MOYNTIOΛOΓIO

Από τον Μάξι Ροντρίγκες και τον Μίνι Μπέκαμ, οι προβολείς, η δόξα και το χρήμα είναι στραμμένα στον δεύτερο

O ένας πέτυχε ένα καταπληκτικό νικητήριο γκολ στην παράταση ενός καταπληκτικού
αγώνα. Ο άλλος πέτυχε ένα πληκτικό νικητήριο γκολ στη μέση του πιο πληκτικού
μέχρι στιγμής αγώνα. Ο πρώτος είναι μέλος μιας πραγματικής ομάδας που ήρθε να
κερδίσει παίζοντας και γοητεύοντας, ο δεύτερος είναι αρχηγός μιας
κακομαθημένης παρέας που θεωρεί ότι μπορεί να κερδίζει εμπαίζοντας και
απογοητεύοντας. Ο πρώτος ήρθε χωρίς φανφάρες, έχει το μυαλό του στη δημιουργία
και βάζει τα πόδια του στη φωτιά. Ο δεύτερος παίζει γιατί τον αγαπάει ο
προπονητής του, φιγουράρει σε όλα τα περιοδικά για στερημένες νοικοκυρές κι
έχει το μυαλό του στα μαλλιά του και στις εκδρομές για ψώνια των αξιολύπητων
«γύφλας» (γυναίκες και φιλενάδες) που ακολουθούν την ομάδα του. Ο πρώτος
αποδεικνύει ότι είναι μεγάλος ποδοσφαιριστής, ο δεύτερος επαγγέλλεται
διασημότητα που κάποτε υπήρξε ποδοσφαιριστής. Κι όμως, από τον Μάξι Ροντρίγκες
και τον Μίνι Μπέκαμ, οι προβολείς, η δόξα και το χρήμα είναι στραμμένα στον
δεύτερο, εκείνον που αρνείται να μονομαχήσει για να μη σκίσει τις βασιλικές
καλτσοδέτες του και παθαίνει κράμπες από την εκτέλεση των φάουλ, και σχεδόν
αδιαφορούν – ακόμα – για τον πρώτο, αυτόν που δίνει την ψυχή του για τη φανέλα
του. Ποιος τολμάει να πει πως στο ποδόσφαιρο αποδίδεται δικαιοσύνη;

Εκτός αν οι διακρίσεις μετριούνται – και για κάποιους, τους πραγματικούς
φιλάθλους, έτσι μετριούνται – με την προσφορά, την αναγνώριση του κόσμου, τη
χαρά από το ωραίο παιχνίδι. Τότε ο Μάξι και η Αργεντινή βρίσκονται σε άλλον
κόσμο από τον Μίνι και την Αγγλία. Γιατί το νοτιοαμερικανικό ντέρμπι με ένα
Μεξικό που ξύπνησε, πάλεψε κι άξιζε ήταν ένα πραγματικό παιχνίδι κορυφής, μια
μάχη Παγκοσμίου Κυπέλλου άξια του ονόματός της και μιας τέτοιας διοργάνωσης.
Γιατί ο Μάξι μπορεί να μην είναι διάσημος ούτε καν στον σύλλογό του, την
Ατλέτικο Μαδρίτης (και πώς να ξεχωρίσει κάποιος, εκτός αν είναι Τόρες, στην
πιο λούζερ ομάδα της Ευρώπης;), έδωσε ωστόσο προχτές φτερά στα πόδια των
συμπαικτών του και έκσταση στα πρόσωπα των συμπατριωτών του. Ενώ το παιχνίδι
Αγγλίας – Ισημερινού ήταν το καλύτερο παράδειγμα κακού ποδοσφαίρου (άτολμοι
προπονητές, φοβισμένες ομάδες, άγονη τεχνική, πλήρης έλλειψη φαντασίας και
φάσεων) και ο Μπέκαμ παρέδωσε για τρίτη φορά σε τρία παιχνίδια δωρεάν μαθήματα
για το τι δεν πρέπει να κάνει ένας ποδοσφαιριστής μέσα στο γήπεδο (να
παρακολουθεί αντί να συμμετέχει, να κρύβεται αντί να διψάει, να σεντράρει αντί
να δημιουργεί). Το ωραίο του βέβαια φάουλ έδωσε στην Αγγλία μια νίκη-πρόκριση,
που θα βρει το νόημά της μόνο αν έρθει, στο αμέσως επόμενο παιχνίδι, η
παραδειγματική τιμωρία. Τότε, ακόμα και αναδρομικά, η δικαιοσύνη θα έχει
συμμετάσχει στο Μουντιάλ.