ΣE ΠPΩTO ENIKO Kανείς δεν εγγυάται… τίποτα

Οι διηγήσεις παρόμοιων ιστοριών με άφηναν πάντα έκπληκτη, συνήθως όμως
διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου. Σκεπτόμουν πως μάλλον υπερέβαλλαν λιγάκι.
Άλλωστε η αγωνία και ο πανικός είναι κακοί σύμβουλοι, οδηγούν σε υστερίες και
σε παρανοήσεις. Πίστευα πως κάπου έχαναν την αίσθηση του χρόνου…

Να όμως που ο καιρός έχει γυρίσματα, καθώς τα ίδια τα γεγονότα αποδεικνύουν
ότι εκείνοι είχαν δίκιο και εγώ, όχι άδικα, ήμουν επιεικώς επιφυλακτική.

Δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, το στήθος του πονούσε υπερβολικά, δεν υπήρχε
λοιπόν άλλη λύση από το να μεταφερθεί σε νοσοκομείο. Από την άλλη όμως, τι
ήθελε κι αυτός να αρρωστήσει το Σάββατο, εν μέσω δηλαδή του τριημέρου; Δεν
μπορούσε να βρει άλλη μέρα;

Το ασθενοφόρο έφθασε έπειτα από μία – ολόκληρη – ώρα και βάλε, και πέντε
κλήσεις στο 166! Μαζί με το ασθενοφόρο κατέφτασε και το ειρωνικό σχόλιο: «Δεν
μου φαίνεται να έχει δύσπνοια ο κύριος… Για πλάκα μας καλέσατε;». Μόνο όταν
τους ζητήθηκε να υπογράψουν γραπτώς ότι δεν αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τον
ασθενή έληξε ο πρώτος γύρος τής – αν μη τι άλλο αγχώδους και εκνευριστικής –
ιστορίας. Το ότι είχε περάσει μία ώρα από τη στιγμή της κρίσης, ούτε που
αναφέρθηκε!

Τελικά ο ασθενής νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο καθώς η κατάστασή του κρίθηκε
σοβαρή από τους εφημερεύοντες γιατρούς. Έως εκεί όμως… Είπαμε, όλα αυτά
συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τριημέρου. Επομένως, πάλι καλά που του δώσανε
ένα κρεβατάκι σε μια ασφαλή γωνιά… Άσπρη ποδιά δεν ξαναείδε μέχρι την Τρίτη
το πρωί.

H Κυριακή και η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος είναι αργίες – το γράφει και το
ημερολόγιο. Αι βουλαί του Κυρίου δεν μπορούν να παραβλεφθούν ούτε καν από τους
γιατρούς. Άλλωστε, πόσα κομμάτια να γίνουν και αυτοί: οι αριθμοί αποδεικνύουν
ξεκάθαρα τις ελλείψεις στο προσωπικό.

Οι «εκπτώσεις» όμως στον τομέα της Υγείας είναι επιεικώς απαράδεκτες. Πάντως
επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, προς Θεού μην αρρωστήσει κανείς σε περίοδο
διακοπών και αργιών, γιατί δεν εγγυάται κανείς… τίποτα.