Πλάκα… πέφτει να μας πλακώσει

Όψεις του ίδιου νομίσματος που κυκλοφορεί στην τηλεοπτική αγορά, τα δήθεν δίδυμα των αντιθέτων υποτίθεται παράγουν χιούμορ, αλλά απλώς το καταργούν. H Ελένη Λουκά (δεξιά) από το «Ι love TV», στο «Distraction» (επάνω)

Ουδεμία έκπληξη. Μέλος επίλεκτο του τηλεοπτικού τσίρκου η επαγγελματίας της
θρησκοληψίας κυρία Λουκά βρήκε ιδανικό συνομιλητή τον Ηλία Ψινάκη. Πήγε στην
εκπομπή του με το νέο, εκμοντερνισμένο «look» της, μαλλί κορακί, σε
μπουκλίτσα, με χρυσή στέκα να το συγκρατεί σαν μικρή κορόνα και όλο χαμόγελα
και ακκισμούς επαίνεσε το έργο που επιτελεί το «Distraction», να προβάλει τον
μινωικό πολιτισμό. Εννοούσε το κιτσάτο ντεκόρ με τους κίονες και τους βυσσινί
χρωματισμούς, ενώ με παμπόνηρο ελιγμό έμπειρου διδάκτορα του μάρκετινγκ αθώωσε
τις φουστίτσες των καλογυμνασμένων νεαρών που περιφέρονται σαν λάγνα
φαντασίωση πεινασμένου γκέι επιμένοντας ότι όλο αυτό είναι προβολή του
μινωικού πολιτισμού.

Κάθε άλλο παρά ελληνικό φαινόμενο το τηλεοπτικό τσίρκο, η αποθέωση της
ψωνάρας και της τρελάρας, η ανάδειξή της σε ισότιμο συνομιλητή οποιουδήποτε
ανά πάσα τηλεοπτική στιγμή. Εκείνο όμως που αποτελεί εγχώρια πατέντα είναι η
καθιέρωσή της σαν το νέο κατεστημένο. Υποτίθεται ότι το καρναβαλικό ύφος στην
τηλεόραση είναι η εκτόνωση του καταπιεσμένου τηλεθεατή, είναι ο χλευασμός του
κανόνα, που άλλωστε και η τηλεόραση ακολουθεί μέσα στον συντηρητισμό της,
απλώς παριστάνει ότι τον ανατρέπει.

Στην ελληνική τηλεόραση το καρναβαλικό ύφος σφραγίζει τα επίσημα τηλεοπτικά
ήθη, επιβάλλει τους όρους στο σύνολο των τηλεοπτικών προγραμμάτων και ορίζει
τους σταρ του. Το τηλεοπτικό καρναβάλι αποτελεί τη σύγχρονη συντήρηση. Ένα
κατεστημένο βίαιο, που επιβάλλει και τον τρόπο της αντίδρασης. Το ίδιο το
τηλεοπτικό προϊόν παράγει και τον υποτιθέμενο αντίλογό του, ένα είδος
ψυχαναγκαστικού αυτοσαρκασμού, που δεν αφήνει καν το περιθώριο να αναπτύξει ο
τηλεθεατής την δική του πλάκα, να χλευάσει με την ησυχία του όποιον και όπως
θέλει. Πριν γεννηθεί η διάθεση για πλάκα έχει ήδη συρθεί ο τηλεθεατής στην
προκάτ πλακατζήδικη ατμόσφαιρα των δήθεν εκπομπών-παρωδία της τηλεόρασης.

Ποιος να τολμήσει να ομολογήσει ότι δεν γελάει με το σόου αφασίας που
δίνει η επαγγελματίας θρησκόληπτος των τηλεοπτικών πλατό κυρία Λουκά επειδή
κανένα αστείο δεν αντέχει στον χρόνο; Την είδαμε άβαφτη μαινάδα με τα χαχόλικα
πουλόβερ και το αχτένιστο μαλλί να ωρύεται εναντίον των «ασεβών». Εκπρόσωπος
μιας σκοταδιστικής Ελλάδας, προσφέρθηκε σαν ιδανικό κοντράστ στο δήθεν
μοντέρνο κλίμα της τηλεόρασης. Βόλεψε την σκηνοθεσία της ψευδαίσθησης αφού
απέναντι από τις αρχές του πάλαι ποτέ κατηχητικού της ελληνορθόδοξης χουντικής
διαστροφής ο μικροαστισμός της τηλεόρασης φάνταζε σαν επαναστατικός
εκμοντερνισμός.

Στην πραγματικότητα όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος, κατάλληλο για τις
δοσοληψίες της τηλεοπτικής αγοράς, η θρησκοληψία και η δήθεν ελευθεριότητα,
απέδειξαν στην πορεία την κοινή τους καταγωγή και τα κοινά τους συμφέροντα.
Θέαμα αντιπροσωπευτικής κόντρας υποτίθεται μεταξύ καινούργιου και παλιού,
έγιναν τηλεοπτικό δίδυμο. Το ένα βρίσκει το νόημα της ύπαρξής του στο άλλο.

Με εμένα θα γελάσεις; Γελάω πρώτος εγώ; Την εκπομπή μου θα χλευάσεις;
Την χλευάζω πρώτος εγώ. Περιφέρομαι και στα σαλονάκια των συναδέλφων και
χλευάζω την τηλεοπτική μου περσόνα. Αυτό λέγεται ωριμότης και χιούμορ, και
επίσης χαρακτηρίζεται ως αμεσότητα, ιδανικό προσόν για να γίνει κάποιος αστήρ
της τηλεόρασης.

Το γελοίο χάνει το νόημά του

Δεν υπάρχει πρόγραμμα πιο λατρευτικό, ενισχυτικό της τηλεοπτικής γοητείας από
εκείνα όπου πρόσωπα της τηλεόρασης εμφανίζονται με ύφος παρεΐστικο και χαλαρό
για να «αυτοσαρκαστούν» και να «σαρκάσουν» τα τηλεοπτικά δρώμενα. Το ξεκίνησε
ο Θέμος Αναστασιάδης με το «ΟΛΑ», αλλά βρήκε πολλούς μιμητές αφού είναι το
είδος της τηλεόρασης που αποθεώνει την τηλεόραση, που επιβεβαιώνει την
δεσποτεία των τηλεαστέρων. Μια πρόσκληση σε εκπομπή του είδους είναι σαν
επίσημη ενθρόνιση στο πάνελ των τηλεαστέρων, σαν αναγνώριση του υψηλού
τηλεοπτικού ρόλου. H Λουκά στο «Ι love TV» διηγείται σαν κατόρθωμα πώς μάζεψε
κόσμο για να καταγγείλει τον Ψινάκη και την εκπομπή του και φώναξε
«γιούριαααα!» και εκείνος όπου φύγει-φύγει και σκάει στα γέλια. Ύστερα από
λίγες ημέρες την καλεί ο εν λόγω παρουσιαστής στην εκπομπή του. Το γελοίο
χάνει το νόημά του. Αφού όλα μια πλάκα είναι. Μια πλάκα που πέφτει να μας
πλακώσει, που εξαντλεί ακόμη και την διάθεση για χιούμορ, αφού αυτό μόνο σαν
ελεύθερη έκφραση μπορεί να εννοηθεί και μόνο σαν πρωτότυπη σκέψη μπορεί να
εκφραστεί. Αλλιώς γίνεται σούπα-φιδέ για να μαλακώσει ο στομαχόπονος.