MOYNTIOΛOΓIO

Οι διάδοχοί του μπορεί να μη διαθέτουν όλες τις αρετές του, όμως έχουν την ταχύτητα στη σκέψη και στην πάσα, την κίνηση χωρίς μπάλα και αρκετά άλλα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά

Το έντονο τελευταίο τριήμερο του Μουντιάλ μάς πρόσφερε και τις δύο όψεις του
ποδοσφαίρου υψηλού επιπέδου: δύναμη και αυταπάρνηση από την Γκάνα και τις
Ηνωμένες Πολιτείες, τέχνη και κομψότητα από Αργεντινή και Βραζιλία. Ενώ όμως
οι ΗΠΑ είχαν μόνο πνευμόνια (αλλά σε τέτοιο βαθμό που έγιναν σχεδόν ύποπτα), η
Γκάνα έδειξε και στοιχεία σχεδόν ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, μετατρέποντας το
παιχνίδι σε μετωπική αντιπαράθεση με τον τρομερό τερματοφύλακα μιας Τσεχίας
που άλλες ήταν οι αρχικές της υποσχέσεις (βασική σοφία κάθε Μουντιάλ: μην
κρίνεις ποτέ από το πρώτο παιχνίδι). Αλλά και στο «μεγάλο» ζεύγος οι διαφορές
ήταν τελικά περισσότερες από τις ομοιότητες.

H εμφάνιση της Αργεντινής με τη Σερβία αποτελεί μια από εκείνες που σφραγίζουν
ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και μας αφήνουν κάτι να θυμόμαστε ό,τι και να γίνει στη
συνέχεια. Πιθανότατα, και δυστυχώς όχι μόνο για την Αργεντινή αλλά και για το
ποδόσφαιρο, η τελειότητα ήρθε υπερβολικά νωρίς και η συνέχεια μόνο πτώσεις από
αυτό το βουνό μπορεί να κρύβει (συμπληρωματική σοφία του Μουντιάλ: σπάνια
όποιος πετάει στην αρχή φτάνει ώς το τέλος). Είναι αλήθεια επίσης ότι στο
συγκεκριμένο παιχνίδι αντίπαλος δεν υπήρχε (ή μάλλον έκανε ό,τι μπορούσε για
να μην υπάρξει), ενώ και όλες οι λεπτομέρειες ευνόησαν τους δυνατούς (με
χαρακτηριστικότερη την ανάδειξη σε πρωταγωνιστές των καταπληκτικών, αλλά
αναπληρωματικών, Τέβες και Μέσι). Όμως ο τρόπος ανάπτυξης της Αργεντινής, η
δήθεν ραθυμία που κρύβει διαρκή έκρηξη, η ταχύτητα στη σκέψη και στην πάσα, η
κίνηση χωρίς μπάλα, η αλληλοκάλυψη, η αίσθηση του γηπέδου, της ορθής κίνησης
και της θέσης του συμπαίκτη, ένα παιχνίδι χωρίς φιοριτούρες αλλά γεμάτο
ομορφιά και φαντασία, αποτελεί μια απόδειξη της δουλειάς που έχει γίνει και
των δυνατοτήτων αυτής της ομάδας. Είναι κάτι περισσότερο από ό,τι μια επίδειξη
– που φαίνεται ότι είναι ο στόχος της Βραζιλίας.

Σε δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι η «σελεσάο» κορδώθηκε αλλά και λαχτάρησε
απέναντι σε αντικειμενικά όχι παντοδύναμους αντιπάλους. Είχε – λίγες – στιγμές
μαγείας αλλά και – αρκετές – στιγμές αποσυγκέντρωσης και επιπολαιότητας
(κανείς πραγματικός αμυντικός δεν θα τολμούσε να υψώσει με τέτοιον τρόπο την
μπάλα μέσα στη μεγάλη του περιοχή, όπως ο Ρομπέρτο Κάρλος στο παραλίγο γκολ
του Κιούελ), τα αστέρια της συνεχίζουν να είναι εντελώς δύο ταχυτήτων και
κυρίως λείπει η συνέχεια, η πραγματική πρωτοτυπία (που δεν είναι το
τακουνάκι), η αίσθηση της ομάδας. Είναι ωραίο που ο Παρέιρα θεωρεί ότι όλοι οι
καλοί χωράνε και ότι οι παίκτες νικάνε (μέχρι στιγμής) με χαμόγελο και όχι με
ιδρώτα, η τέχνη όμως που σερβίρεται μοιάζει, στα μάτια μου, περισσότερο με
τσίρκο παρά με ποδόσφαιρο. Δεν είναι μικρό δώρο το πνεύμα των Βραζιλιάνων. Οι
Αργεντίνοι βάζουν όμως, σ’ ένα σωματικό άθλημα, και το σώμα τους.