«Eίμαστε ακόμα ζωντανοί»

«Καταγγελία βιαιοπραγίας» ονομάζει ο βραβευμένος συγγραφέας Αχιλλέας
Κυριακίδης ένα μικρό κείμενο που μας έστειλε για παράσταση του Δημήτρη
Μαυρίκιου. Ενθουσιασμένος από το work in progress που είδε πάνω στον Ερρίκο Δ’
του Πιραντέλο, λέει ότι ο διακεκριμένος αυτός άνθρωπος του θεάτρου είναι από
τους ελάχιστους που μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε. «Το Σάββατο 3 Ιουνίου 2006,
δέχτηκα μιαν απροκάλυπτη τρομοκρατική επίθεση εν τω μέσω της οδού
Πανεπιστημίου. Εντελώς απροετοίμαστος (καίτοι θα όφειλα να είμαι
υποψιασμένος), χτυπήθηκα άσχημα από έναν τρελό που, κραδαίνοντας πτυχία υψηλής
παιδείας, πιστοποιητικά θητείας στις εμπροσθοφυλακές της υψηλής τέχνης και,
κυρίως, διπλώματα κατοχής υψηλής αισθητικής, με βομβάρδιζε επί μία ολόκληρη
ώρα, διαλύοντας τη χυδαιότητα του νεο-αθηναϊκού περιβάλλοντος και
αναζωπυρώνοντας όποιες ελπίδες έχουν απομείνει ότι μπορεί και να μην έχουμε
κοιμηθεί όλοι, ότι κάποιος ξαγρυπνά ελπίζοντας ότι δεν έχουμε κοιμηθεί όλοι,
ότι υπάρχει έστω και ένας που μπορούμε ακόμα να τον πιστεύουμε όταν μας
διαβεβαιώνει ότι, αφού “ο Ερρίκος Δ’, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας, είναι
ακόμα ζωντανός”, ε, είμαστε κι εμείς. Ο Δημήτρης Μαυρίκιος είναι τρομοκράτης»,
καταλήγει ο Αχιλλέας Κυριακίδης.

«Φασουλήδες» της αθωότητας

Πάντα οι παραστάσεις των ερασιτεχνών μού αφήνουν μια αίσθηση φρεσκάδας – ένα
λουτρό καθαρτήριο από τις δεκάδες παραστάσεις του «επαγγελματικού» θεάτρου.
Όταν όμως βλέπεις στη σκηνή ερασιτέχνες από… τεσσάρων μέχρι είκοσι τεσσάρων
ετών να δίνονται με τη χάρη της αφέλειας και το πάθος του νεοφώτιστου σε ένα
έργο όπως «Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα» του Λόρκα – εβδομήντα χρόνια από τον
σκληρό και άδικο χαμό του -, που νομίζω καταλληλότερο δεν υπάρχει για
ερασιτέχνες, κάτι παραπάνω «τρέχει»: συγκινείσαι. Με την αγνότητα, το κέφι, τη
ζωντάνια με τα οποία αντιμετωπίζουν τα παιδιά αυτά το παιχνίδι που λέγεται
θέατρο. Βέβαια, τον κύριο ρόλο παίζει ο εμψυχωτής τους. Και φαίνεται ότι εδώ ο
εμψυχωτής έπαιξε ρόλο αποφασιστικό. Ο ηθοποιός Στέλιος Καλαθάς, που καθοδήγησε
τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας του Δημοτικού Πολιτιστικού Οργανισμού Περάματος
και υπέγραφε τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, έδειξε ότι ξέρει πολύ καλά να τα
εμπνεύσει για το καλύτερο. Σε μια παράσταση – δόθηκε στο καινούργιο Δημοτικό
Θέατρο του Περάματος, στο Μουσείο Αλιείας – με πολύ καλούς ρυθμούς,
καλόγουστη, που τις μακέτες των σκηνικών και των κοστουμιών της είχε σχεδιάσει
άλλος ένας ηθοποιός, ο Γιάννης Κρανάς, και η οποία έκρυβε άλλη μια έκπληξη:
τις μουσικές και τα γλυκύτατα τραγούδια που έγραψε, όπως και τους στίχους
τους, ένας πρωτάρης στον χώρο μουσικός, ο Αργύρης Γραμμάτικας – του οποίου το
επάγγελμα είναι γιατρός! Μια παράσταση συγκινητικά αθώα, που χειροκροτήθηκε
όπως της άξιζε.