ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο πέμπτο φάουλ

Μέρες ποδοσφαίρου που ζούμε, ο θάνατος του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς πάγωσε την
εικόνα και με υποχρέωσε να ξανασκεφτώ το μπάσκετ. Με τρομάζει αυτό το άθλημα
που, παρά την αυστηρότητα των κανόνων του, έχει υποκύψει με περισσή ευκολία
στους νόμους του τηλεοπτικού χρόνου και της διαφήμισης.

Με τρομάζει, κι ας θεωρώ καλύτερη εμπειρία της ζωής μου μια ανοιξιάτικη βραδιά
στο στάδιο των Σικάγο Μπουλς με τον Κούκοτς να «χορεύει» κάτω από την
μπασκέτα. Ίσα ίσα, εκεί ήταν που κατάλαβα περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Μια
δεκαριά άνθρωποι με τα χέρια στην υπερέκταση και με τα πόδια να σπαρταράνε από
τον σκληρό νόμο της βαρύτητας. Δέκα εσταυρωμένοι εν κινήσει, για τους οποίους
δεν υπάρχει «παρελθέτω» παρά μόνον είκοσι πέντε δευτερόλεπτα άγχους.

Προκειμένου να απομουρλαθώ, προτίμησα χίλιες φορές το αργό ποδόσφαιρο και τους
κομψούς δολοφόνους της αντισφαίρισης.

Θυμάμαι ακόμη το πέμπτο φάουλ του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς και τον τρόπο που διάλεξε
δημοσίως να αυτοτιμωρηθεί. Το θυμάμαι και λυπάμαι που η αναπάντεχη έξοδός του
από τη ζωή κόβει απότομα και μια καλά κρυμμένη επιθυμία μου. Τον έβλεπα, μέχρι
πρότινος, να κάνει βόλτα με το αναπηρικό καροτσάκι του στους εμπορικούς
δρόμους του Παλαιού Φαλήρου και ποτέ δεν τόλμησα να τον χαιρετήσω. H
διακριτικότης μου αυτή είχε σίγουρα να κάνει με τον φόβο του πέμπτου φάουλ.