MOYNTIOΛOΓIO

Ο Χουτ καλύπτει τις «τρύπες» του τελευταίου δεκαλέπτου στην Τσέλσι, όμως ο Κλίνζμαν τού έχει τυφλή εμπιστοσύνη και οι Γερμανοί φίλαθλοι φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Φτώχεια…

Τρία παιχνίδια κι έναν ολόκληρο γύρο μετά την έναρξη του Μουντιάλ, η Γερμανία
παραμένει ένα αίνιγμα. Δύο πράγματα έχουν γίνει σαφή, ότι ο Κλίνζμαν έχει
ιδέες, προσωπικότητα και επιβολή και ότι η διοργανώτρια χώρα θα πουλήσει
ακριβά το τομάρι της. Από ‘κεί και πέρα, όλα είναι ανοιχτά. Πόσο θα κρατήσει η
εύνοια των συνθηκών, ποιο είναι το πραγματικό της πρόσωπο, ποιες οι
δυνατότητές της, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει, πότε και πόσο θα στοιχίσουν οι
βέβαιες αδυναμίες της; Κόστα Ρίκα, Πολωνία και, λιγότερο απ’ όλους ο
Ισημερινός δεν βοήθησαν στην εξιχνίαση. Πόσο ανταγωνιστική απέναντι σ’ έναν
πραγματικά ανταγωνιστικό αντίπαλο μπορεί να είναι μια ομάδα με γρήγορους
επιθετικούς, αλλά αργούς αμυντικούς, με νοοτροπία νικητή, αλλά τα τελευταία
χρόνια μαθημένη στις ήττες, με αντιφάσεις σαν τον Μπάλακ (μπορεί αλλά είναι
σαν κάτι να του λείπει) και τον Χουτ (του λείπουν σχεδόν όλα, εκτός από τη
θέληση).

Ίσως το πραγματικό γερμανικό μυστήριο να εκπροσωπείται τελικά από αυτόν τον
παίκτη. Πώς είναι δυνατόν σε μια τέτοια ποδοσφαιρική χώρα να μην υπάρχουν
χιλιάδες καλύτεροι αμυντικοί από τον αναπληρωματικό καλύπτω-τις
τρύπες-του-τελευταίου-δεκαλέπτου της Τσέλσι; Πώς κέρδισε σε τέτοιο βαθμό την
εμπιστοσύνη του προπονητή του, ώστε να τον ξαναδοκιμάζει αμέσως μόλις
αποθεραπεύτηκε και παρά τις περυσινές καταστροφικές εμφανίσεις του στο Κύπελλο
Συνομοσπονδιών και τις απρόσωπες φετινές σε σύλλογο και εθνική; Και ακόμα
περισσότερο, τι ακριβώς συμβαίνει και ένα ολόκληρο γήπεδο φωνάζει ρυθμικά τ’
όνομά του κάθε φορά (και δεν είναι πολλές) που ο παίκτης αυτός αγγίζει την
μπάλα; Επίδειξη χιούμορ από έναν λαό στον οποίο η αίσθηση του αστείου είναι
αντιστρόφως ανάλογη με την πειθαρχία του (και ίσως τελικά και να την εξηγεί);
Συμπαράσταση σε έναν τίμιο πλην περιορισμένων δυνατοτήτων εργάτη; Σπονδή στη
μοίρα ώστε να αποφευχθεί η μοιραία γκέλα; Ξέραμε ότι ο Χουτ δεν είναι
Μπεκενμπάουερ αλλά δεν υποπτευόμασταν ότι οι Γερμανοί έχουν κουραστεί τόσο από
τον (ή τους, γιατί πώς αλλιώς θα προλάβαινε όλα τα ματς;) Μπεκενμπάουερ, ώστε
να ταυτίζονται με τον Χουτ.

Σε κάθε περίπτωση, με Χουτ ή χωρίς (και ποιος τολμά να τον βγάλει τώρα που
εξουδετέρωσε τον Φελίξ Μπόρχα;), η Γερμανία μπήκε σε δρόμο να ξαναγίνει
Γερμανία, δηλαδή ομάδα που αφήνει τους άλλους να παίζουν και η ίδια κερδίζει.
Το ηθικό της είναι καλό (τεράστιο λάθος ν’ αφήνεις τους Γερμανούς να νικούν),
ο κόσμος την σπρώχνει, οι προσεχείς αντίπαλοι στα μέτρα της. Κάποια στιγμή
μπορεί να βρει μπροστά της την Αργεντινή. Ώς τότε έχει ο Θεός. Όλες οι ελπίδες
επιτρέπονται, ακόμα και ο Μπάλακ να πλησιάσει σε δημοτικότητα – ίσως και σε
απόδοση – τον Χουτ.