«Ο γιος μου έγινε θυσία», είπε η μητέρα του Aξαρλιάν

H μητέρα του Θάνου Αξαρλιάν προτίμησε από χρέος στη μνήμη του παιδιού της να εμφανιστεί στο δικαστήριο και να αρκεστεί στην απλή ανάγνωση της πρωτόδικης κατάθεσής της

ΓΙΑ TH «ΘΥΣΙΑ» – όπως τη χαρακτήρισε – του δικού της παιδιού, του
φοιτητή Θάνου Αξαρλιάν που δολοφονήθηκε πριν από 14 χρόνια από τη 17N, για τα
αναπάντητα «γιατί» όλων των συγγενών των θυμάτων της οργάνωσης, αλλά και για
την ετεροχρονισμένη συγγνώμη των κατηγορουμένων που τους επέστρεψε και χθες…
αυτούσια, μίλησε στην κατάθεσή της ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου η κ.
Σταυρούλα Αξαρλιάν.

H μητέρα του Θάνου Αξαρλιάν, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει (σ.σ.
πρόσφατα υπεβλήθη σε σοβαρή επέμβαση), προτίμησε από χρέος στη μνήμη του
παιδιού της να εμφανιστεί στο δικαστήριο και να αρκεστεί στην απλή ανάγνωση
της πρωτόδικης κατάθεσής της. H κ. Σταυρούλα Αξαρλιάν με περισσή αξιοπρέπεια,
όπως ακριβώς και στην προηγούμενη δίκη, μίλησε για τον άδικο χαμό του Θάνου,
που περνούσε τυχαία από την οδό Καραγεώργη Σερβίας το μεσημέρι της 14ης
Ιουλίου 1992, την ώρα της επίθεσης της 17N με ρουκέτα εναντίον του πρώην
υπουργού Γ. Παλαιοκρασσά.

«Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου να ρίξουν ρουκέτα σε εκείνο το σημείο. Γι’
αυτό πιστεύω ότι ο γιος μου έγινε θυσία», κατέθεσε η μάρτυρας, η οποία
παρίσταται στη δίκη και ως πολιτική αγωγή εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Νίκο
Λίβο.

Πρόεδρος (Διονύσης Βερτέλλης): Είχατε τότε κάνει και μία έκκληση.

Μάρτυρας: Στην αρχή τους καταράστηκα… Λίγες μέρες μετά ζήτησα συγγνώμη και
έγραψα ένα κηδειόσημο που έλεγε: «Τρομοκράτες καταθέστε τα όπλα. Για
αντάλλαγμα σας δίνω τη ζωή μου. Θάνος». Εκείνοι όμως συνέχισαν…

Εισαγγελέας (Ευτέρπη Κουτζαμάνη): Κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη. Πώς το κρίνετε;

Μάρτυρας: Εγώ τους παρακάλεσα τότε. Δεν είχα καμία απάντηση. Τώρα τι να την
κάνω τη συγγνώμη; Συγγνώμη στον θάνατο; Για μένα οι άνθρωποι αυτοί δεν
υπάρχουν.

Από την πλευρά της πάντως, η συνήγορος του Δ. Κουφοντίνα, Γιάννα Κούρτοβικ,
επισήμανε ότι ο κατηγορούμενος εμμένει σε όσα έχει πει για τη συγκεκριμένη
ενέργεια αναγνωρίζοντας ότι ήταν λάθος της οργάνωσης η επιλογή του χώρου,
εκφράζοντας τη θλίψη του για όσους επλήγησαν από αυτήν.