[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΕΛΛΗ, πενήντα ενός χρόνων, είναι καθηγήτρια σε πανεπιστημιακή σχολή
στην Αθήνα. Έως και πριν από λίγες μέρες ήταν κατά των καταλήψεων, αν και η
ίδια το ’73 – πρωτοετής φοιτήτρια τότε – ήταν από τους μπροστάρηδες της
εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

«Ας γίνονται μεγάλες διαδηλώσεις – έλεγε στους συναδέλφους της – για την
κατάντια των AEI, ας πλημμυρίζουν οι δρόμοι, ας διαδηλώνει ο λαός έξω από τα
σπίτια των αρχηγών που θέλουν την ιδιωτική παιδεία εις βάρος της δημόσιας. Οι
καταλήψεις μ’ έναν λαό – σε μεγάλο τμήμα του – να αισθά-νεται βολεμένος, στο
τέλος γυρνάνε μπούμε-ρανγκ».

Προ ημερών άλλαξε γνώμη. Την επηρέασε η ομιλία ενός άλλου καθηγητή, ο οποίος
σηκώθηκε στη συνέλευση και μίλησε: «Οι καταλήψεις – είπε ο συνάδελφός της –
έχουν πλέον μια δυναμική. Άλλωστε, δεν είναι υπαρκτή η θέση των περισσότερων
κομμάτων για ιδιωτική παιδεία; Δεν βλέπετε τι γίνεται στην Ελλάδα, όπου χωρίς
φακελάκι δεν μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα, ούτε ένα… αυθαίρετο; Δεν
ζείτε την τραγωδία της ελληνικής κοινωνίας που κρύβει τους δολοφόνους του
μικρού Άλεξ; Δεν σας στενοχωρεί που τόσο σπουδαίοι άνθρωποι τους οποίους λίγο
– πολύ αγαπήσαμε φτάνουν να λένε, έτσι απερίσκεπτα, για αποστρατικοποίηση των
νησιών μας; Δεν ανησυχείτε – συνέχισε – που το ΝΑΤΟ διπλασιάζει στο μακρινό
Αφγανιστάν τα στρατεύματα κατοχής; Όλα αυτά δεν σας ευαισθητοποιούν; Υπάρχει
μία πραγματικότητα. Οι καταλήψεις γενικεύθηκαν… Γιατί εμείς οι καθηγητές να
σταματήσουμε αυτή την δυναμική;», ρώτησε.

H Έλλη προβληματίσθηκε. Κάτι θυμήθηκε από το Πολυτεχνείο, κάτι σκέφθηκε για
την κουτσουρεμένη μεταπολίτευση, όταν η αποχουντοποίηση στα AEI δεν περπάτησε,
κάτι ο νους της πήγε στα παλιά όταν η ζωή την έφερε σε δύσκολη θέση και
αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί…

Θυμήθηκε τον Ελύτη που έλεγε «άξιον εστί το κύμα που αγριεύει και σηκώνεται
πέντε οργιές επάνω». Και ψήφισε κι αυτή «ναι στην κατάληψη, για να δοθεί –
όπως είπε – μία ευκαιρία». Κυρίως, «για να μην ανακοπεί η δυναμική του κινήματος».