Οι κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια

H διαμαρτυρία των καθηγητών AEI και TEI και οι καταλήψεις των
πανεπιστημιακών Σχολών απασχολούν πολλούς αναγνώστες και μάλιστα
πανεπιστημιακούς δασκάλους και φοιτητές:

H κ. Ιλιάνα Παππι, φοιτήτρια στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, παρατηρεί μεταξύ άλλων:

«Αυτήν τη στιγμή η συντριπτική πλειοψηφία των Σχολών της χώρας τελεί υπό
κατάληψη και ο αγώνας μας θα συνεχιστεί, παρά το κόστος για τις σπουδές και
την πρόοδό μας, προκειμένου να διασφαλίσουμε τη δημόσια και δωρεά Παιδεία και
τον χαρακτήρα του όρου “ακαδημαϊκή Παιδεία και μόρφωση” που προσπαθεί να
καταστρατηγήσει και να ευτελίσει το υπουργείο Παιδείας.

Οι φοιτητές έχουν το δικαίωμα της μόρφωσης όλοι, ανεξαρτήτως της οικονομικής
κατάστασής τους ή της οικογένειάς τους. Δεν έχει το δικαίωμα κανένας manager
να κλείσει τη Φιλοσοφική Σχολή επειδή δεν τον συμφέρει οικονομικά. Το
Πανεπιστήμιο δεν είναι μαγαζάκι που το πουλάς και το αγοράζεις και το κλείνεις
ό,τι ώρα σου αρέσει».

Ο κ. Ιωάννης Μπούνδρης, φοιτητής Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, αναφερόμενος στα
κανάλια και γενικότερα στον Τύπο:

«Αυτήν τη στιγμή στις περισσότερες Σχολές ρυθμίζεται το θέμα τών επί πτυχίω
φοιτητών, οι Γενικές Συνελεύσεις είναι οι μαζικότερες των τελευταίων 20 ετών,
ο αναβρασμός στην πλειοψηφία των συμφοιτητών μου είναι διάχυτος. Όλα αυτά όμως
αποτελούν τελευταίο θέμα στα δελτία σας και ψιλά γράμματα στα άρθρα σας. Θα το
θέλαμε πολύ, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να πετύχουμε χωρίς τη βοήθειά σας. Αν
όλος ο κόσμος δεν μάθει από εσάς την επιδρομή που δέχεται η Παιδεία, τότε το
έργο μας γίνεται δυσκολότερο. Ακόμα και 250 λουκέτα δεν πτοούν την κ. υπουργό.
Μόνο η κοινή γνώμη, που μεταφράζεται σε πολιτικό κόστος, μπορεί να έχει
αποτέλεσμα».

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης, από την Αθήνα, γράφει:

«Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, αν και βρίσκω δίκαια τα περισσότερα τουλάχιστον
αιτήματα των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, τάσσομαι ανεπιφύλακτα κατά
των καταλήψεων των πανεπιστημιακών Σχολών. H μέθοδος αυτή είναι κατά τη γνώμη
μου φασιστική. Με ποιο δικαίωμα παρεμποδίζεται ο διδάσκων ή ο εργαζόμενος σε
κάποιο AEI να μπει στο γραφείο του; Τα δημόσια κτίρια δεν αποτελούν ιδιοκτησία
του φοιτητικού κινήματος και κανενός κινήματος. Οι φοιτητές θα μπορούσαν να
επιλέξουν άλλες μορφές αγώνα, πιο αποδοτικές. Όπως, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια,
συνεντεύξεις Τύπου. H κυβέρνηση από την άλλη πρέπει να ρίξει νερό στο κρασί
της, μπόλικο νερό θα έλεγα και να καταλάβει ότι αυτά που το σημερινό φοιτητικό
κίνημα θεωρεί κατακτήσεις (επιπλέον εξεταστική περίοδος, μεταφορά μαθημάτων,
άσυλο κ.λπ.) δεν τα εφηύρε μόνο του, αλλά 32 χρόνια τώρα, οι προηγούμενες
κυβερνήσεις τού τα έδωσαν. Τώρα η κ. Γιαννάκου επιθυμεί εν μια νυκτί να τα
πάρει όλα πίσω! E, αυτό δεν γίνεται».

Ο κ. Γιώργος Γιαννακόπουλος σημειώνει μεταξύ άλλων:

«Από το μετερίζι του μεταπτυχιακού φοιτητή, που προσπαθεί να διεξαγάγει έρευνα
στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, θα ήθελα να θυμίσω στον κ. πρόεδρο του ΕΣΥΠ
δυο-τρία σημεία που ξέχασε να θέσει στη μαχητική του παρέμβαση. Για να
διεξαχθεί έρευνα, ασφαλώς και τα Ιδρύματα θα πρέπει να λειτουργούν ομαλά,
ωστόσο δεν αρκεί μόνον αυτό. Ίσως πρέπει στα ανοικτά Ιδρύματα να υπάρχουν και
δάσκαλοι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης και όχι “οιονεί” καθηγητές
“φαντάσματα”, πρόεδροι επιτροπών (σοφών και μη) και εξωπανεπιστημιακών
ερευνητικών προγραμμάτων. Για να αποδώσει οποιαδήποτε ερευνητική προσπάθεια
ίσως είναι ανάγκη να τεθεί επιτέλους με έμφαση το ζήτημα της υποχρηματοδότησης
και της ανορθολογικής κατανομής πόρων από το κράτος. Βέβαια, για το πόρισμα
των Σοφών κάτι τέτοιο θα θεραπευθεί με το άνοιγμα των Ιδρυμάτων στην ιδιωτική
πρωτοβουλία».

Ο κ. Θ. Διαμαντόπουλος, καθηγητής, σημειώνει:

«Από την πλευρά μου, ως πανεπιστημιακός καθηγητής, το μόνο που θα ‘θελα να
προσθέσω είναι πως ντρέπομαι. Με την κατ’ εξακολούθηση εκβιαστική πρακτική
κάποιων ομοτέχνων μου να αποφασίζουν “αποχή” στις εξεταστικές περιόδους
(“Αποχή” = αμειβόμενη κοπάνα, απεργία χωρίς περικοπή μισθού, αυτά αφορούν μόνο
τούς χειρώνακτες και τους παρακατιανούς, η ελίτ του πνεύματος δουλεύει – την
όμηρο κοινωνία -, μόνο με τη σκέψη. Και με τη συνέργεια, βέβαια, της
συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των φοιτητών). Μικρή παρηγόρια, πως δεν είμαι ο
μόνος που νιώθει το συναίσθημα αυτό».