H φαντασίωση που σημάδεψε ένα έθνος

Πάνε δέκα χρόνια από τότε που μια μαθητευόμενη ονόματι Μόνικα Λιουίνσκι
πήρε πόδι από τον Λευκό Οίκο, ξαναφέρνοντας για άλλη μια φορά στο στόμα των
Αμερικανών το ζήτημα της πεολειξίας. Από την Άγρια Δύση μέχρι τον άγριο Λευκό
Οίκο, ο Βρετανός συγγραφέας Κρίστοφερ Χίτσενς εξετάζει τη μακραίωνη ιστορία
της πεολειξίας, μιας σεξουαλικής πράξης που έχει γίνει κάτι σαν σήμα κατατεθέν
του αμερικανικού έθνους.

Ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοβ έγραψε το 1955 τη «Λολίτα» που είχε θεωρηθεί τότε το πιο
τολμηρό βιβλίο που δημοσιεύτηκε ποτέ (ίσως να είναι ακόμη). Όμως, όπως
παρατηρεί ο Χίτσενς στο περιοδικό «Βάνιτι Φέαρ», ο συγγραφέας δεν τόλμησε να
γράψει σε αυτό ούτε μια φορά τη λέξη «πίπα». Προτιμούσε τη γαλλική λέξη
«σουφλέ» (που όμως δεν πάει να πει ρουφάω αλλά φυσάω). Παρ’ όλα αυτά, αρχαίοι
ινδικοί ναοί και το «Καμασούτρα» είναι γεμάτοι σχέδια που απεικονίζουν
παραστατικότατα αυτή την πράξη.

Ο Βρετανός αρθρογράφος Ντέιβιντ Ααρόνοβιτς, φίλος του Κρίστοφερ Χίτσενς, του
είχε διηγηθεί σε πόσο δύσκολη θέση είχε βρεθεί κάποτε, όταν μπροστά στην
τηλεόραση με την νεαρή κόρη του, άκουσαν την είδηση ότι ο Αμερικανός πρόεδρος
Μπιλ Κλίντον είχε κάνει στοματικό σεξ στον προθάλαμο του Οβάλ γραφείου.
«Μπαμπά, τι θα πει προθάλαμος;» τον είχε ρωτήσει το κορίτσι.

Έλληνες και Ρωμαίοι. «H Έισι μου είπε πως είχε πάει σε ένα πάρτι και
πως είχε ρωτήσει έναν άντρα τι είναι εκείνο που ζητούν πραγματικά οι άντρες
από μια γυναίκα. Μια πίπα, της αποκρίθηκε εκείνος. Κι αυτή του είπε πως αυτό
μπορούν να το κάνουν και οι άντρες» (απόσπασμα από τον «Υπόκοσμο» του Ντον
Ντελίλο). Με όλα αυτά δεν είχαν κανένα πρόβλημα οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι της
αρχαιότητας, λέει ο Χίτσενς. Απλώς απέφευγαν εκείνους που επιδίδονταν φανατικά
σε αυτό το σπορ, επειδή δεν μπορούσαν να υποφέρουν την κακοσμία του στόματός
τους.

H «πίπα» άργησε να μπει στην αμερικανική κουλτούρα. Τα κόμικς του Κραμπ είχαν
άφθονες σκηνές πεολειξίας, αλλά αυτά ανήκαν στην αντικουλτούρα. H μεγάλη
αλλαγή έγινε το σωτήριο έτος 19-69, όταν ο Μάριο Πούτσο εξέδωσε τον «Νονό» και
ο Φίλιπ Ροθ την «Πάθηση του Πορτνόι». Ο «Νονός» δεν προκάλεσε εντύπωση μόνο με
την αλογοκεφαλή πάνω στο κρεβάτι, αλλά και με αποσπάσματα σαν κι αυτό του
Τζόνι Φοντάνα: «Και οι άλλοι τύποι μιλούσαν πάντα για πίπες και άλλες
παραλλαγές, κι αυτουνού δεν του άρεσαν στ’ αλήθεια αυτά τα πράγματα. Όταν το
έκανε έτσι με ένα κορίτσι, δεν του άρεσε κατόπιν, δεν τον ικανοποιούσε σωστά».

Ο Φίλιπ Ροθ. Σεισμός. Σοκ. Ύστερα παρέλαβε την σκυτάλη ο Φίλιπ Ροθ με
τον Πορτνόι του, που σε όλα του τα εφηβικά χρόνια αναζητούσε να βρει ένα
κορίτσι, έστω και κακάσχημο, που θα δεχόταν να βάλει το πράμα του στο στόμα
του.

Το 1972 ήρθε η κορύφωση με μια κινηματογραφική ταινία που κόστισε 25.000
δολάρια και έκανε εισπράξεις 600 εκατομμύρια δολάρια, χάρη στο «βαθύ λαρύγγι»
της Λίντας Λάβλεϊς. Ήταν μια φτηνιάρικη ταινία, αλλά άλλαξε την αμερικανική
κουλτούρα μονομιάς και για πάντα. Έκτοτε, λέει ο Χίτσενς, η Αμερική άδραξε το
ολυμπιακό σκήπτρο του συγκεκριμένου «αθλήματος» και το κρατάει σφιχτά.

Στη χώρα της οδοντιατρικής

Ο Κρίστοφερ Χίτσενς είναι Βρετανός συγγραφέας και αρθρογράφος που εδώ και πολλά χρόνια ζει και εργάζεται στην Αμερική

Υπάρχει ένας ακόμη λόγος που αυτή η αρχαία ερωτική πράξη έπαψε πια να
θεωρείται κάτι ποταπό κι έγινε στην Αμερική κάτι συνηθισμένο, περίπου όπως και
μια χειραψία. H Αμερική είναι η χώρα της καλής οδοντιατρικής. «Σαν ένας που
ξάπλωνε κάποτε στα σιδεροκρέβατα του βρετανικού συστήματος υγείας, με κίτρινα
δόντια, σιδεράκια από ατσαλόσυρμα και μαυριδερά και ετοιμόρροπα σφραγίσματα,
θυμάμαι που δεν αποτολμούσα καν να χαμογελάσω, όταν πάτησα για πρώτη φορά το
πόδι μου στον Νέο Κόσμο», γράφει ο Κρίστοφερ Χίτσενς. «Ενώ όποτε έβλεπα μια
γλυκιά Αμερικανίδα να μου χαμογελάει, ένιωθα μαγεμένος από τη ζεστή και υγρή
κοιλότητα του στόματός της, με τα κάτασπρα αψεγάδιαστα δόντια, τα άμωμα
τριανταφυλλένια ούλα και την τρυφερή και φιδίσια αλλά αθώα γλώσσα. Ουφ!».

H φαντασίωση των κλειτοριδικών αμυγδαλών πιθανότατα δεν θα πεθάνει ποτέ (οι
γκέι άντρες δεν αφαιρούν τις αμυγδαλές τους, λέει ο Χίτσενς, για κάποιο λόγο
που όμως δεν τολμάει να αναφέρει). Το σημείο G και άλλες αυταπάτες μπορεί να
έχουν σήμερα σβήσει, αλλά η αμερικανική πίπα παραμένει καθισμένη στον θρόνο
της (ή μάλλον γονατιστή μπροστά του).