Aυτοί οι τοίχοι αντηχούν ακόμη τον «Nτον Tζιοβάνι»

Σ’ αυτή την αίθουσα, στο σπίτι του Μότσαρτ, γράφτηκαν πολλές από τις αγαπημένες του όπερες

Τέσσερα μεγάλα δωμάτια, δύο μικρά και κουζίνα. Αυτά απαρτίζουν το αστικό
βιεννέζικο διαμέρισμα όπου έζησε ο Μότσαρτ τα δυόμισι από τα δέκα συνολικά
χρόνια της παραμονής του στη Βιέννη. Αν μιλούσαν οι τοίχοι, θα αποκάλυπταν πως
ήχησαν για πρώτη φορά σ’ αυτούς τους χώρους τα κοντσέρτα που αφιέρωσε στον
φίλο του συνθέτη Γιόζεφ Χάιντν. Οι άριες από τους «Γάμους του Φίγκαρο», το
«Έτσι κάνουν όλες», τον «Ντον Τζιοβάνι» γεννήθηκαν εδώ, στο άνετο διαμέρισμα
του πρώτου ορόφου της Ντόμγκασε ανάμεσα στον Σεπτέμβριο του 1784 και τον
Απρίλιο του 1787.

Το διαμέρισμα – μουσείο γέμισε από τα γέλια και τα κλάματα των παιδιών
του Μότσαρτ, τις ομιλίες της γυναίκας του Κονστάντσε και των υπηρετών, τα
γαβγίσματα του σκύλου του Γκάουκερλ, τις φωνές φίλων, συνεργατών, μαθητών,
προστατών και τζογαδόρων. Το «σπίτι του Φίγκαρο», όπως ήταν γνωστό, το
μοναδικό στο οποίο είναι βεβαιωμένο ότι έζησε ο Μότσαρτ (ο οποίος άλλαξε 17
σπίτια στη Βιέννη), με την ευκαιρία του εορτασμού των 250 χρόνων από τη
γέννησή του μετατράπηκε σε «Σπίτι του Μότσαρτ».

Το μουσείο επεκτάθηκε στους άνω ορόφους και γέμισε με οπτικοακουστικά που
ζωντανεύουν τη Βιέννη του 18ου αιώνα, το περιβάλλον και τη ζωή του συνθέτη, σε
1.000 τ.μ.

Οι τοίχοι, βαμμένοι και ξαναβαμμένοι, μέχρι και σαράντα φορές, έφθασαν ξανά
στο «στρώμα» της εποχής του Μότσαρτ. H κομψή σκάλα, η ίδια. Τα τζάκια στις
γωνιές των δωματίων, κάποιες τοιχογραφίες, οι ίδιες. Χάρη σε μια ευφυή
επέμβαση, κανένας τοίχος δεν τρυπήθηκε για να μπει μια πρίζα. Τα έπιπλα δεν
σώθηκαν. Από την καταγραφή της οικοσκευής του που συντάχθηκε αμέσως μετά τον
θάνατό του και με τη βοήθεια λίγων επίπλων και αντικειμένων της εποχής
δίνονται απλώς κάποιες νύξεις.

«Σας βεβαιώνω ότι είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου για το επάγγελμά μου»,
έγραφε ο Μότσαρτ στον πατέρα του Λεοπόλδο, αναφερόμενος στη Βιέννη και σ’ αυτό
το διαμέρισμα, όπου έζησε τα καλύτερά του χρόνια. Έγραφε μουσική, έβγαζε και
ξόδευε λεφτά, γλεντούσε. Ένα τραπέζι τυχερών παιχνιδιών στο «δωμάτιο του
μπιλιάρδου» σηματοδοτεί την αγάπη του για τον τζόγο. Ο Μότσαρτ μετείχε και
στον ερωτισμό της Βιέννης, που ζωντανεύει με κινούμενα σχέδια σε ένα παιχνίδι
εποχής που βλέπουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα!

Πίνακες, γκραβούρες, προγράμματα από τις παραστάσεις, επιστολές, σημειώσεις
και πολλές παρτιτούρες συμπληρώνουν την παρουσίαση που καλύπτει τη «δεκαετία
της Βιέννης».

Στο «θεατράκι», τα μόνιτορ των πολυμέσων συνδυάζονται με ένα κολλάζ σκηνών από
παραστάσεις του «Μαγικού Αυλού», με τετράλεπτα μουσικά ποτ πουρί και
αποσπάσματα ταινιών στις οποίες εμφανίζεται ο Παπαγκένο του «Μαγικού Αυλού».

LINK: http: //www.mozarthausvienna.at/