…στο «Γιαουζάκι»

Πάμε για ουζάκι. Είναι σίγουρα μια έκφραση που καλύπτει πάμπολλες ανάγκες σε
εμάς τους Έλληνες, από την ανάγκη να δει κανείς κανένα φίλο απρόοπτα, την
ανάγκη να το σκάσει για λίγο «παράνομα» μεσημεριάτικα, την ανάγκη απλώς να
χαλαρώσει κανείς. Εμείς γι’ αυτό πήγαμε για ουζάκι στο «Γιαουζάκι» την
περασμένη Κυριακή, μαζί με δυο φίλους μεσημεριάτικα.

Ωραίο το μαγαζί, έξω, δίπλα στην πασαρέλα των νεαρών στην πλαζ ΓιαΒανάκι. Έχει
πρόγονο ένα γνωστό ουζάδικο στη Θεσσαλονίκη, το «Ούζο Μέλαθρον».

Το concept του μαγαζιού είναι να παρουσιάζει μια κολεξιόν από πιάτα-έξυπνα. Τα
ονόματα, και των διαφόρων κατηγοριών αλλά και των πιάτων, υποτίθεται ότι
εντυπωσιάζουν: Ουζάτα, Μπερδέματα, Παραλιακά, Γκαρντάσικα, Γούστα, Μελένια
(όσον αφορά τις κατηγορίες) και Τα θέλω όλα, Αρνάκι τρανσέξουαλ, Ελεύθερο
πουλί, Σε λέω, και άλλα πολλά. Όντως ελκύουν τον πελάτη χιουμοριστικά στην
αρχή, αλλά η εκτέλεση ψιλοαπογοητεύει. Πολύ μπλα-μπλα για φαγητό που είναι,
κατά εμέ, στην κατηγορία των «Άνω-Μέτριο»!

Δοκιμάσαμε ένα σαγανάκι ονόματι Πού να ‘σαι ρε Μήτσο με γαύρο, μύδια, τομάτα
και λαδορίγανη. Ακουγόταν λαχταριστό. Ήταν το πολύ ΟΚ, με μια νερουλάτη σάλτσα
και επίγευση μετάλλου από το σκεύος στο οποίο μαγειρεύτηκε και σερβίρεται. Το
χταποδάκι με μουστάρδα ήταν ένα μυστήριο πιάτο, ναι μεν ενδιαφέρουσα η
προσπάθεια να ξεφύγουν από τα κλισέ πια (αλλά τόσο νόστιμα) κλασικά χταποδάκια
των Ελλήνων μερακλήδων. H μουστάρδα, σε μορφή βαθιά κίτρινη κουβέρτα που τα
σκέπαζε όλα, όντως τα σκέπαζε όλα. Ένας ξιφίας με μακαρονάκια κοφτά και σάλτσα
γλυκόξινη και πικάντικη ήταν επίσης μια προσπάθεια να κάνουν κάτι το
διαφορετικό, αλλά ήταν μέτριο. H σάλτσα πηκτή σαν κόλλα και το ψάρι, τόσο
νόστιμο και ντελικάτο όταν είναι στις καλές του, εδώ ήταν κομμένο σαν μικρά
ζάρια τα οποία εξαφανιζόταν μέσα στην μαύρη θάλασσα της σάλτσας. Απλώς είχε
μια αξία «σοκ» στον ουρανίσκο, χάρη στα έντονα μπαχαρικά και ίσως αυτό
εντυπωσιάζει. H μελιτζάνα πολίτικη ακουγόταν επίσης όμορφη και στην όψη ήταν:
μισή μελιτζάνα ψητή και γεμιστή με τυριά (φέτα), πιπεριά και κρεμμύδι. H
γέμιση όμως ήταν κρύα, με αποτέλεσμα να καλύψει τη γλύκα της ψητής μελιτζάνας.
Ακόμα και η απλή χωριάτικη ήθελε κάτι πέραν από μια έξυπνη παρουσίαση, με μισή
φρατζόλα ψωμί.

Το «Γιαουζάκι» είναι όλο εντύπωση, ένα φαγάδικο φελιζόλ που επιπλέει χάρη στην
ελαφρότητά του, ένα cool μέρος για μεσημέρι μετά την παραλία, για να δει
κανείς τα κορμάκια να περνούν, τα ζωντανά φλερτ και άλλα περί παραθαλάσσιας
ζωής εν Ελλάδι, πίνοντας ένα ουζάκι. Τι πιο ελληνικό; Κάποτε, απλώς, το για
ουζάκι, είχε ουσία.

* «Γιαουζάκι». Ακτή Βάρκιζας. Τηλ. 210. 8972408