του είχαν
κάνει πολλά.

Με το που έγινε κάτοικος διαμερίσματος, το πήρε απόφαση: δεν ήθελε να
ξεκολλήσει με τίποτα από εκεί. Ακόμα και το μπαλκόνι τού φαινόταν «έξω»
κόσμος, ενώ εκείνος ήθελε να νιώθει ασφαλής δίπλα στους νέους του φίλους.

Λένε πως στις ρυτίδες των ανθρώπων έχουν χαραχτεί οι εμπειρίες τους. Στην
περίπτωση του Μάρκου, τα θλιμμένα μάτια του είναι αυτά που κάνουν… αίσθηση.

Δεν έχουν όμως όλα τα «άστεγα» τετράποδα την τύχη του… Πόσες φορές οι οδηγοί
δεν γυρνάνε το κεφάλι τους με αποστροφή από την άλλη πλευρά, όταν
συνειδητοποιούν πως η σκιά πάνω στην άσφαλτο δεν ήταν πλαστική σακούλα αλλά το
κουφάρι ενός σκύλου;

Προσφάτως, κάτοικος βορείων προαστίων έδειξε την… έξοδο στον – έως τότε –
αγαπημένο του σκύλο, επειδή έσπασε το πόδι του. Ο κτηνίατρος συνέστησε
χειρουργική επέμβαση με 100% επιτυχία, εκείνος όμως αποφάσισε να τον διώξει.
«Ξεψύχησε» σε ένα από τα στενά της γειτονιάς.

Όσο για την Πολιτεία, έσπευσε να μαζέψει τα αδέσποτα εν όψει των Ολυμπιακών
Αγώνων, βαφτίζοντας την κίνησή της αυτή «κοινωνική» πολιτική. Δύο χρόνια μετά,
δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το ζητούμενο ήταν να μην εμφανίσει τη… μουσούδα του
κανένα αδέσποτο στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας, όσο τα φώτα της
δημοσιότητας ήταν στραμμένα στην Ελλάδα.

Δύο χρόνια μετά, βρισκόμαστε και πάλι στο… μηδέν. Βέβαια, το αντεπιχείρημα
είναι ότι εδώ… «καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν».