ΣE ΠPΩTO ENIKO H φυλή με τις «φούφες»

Έχετε δει τα μοντέρνα νέα κορίτσια τελευταία; Θα τα έχετε δει, κυκλοφορούν
στην πόλη, στα προάστια, στις εξοχές παντού. Και έχουν αυτό το μαλλί. Μακρύ,
αλλά φουντωτό ψηλά στο κεφάλι. Όσο ένα άλλο κεφάλι καμιά φορά. Σαν την Μέριλ
Στριπ στο «Λέμονι Σνίκετ». Είναι για να καταλάβετε σα να το έχει φουσκώσει ο
αέρας, ο οποίος μπήκε όμως και αιχμαλωτίστηκε μέσα στις τρίχες. Κατά τα άλλα,
είναι μακρύ, κατεβαίνει στους ώμους γλυκά, το ενδιαφέρον όμως είναι όταν
ανεβαίνει σαν συνέχεια από το μέτωπο και γυρίζει πίσω, κάπως όπως βλέπουμε σε
παλιές φωτογραφίες γιαγιάδων έτη φωτός πριν από την κουπ-μύτες, παλιομοδίτικο
στυλ που ξύπνησε για να πάρει εκδίκηση. Έχει και αυτό το «μόλις ξύπνησα από
ξενύχτι στο πάρτι μ’ ένα κεφάλι καζάνι και δεν πρόλαβα να αλλάξω κόμμωση».
Γιατί ήταν φτιαγμένο για κόμμωση και μετά για να καταστραφεί. Κάτι σαν the day
after.

Απαραίτητο μάλιστα είναι δεξιά – αριστερά να ξεφεύγουν μαλλιά που δεν
πειθάρχησαν στο σύνολο. Δήθεν τώρα δεν πειθάρχησαν, γιατί το σύνολο είναι όλο
αυτό, και τα πιασμένα και τα φλου. Όσο πιο φλου, ακατάστατο, big, τόσο πιο
πετυχημένο. Μου είπαν (δεν ξέρω κιόλας αν ισχύει απόλυτα) πως λέγεται «φούφες»
και νομίζω ότι ταιριάζει. Αυτές οι φούφες, λοιπόν, προβλέπω πως θα κάνουν
καριέρα – ήδη τα πηγαίνουν περίφημα αν δείτε γύρω – γιατί δίνουν α) ύψος, β)
μυστήριο και γ) ταυτότητα. Είναι η φυλή με τις φούφες. Φοριέται μάλιστα
καλύτερα το σύνολο με χαμηλοκάβαλο παντελόνι ή φούστα, σανδάλια, κάτι να
κρέμεται στον λαιμό και μεγάλα σκούρα γυαλιά (ή όχι και τόσο σκούρα) αλλά με
ένα ύφος που πρόσχαρο δεν το λες. Λίγο «τα έχω δει όλα και δεν με ενδιαφέρουν
καθόλου», μπορείς να το πεις, το οποίο όλο μαζί «λέει». Λέει και αυτό το «σε
βαρέθηκα» στα ίσια, σε ό,τι έχουν μας σερβίρει, από τον νόμο της Μαριέττας
μέχρι τον νόμο της τηλεσάχλας. Με τον τρόπο του. Τα αγόρια, επίσης, μήπως τα
έχετε δει; Με πολύ και αυτά μαλλί και το «μόλις ξύπνησα από ξενύχτι» (ίσως το
ίδιο με αυτό των κοριτσιών) λουκ και όπως κόλλησε – κόλλησε η τούφα. H
τελευταία, βέβαια, που δικαιούται να ομιλεί είμαι εγώ και όσοι ακόμη ζήσαμε το
ολοκαύτωμα του στυλ, εκείνα τα πονεμένα ’80ς. Όλα τα ξεπερνά όμως ο άνθρωπος
στη ζωή.