MOYNTIOΛOΓIO

Το αφρικανικό ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο κακό όσο δείχνουν τα αποτελέσματα των
εκπροσώπων του στα πρώτα ματς του Μουντιάλ: τέσσερις ομάδες, τέσσερις ήττες,
δύο γκολ. H Ακτή του Ελεφαντοστού ήταν παραπάνω από γενναία με την Αργεντινή
και μπορεί, με λίγη τύχη, ακόμα να περάσει, η Γκάνα κόντραρε σχεδόν στα ίσα –
πλην αποτελεσματικότητας – την Ιταλία, η πιο αδύναμη όλων Αγκόλα δυσκόλεψε και
τελικά εξέθεσε τους πρώην δυνάστες της Πορτογάλους, ενώ ακόμα και το Τόγκο
ήταν καλύτερο για ένα ημίχρονο χθες, με την Κορέα και δεν κατέρρευσε παρά όταν
έμεινε με δέκα παίκτες. Βοήθησε ίσως λίγο βέβαια στην οξύτητα της κατάρρευσης
και το ότι παίκτες και προπονητής ασχολούνταν με οτιδήποτε άλλο εκτός από
μπάλα από τότε που πάτησαν το πόδι τους στη Γερμανία, αλλά όσο άντεχαν οι
δυνάμεις τους δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξεθωριασμένους, σε σχέση
με το δικό τους Μουντιάλ, Ασιάτες.

Το αφρικανικό ποδόσφαιρο όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να κρίνεται με βάση τα
αποτελέσματα. Είναι το τελευταίο ίσως πεδίο της «παγκοσμιοποιημένης»
ποδοσφαιρικής – και όχι μόνο – κοινότητας, όπου ακόμα εμφανίζονται με τέτοια
καθαρότητα δύο φαινόμενα που είχε πρωτοσημειώσει ο παρεξηγημένος Κάρολος: η
πάλη των τάξεων και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ποδόσφαιρο στην
Αφρική θα πει προσπάθεια εξόδου από τη μιζέρια με επίγνωση ότι η επιτυχία δεν
μπορεί παρά να περάσει μέσα από ξεπούλημα ψυχής. Για κάθε Ντρογκμπά και Εσιέν
(τους καλύτερους, αντίστοιχα, σέντερ φορ και μέσο μέχρι στιγμής στη
διοργάνωση) υπάρχουν χιλιάδες άγνωστα παιδιά που έφτασαν στην Ευρώπη για να
παίξουν κι έπαιξαν άλλοι μαζί τους – πουλώντας τους, κοροϊδεύοντάς τους,
χρησιμοποιώντας τους σαν κρέας στη μεγάλη αλεστική μηχανή της παγκόσμιας
μπίζνας.

Για κάθε Αφρικανό σταρ που κερδίζει εκατομμύρια, υπάρχουν χιλιάδες που
κοιμούνται στο πάτωμα των αποδυτηρίων, περιμένουν, ονειρεύονται και ξοδεύουν
τα νιάτα τους. Γι’ αυτό και οι Ντρογκμπά και οι Εσιέν και όλοι οι παίκτες που
φτάνουν να φορέσουν τη φανέλα της χώρας τους σκίζονται γι’ αυτήν. Γιατί
νιώθουν να ξεπληρώνουν ένα διπλό χρέος, στους συμπατριώτες τους, που δεν τους
ζηλεύουν κι ας κερδίζουν σε όλη τους τη ζωή λιγότερα από το δικό τους
λονδρέζικο βδομαδιάτικο, και στον εαυτό τους που ξέφυγε από τη μιζέρια, αλλά
και από τον κόσμο που τους εκφράζει. Γι’ αυτό και το παιχνίδι των Αφρικανών
στο γήπεδο έχει ακόμα κάτι από το πρωτόγονο πάθος της τιμής, αλλά και του
ανέφικτου. Γι’ αυτό στενοχωρηθήκαμε όλοι που έχασε το παιχνίδι μέσα από τα
χέρια του το Τόγκο κι ας είχαν πριν από αυτό φλερτάρει οι παίκτες του με την
ύβριν.

Στενόχωρα, ίσως, πράγματα. Αλλά πιο ενδιαφέροντα για την κατανόηση του κόσμου
που είναι το Μουντιάλ από το προαναγγελθέν τέλμα των Γάλλων και την ακόμα πιο
αναμενόμενη πρώτη – αλλά όχι και τόσο άκοπη – επίδειξη των Βραζιλιάνων.