[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ τα εισιτήρια των κινηματογράφων στη χώρα μας να πέφτουν και
τα κέρδη των μεγάλων, κυρίως χολιγουντιανών, εταιρειών εισαγωγής ταινιών να
αυξάνονται; Πώς γίνεται όλο και λιγότερο να γεμίζουν με θεατές τα πολυσινεμά
και να συνεχίζουν να σχεδιάζονται νέα; Πώς γίνεται όλο και λιγότεροι θεατές να
πηγαίνουν στα πολυσινεμά και τα κέρδη τους να αυξάνονται; Πρώτη απάντηση: Οι
εταιρείες εισαγωγής ταινιών κερδίζουν από τα πακέτα που πουλάνε σε διάφορα
έντυπα – εφημερίδες τα οποία τα διαθέτουν μέσω των γνωστών προσφορών με CD –
DVD. Δεύτερη απάντηση: Σχεδιάζονται νέα πολυσινεμά, γιατί τα μεγάλα κέρδη δεν
βγαίνουν από τις κινηματογραφικές αίθουσες αλλά από τον τζίρο που γίνεται στις
πιάτσες των εμπορικών κέντρων, των Ίντερνετ καφέ που διαθέτουν όλα και τα
οποία έχουν σαν κερασάκι στην τούρτα τα πολυσινεμά. Τρίτη απάντηση: Τα
πολυσινεμά κερδίζουν γιατί είναι «χώροι αναψυχής» με εκατοντάδες μαγαζιά και
στέκια διασκέδασης της νεολαίας – τα Ίντερνετ καφέ είναι ασφυκτικά γεμάτα –
και όλοι ξέρουμε ότι αυτή είναι το μεγάλο αγοραστικό κοινό. Και μπορεί μέσα
στα 12 χρόνια ύπαρξης των πολυσινεμά να διπλασιάστηκαν τα εισιτήρια στη χώρα
μας, όμως και σήμερα παραμένουμε τελευταίοι στην Ευρώπη όσον αφορά την
προσέλευση θεατών στους κινηματογράφους (μια, δυο φορές τον χρόνο πάει ο
Έλληνας σινεμά, ενώ στις άλλες χώρες αυτό το νούμερο είναι διπλάσιο και
τριπλάσιο). Κι αφού όλα γύρω μας μεταλλάσσονται, το αύριο του σινεμά θα
περάσει μέσα από τα DVD, το Ίντερνετ, το home cinema. Όσο για τις μονές
αίθουσες, όλα δείχνουν ότι το είδος τελειώνει και σε λίγα χρόνια άντε να ‘χουν
μείνει καμιά δεκαριά… Όλα αυτά, βέβαια, έχουν αναλυθεί προ πολλού. Από τότε
που το είχε πρωτοπεί ο Μαρξ – ο καπιταλιστής θα πουλήσει και το σχοινί που θα
τον κρεμάσουν – μέχρι το φετινό φιλμ «Syriana» όπου για να συγχωνευτούν δυο
εταιρείες, η μία «πούλησε» τον ιδιοκτήτη της άλλης για τις ανάγκες της αγοράς.
Και αποδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός είναι μέγας, αδίστακτος. Είναι το σύστημα
που, μάλλον, ταιριάζει πιο πολύ με την ανθρώπινη φύση, η οποία διαρκώς παλεύει
μεταξύ καλού – κακού και «ποτέ δεν πεθαίνει»…