Yποθαλάσσιες κατολισθήσεις «τρώνε» τον Kορινθιακό

Μεγάλες ποσότητες από λάσπη, πέτρες και άμμο, που δημιουργούν ιζήματα και
κατρακυλούν στις απότομες πλαγιές του Κορινθιακού Κόλπου, προκαλούν, σύμφωνα
με Έλληνες επιστήμονες, το υποθαλάσσιο βουητό που αναστατώνει το τελευταίο
διάστημα τους κατοίκους της Πελοποννήσου και της Νότιας Στερεάς Ελλάδας.

Στις ακτές της Βόρειας Πελοποννήσου, από την περιοχή του Ξυλοκάστρου μέχρι και
λίγο μετά το Αίγιο, ο βυθός είναι αρκετά απότομος. Ο υποθαλάσσιος γκρεμός
ξεκινά συνήθως από τα 70 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και φθάνει
μέχρι τα 800 μέτρα. Τα πρανή αυτά έχουν δημιουργηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια –
και συνεχίζουν να δημιουργούνται – επειδή οι ακτές της Βόρειας Πελοποννήσου
ανυψώνονται κατά 3 με 5 χιλιοστά τον χρόνο σε σχέση με τις απέναντι ακτές της
Νότιας Στερεάς Ελλάδας.

Οι επιστήμονες από το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) που πρόσφατα
έκαναν έρευνες στη συγκεκριμένη περιοχή, διαπίστωσαν ότι με το πέρασμα του
χρόνου συγκεντρώνονται στα πρανή του βυθού μεγάλες ποσότητες από λάσπη, άμμο
και αποστρογγυλεμένες πέτρες, που μεταφέρονται εκεί από τα ποτάμια που
απολήγουν στον Κορινθιακό Κόλπο. «Τα υλικά αυτά, δηλαδή τα ιζήματα,
δημιουργούν τις κατολισθήσεις. Διασκορπίζονται έτσι στον πυθμένα του κόλπου»,
λέει στα «NEA» ο κ. Βασίλης Λυκούσης που είναι διευθυντής ερευνών στο
Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ.

Από τα δεδομένα που συνέλεξαν οι Έλληνες ειδικοί, διαπίστωσαν ότι οι
κατολισθήσεις των ιζημάτων δεν συμβαίνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Και
φυσικά δεν έχουν την ίδια ένταση. Ο κ. B. Λυκούσης λέει ότι «οι μεγάλες
υποθαλάσσιες κατολισθήσεις συμβαίνουν δύο ή τρεις φορές τον χρόνο».

Γι’ αυτό άλλωστε οι επιστήμονες εκτιμούν ότι δεν είναι απίθανο κάποια στιγμή
να δημιουργηθεί ένα παλιρροϊκό κύμα – τσουνάμι δηλαδή – χωρίς όμως να υπάρχει
ανησυχία για τον κόσμο που κατοικεί στις παράκτιες περιοχές της Πελοποννήσου
και της Στερεάς Ελλάδας.

Άλλωστε η μόνη γνωστή περίπτωση στην πρόσφατη ιστορία, όπου προκλήθηκε
τσουνάμι εξαιτίας των κατολισθήσεων, ήταν το 1963. Το κύμα είχε ύψος 5 με 6
μέτρα και έπληξε το Αίγιο και τις γειτονικές παραλίες. Από την άλλη όμως
πλευρά οι ειδικοί πιστεύουν ότι ένα πολύ μεγαλύτερο παλιρροϊκό κύμα ήταν η
αιτία που αφάνισε το 373 π.X. την πόλη Ελίκη. «Ίσως τότε να σημειώθηκε η
μεγαλύτερη υποθαλάσσια κατολίσθηση που γνώρισε ποτέ ο Κορινθιακός Κόλπος».

Για τρεις λόγους γίνονται οι κατολισθήσεις

TO ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ των κατολισθήσεων που παρατηρείται στον Κορινθιακό Κόλπο,
και το οποίο ξεχωρίζει σε ολόκληρη τη Μεσόγειο Θάλασσα, οφείλεται σε τρεις
παράγοντες. Στην απότομη κλίση των πρανών, στα μαλακά ιζήματα που
συσσωρεύονται, και στη σεισμική διέγερση της περιοχής που ενεργοποιεί τις
κατολισθήσεις. Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι ο όγκος των ιζημάτων
κατολισθαίνει μέχρι τα 800 μέτρα βάθος στην περιοχή που απλώνεται από το
Ξυλόκαστρο μέχρι την Ακράτα, ενώ από το Αίγιο μέχρι τον Ψαθόπυργο τα ιζήματα
διοχετεύονται στα 400 μέτρα βάθος.