MOYNTIOΛOΓIO

Κουίζ: Ποιος θεώρησε έκπληξη την πρόκριση της Γαλλίας επί των Ισπανών;

Θα έπρεπε κανείς να είναι ποδοσφαιρικά αστοιχείωτος (όπως ο ένας – τουλάχιστον
– από τους παρουσιαστές τού νυχτερινού μουντιαλικού μαγκαζίνου της δημόσιας
τηλεόρασης) για να θεωρήσει ότι η νίκη – πρόκριση της Γαλλίας επί της Ισπανίας
αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη. Όχι μόνο γιατί μια παγκόσμια πρωταθλήτρια του
πρόσφατου παρελθόντος, η οποία διατηρεί μάλιστα στη σύνθεσή της περισσότερους
από τους μισούς παγκόσμιους πρωταθλητές της, διαθέτει την κλάση και την
εμπειρία που της επιτρέπει να ξυπνήσει ανά πάσα στιγμή (και το ότι η Γαλλία
ουδέποτε ξύπνησε στην Κορέα κάθε άλλο παρά σήμαινε, όσο και αν η πρόκληση
φάνηκε προς στιγμήν μεγάλη, ότι αυτό θα επαναλαμβανόταν αναγκαστικά στη
Γερμανία). Αλλά κυρίως γιατί όποιος παρασύρθηκε από τις καλές εμφανίσεις της
Ισπανίας και τις κακές τής Γαλλίας στον πρώτο γύρο έδειξε ότι ξεχνάει (ακούς
Αργεντινή;) μία από τις μεγάλες σταθερές κάθε Μουντιάλ: «Μην κρίνεις ποτέ από
τον πρώτο γύρο».

Από τι να κρίνει τότε κανείς, ιδίως σε μια διοργάνωση όπου όλα τα αποτελέσματα
φαίνονται φυσιολογικά αλλά οι πραγματικές εκπλήξεις είναι ελάχιστες;
(Βλέποντας την Ολλανδία θα λέγαμε ότι η μόνη έκπληξη του πρώτου γύρου ήταν ότι
δεν πέρασε την Ακτή του Ελεφαντοστού). Μια καλή ιδέα, ιδίως κατόπιν εορτής, θα
ήταν να κρίνει λιγότερο από την απόδοση και περισσότερο από την αίσθηση που
αναδίνει μια ομάδα (η Γερμανία, για παράδειγμα, αναδίνει υγεία, ενώ η Ιταλία
είναι διαρκώς έτοιμη για σταύρωση). Μεγαλύτερη σημασία, σε μια τέτοια
διοργάνωση, από τη σχέση ποδιών με σώμα έχει η σχέση ποδιών με μυαλό των
παικτών. H Γαλλία εμφανίστηκε εντελώς διαφορετική στο παιχνίδι με την Ισπανία,
γιατί είχε προηγηθεί το παιχνίδι με το Τόγκο (όπως, αντίστροφα, η Τσεχία
παρουσιάστηκε αγνώριστη στο παιχνίδι επιβίωσης με την Ιταλία, γιατί είχε
προηγηθεί η Γκάνα). Και όσο κι αν το Τόγκο δεν είναι ακριβώς ποδοσφαιρικό
μεγαθήριο, χρησίμευσε στη Γαλλία σαν κάτι παραπάνω από εγερτήριο σάλπισμα:
«ντεκλίκ» που λένε και οι απόγονοι του Βολταίρου, που σημαίνει μαζί νέα αρχή
και νέα αυτοπεποίθηση. Ενώ λοιπόν ο τροχός γύρναγε γι’ αυτούς προς την πλευρά
του ήλιου, έπεσαν πάνω στους Ισπανούς, οι οποίοι πάσχουν παγίως από κάτι που
θα μπορούσε να ονομαστεί «σύμπλεγμα του μούζερ»: και μάτσο και λούζερ. Και
φουσκωμένοι από την ώς τότε ανέλπιστη φόρμα τους και υποσυνείδητα έτοιμοι να
χάσουν την κρίσιμη ώρα. Τα υπόλοιπα είναι, όπως λένε, ιστορία. Αυτοί που
ξαναβρήκαν τη σιγουριά τους νίκησαν μάλλον εύκολα εκείνους που μόνο νόμιζαν
ότι είχαν βρει τη δική τους. H μπάλα δεν θέλει και πολλά για να γυρίσει, ούτε
καν για να μας ξαναφέρει στον τελικό του 1998. Τότε που το κλικ έγινε μπαμ.