Mη λέτε ότι είναι νεκρός. Aφήστε μια πιθανότητα στο παιδί μου…

Την είδα για πρώτη φορά από τη χαραμάδα μιας μισάνοιχτης πόρτας. Κοιτούσε
χαμηλά. Ο άντρας της, της κρατούσε το χέρι. Το δικό του βλέμμα ήταν σκληρό.
Κάτι της ψιθύριζε στο αυτί. Το πιάνο ήταν κλειστό και πάνω στο καπάκι των
πλήκτρων υπήρχαν δύο φωτογραφίες του Άλεξ. Ούτε που ξέρω πώς είχα βρεθεί εκεί.

«Βγαίναμε μέρα-νύχτα με τον άντρα μου, με τους φίλους του και σκάβαμε το χώμα. Έβλεπα ένα βουναλάκι που μου φαινόταν παράξενο και πήγαινα και έσκαβα. Ανέβαινα και κατέβαινα όλη μέρα. Μήπως του είχαν κάνει κάτι και δεν μπορούσε να μιλήσει. Ή να μην μπορούσε να προχωρήσει…», λέει η Νατέλα για τον Άλεξ, στον Σταύρο Θεοδωράκη

Ήταν ένα από τα πρωινά που οι κάμερες είχαν ζώσει το σπίτι. Έσπρωξα μαλακά την
εξώπορτα, ανέβηκα τη μαρμάρινα σκάλα, 1ος, 2ος, 3ος, άνοιξα την πόρτα του
διαμερίσματος με τον ίδιο μαγικό τρόπο και βρέθηκα μπροστά στους ανήσυχους
φίλους της Νατέλας και του Δημήτρη. Ευγενικά δεν με άφησαν να της μιλήσω. Αλλά
εμένα μου αρκούσε αυτό που είχα δει. Σε λίγο βγήκε και μίλησε στους
δημοσιογράφους. Ήταν οι πιο λογικές κουβέντες που είχα ακούσει στη Βέροια. Με
κάθε ευκαιρία περνούσα από τον δρόμο της. Την είδα και το πρωί που πήγαινε να
δώσει αίμα για την εξέταση DNA. Μετά της έστειλα ένα μήνυμα. «Να μιλήσουμε
χωρίς κάμερες». Συναντηθήκαμε σε σπίτι φίλων. Κρύωνε και έξω είχε 25 βαθμούς.
Ήπιαμε ζεστό δυόσμο και αρχίσαμε.

Γιατί γίνατε καθηγήτρια πιάνου;

Εμείς όταν αποφασίζουμε ότι θα γίνουμε δάσκαλοι ξέρουμε ότι δεν θα βγάλουμε
λεφτά. Κάθε χρόνο στη Ρωσία βραβεύουν τον καλύτερο δάσκαλο με έναν κρυστάλλινο
πελεκάνο.

Γιατί πελεκάνο;

Γιατί όποτε δεν έχει νερό, τρέφει με το αίμα του τα μικρά του. Είναι σύμβολο
αυτοθυσίας. Σε εμένα αν ερχόταν κάποιος γονιός με παιδί από ξένο κράτος και
ρωτούσε «πώς προχωράει το παιδί μου», θα του έδινα κάποιες συμβουλές. Εμένα
μου έλεγαν μόνο «εντάξει». Σαν να μην ήθελαν να με βλέπουν. Ήθελα να έχω πιο
στενή συνεργασία με τον δάσκαλο και τον διευθυντή. Αλλά γιατί τώρα ο κ.
διευθυντής αρνείται ότι υπήρχαν καταγγελίες; Αυτό δεν είναι αλήθεια. Υπήρχαν.

Να τα πάρουμε απ’ την αρχή;

Ναι, ρωτήστε με ό,τι θέλετε.

Πού γεννηθήκατε;

Σε μία πόλη στον Καύκασο. Οι πρόγονοι της γιαγιάς μου ήταν Έλληνες που είχαν
συνεργαστεί με τον ρωσικό στρατό την περίοδο του ρωσο-τουρκικού πολέμου, τότε
που ο ρωσικός στρατός κατέβηκε μέχρι κάτω.

Τι θέλατε να γίνετε μικρή;

Πολύ μικρή; Μπαλαρίνα. Ήμουν μάλλον αυτό που λένε παιδί-θαύμα. Οι γονείς μου
δούλευαν, η γιαγιά με πρόσεχε και εγώ από τεσσάρων χρονών έμαθα να διαβάζω
μόνη μου ολόκληρα βιβλία. Μετά ήθελα να γίνω αστροναύτης. Μετά engineer. Μετά
χημικός. Όμως πάνω από όλα μού άρεσε η μουσική. Είχα περάσει όμως μια σοβαρή
αρρώστια και οι γονείς μου δεν ήθελαν να κάνω μουσική. Τους παρακαλούσα.
Τελικά ξεκίνησα και μου είπαν εάν δεν πάρεις άριστα, θα παρατήσεις τη μουσική.
E, έκατσα και έμαθα απέξω όλα τα βιβλία, σαν παπαγάλος.

Ήταν ωραίες οι μέρες στη Ρωσία;

Μου άρεσε το απόγευμα να κάνω βόλτα με τους γονείς μου στο ποτάμι. H
οικογένειά μου ταξίδευε πολύ. Αυτό ήταν συνηθισμένο για τη Ρωσία. Πήγαιναν
όπου τους έστελνε το κόμμα. Τους δικούς μου τους έστελναν πολύ μακριά.

«Σε έσπρωχναν οι φρουροί με τα Καλάσνικοφ»

Και οι άσχημες μέρες ποιες ήταν;

Στη Γεωργία μετά την εξέγερση του ’89 περάσαμε πολύ δύσκολα. Όποιος έμοιαζε με
Ρώσος ήταν ύποπτος. Στεκόσουν στη μεγάλη ουρά για να πάρεις ψωμί και σε
έσπρωχναν οι φρουροί με τα Καλάσνικοφ. Αν κατάφερνες να φτάσεις μπροστά
έπαιρνες 4 – 5 καρβέλια, γιατί δεν ήξερες αν θα προλάβεις την άλλη φορά.

Εκεί γεννήθηκε ο Άλεξ;

Όχι. Για να γεννήσω πήγα στη μητέρα μου στη Ρωσία. Το πήρα και γυρίσαμε στην
Τιφλίδα. Δεν αντέξαμε όμως. Έναν Δεκέμβριο, δεν είχαμε ρεύμα, δεν είχαμε
θέρμανση, ούτε νερό. Τα κόψανε όλα. Πήρα τον Αλέξανδρο και έφυγα. Ο πατέρας
του έμεινε στη Γεωργία.

Και πώς επιλέξατε την Ελλάδα;

Έχω μια ξαδέρφη που παντρεύτηκε Έλληνα και ζει πολλά χρόνια στη Βέροια. Είχα
γυρίσει, όπως σας είπα, στη Ρωσία. Δίδασκα μουσική στο κεντρικό σχολείο που
θεωρούνταν πολύ καλό… Αλλά ερχόταν η ημέρα πληρωμής και η τράπεζα δεν είχε
λεφτά. Ζούσαμε σε ένα μικρό δωμάτιο 17 μέτρων μαζί με τους γονείς μου. Έτσι
ξεκίνησα για την Ελλάδα.

H πρώτη σας δουλειά εδώ;

Πρόσεχα δυο γιαγιάδες και προσπαθούσα να μάθω τη γλώσσα. Μου άρεσε πολύ η
Βέροια. Δεν ήθελα να πάω σε μεγάλη πόλη γιατί φοβόμουνα. Γνώρισα και τον
Δημήτρη. Του είπα αμέσως που έχω παιδί και ότι αυτό με ενδιαφέρει περισσότερο
απ’ όλα. Συμφώνησε και μου είπε να τον φέρουμε. Πέρασαν τρία χρόνια που
παρακαλούσα να μου δώσουν τα χαρτιά να πάω να φέρω το παιδί. Κάποια στιγμή
είπα: Δεν περιμένω άλλο, θα γυρίσω στο παιδί μου. Και μου είπαν, κάτσε,
ηρέμησε. Τι προτιμάς, να μεγαλώσει στη Ρωσία και να πάει να σκοτωθεί στην
Τσετσενία; Τελικά το 2002 βγήκαν τα χαρτιά και πήγα στη Ρωσία και έφερα τον
Αλέξανδρο.

Πώς του φάνηκε η Βέροια;

Στο σχολείο ήταν πολύ άσχημα. Μαμά, λέει, όλοι γελάνε και δεν καταλαβαίνω
γιατί. Λέω, μη στενοχωριέσαι παιδί μου, μάθε εσύ γράμματα και θα τους
καταλαβαίνεις. Κανονικά έπρεπε να μείνω μόνιμα στο σπίτι να τον βοηθάω. Αλλά
δεν γινόταν. Με το πέρασμα του χρόνου πάντως το παιδί ήταν καλύτερα, σταμάτησε
να τραυλίζει.

Τραύλιζε στην αρχή;

Ναι και ήθελε να είμαι συνέχεια μαζί του. Μετά το έγραψα σε αυτό το σχολείο,
το 1ο, που είναι πιο κοντά. Είχα πολλούς μαθητές εκεί. Νόμιζα ότι θα είχε
κάποιο κύρος, που είναι ο γιος της δασκάλας μουσικής. Ίσως έπρεπε να είχε
μείνει στο άλλο σχολείο.

Του άρεσε το μπάσκετ;

Στην αρχή ανησύχησα που ψήλωνε τόσο. Με καθησύχασαν οι γιατροί. Και παρόλο που
είναι Ιχθύς, είναι ονειροπόλος, χρειάζεται πιο πολύ το σινεμά, τις τέχνες, τον
πήγα στο μπάσκετ. Μια φορά είδε ένα πορτρέτο του Jordan και μου λέει «θα γίνω
κι εγώ σαν αυτόν».

Έκανε μπάσκετ, πιάνο και ζωγραφική;

Ζωγραφική μόνο μια φορά την εβδομάδα. Του άρεσε κι ας μην ήταν ταλέντο.

Εκείνο το βράδυ μετά το μπάσκετ εκεί θα πήγαινε…

Τα πρώτα δύο χρόνια εγώ τον συνόδευα. Είχα ένα κενό 20 λεπτά στο πρόγραμμα και
τον πήγαινα. Αυτή τη χρονιά του είπα να σταματήσει. Όχι μαμά, δεν θα το κόψω,
μου λέει. Του λέω «παιδάκι μου, θα μπορείς να πηγαίνεις μόνος σου;». «Ναι,
μαμά, γιατί; Δέκα βήματα είναι».

Τα πήγαινε καλά ο Άλεξ με τον Δημήτρη;

Στην αρχή ήταν σαν δυο χαμστεράκια. Ο Αλέξανδρος συνέχεια ρωτούσε. Τι είπε ο
Δημήτρης; Ο άλλος έλεγε: Δεν μου μιλάει. Μα τι να πει αφού δεν καταλαβαίνεις.
Σιγά σιγά τα βρήκανε και βοηθούσε ο ένας τον άλλον. H σχέση τους έγινε πιο
στενή. Καθημερινά μέσα στο αστείο. Εγώ ήμουν η αυστηρή. Άσ’ τον, μην του
γκρινιάζεις, έλεγε ο Δημήτρης. Και τι έγινε που δεν πήρε καλούς βαθμούς; Λέω,
αν δεν τον πιέσω θα μας γίνει κουμπούρας. Ένα δίπλωμα δεν θα πάρουμε…

Για πες μου για το σχολείο…

Τον κατηγορούσαν συνέχεια για οτιδήποτε. Τον πείραζαν τα άλλα παιδιά. Όταν
πήρε τους βαθμούς έκλαιγε, γιατί ήθελε να είναι καλύτερος. Είχαμε συζητήσει
και για το άλλο παιδί, αυτό που έχουν πάει τώρα στην Ασφάλεια. Του
δημιουργούσε συνέχεια προβλήματα.

Τι του κάνανε;

Μια φορά πήραν το κολατσιό από την τσάντα ενός άλλου παιδιού, ενός Αλβανού,
και το βάλανε στην τσάντα του Αλέξανδρου. Το Αλβανάκι έκλαιγε. Όλοι ήξεραν ότι
ο Αλέξανδρος δεν έκλεβε.

«Πρέπει να τους μαθαίνουν να συνυπάρχουν»

Του έκαναν συνέχεια καζούρα δηλαδή.

Αριστερά: H Νατέλα με τους γονείς της στη Ρωσία το 1971. Περίπου στη σημερινή ηλικία του Άλεξ. Δεξιά: H Νατέλα τον Ιούνιο του 2005: Στον χώρο Τεχνών της Βέροιας, στην πρώτη παρουσίαση του Ορατόριουμ του Μίμη Πλέσσα «Κοσμάς ο Αιτωλός» με την ορχήστρα και τη χορωδία του Ωδείου «Φίλιππος» και τη Νατέλα σολίστ

Λέω, «το είπες στον κύριο;». «Το είπα, αλλά μου είπε εντάξει ρε παιδάκι μου».
Ο καημένος ο δάσκαλος είναι καλός άνθρωπος αλλά δεν ήξερε τι να κάνει. Θα
έπρεπε όμως να ξέρουν τι να κάνουν. Στο σχολείο δεν πρέπει να κοιτούν μόνο
τους βαθμούς. Πρέπει να τους μαθαίνουν να συνυπάρχουν. Αυτή η αδιαφορία για
τον διπλανό σου που υπάρχει στην κοινωνία πηγάζει από εκεί. Εγώ έλεγα στον
Αλέξανδρο, «το να γίνεις καλός είναι πολύ δύσκολο, αλλά πρέπει να καταλάβεις
ότι ανήκεις στην πλευρά του καλού».

Στον Θεό πιστεύεις;

Βαπτίσθηκα σε ηλικία 23 ετών. Από τη μουσική κάποια στιγμή κατάλαβα την ύπαρξη
του Θεού. Ο Μότσαρτ νομίζω έλεγε «δεν γράφω εγώ τις νότες, τις γράφει ο Θεός».
Δεν ξέρω, αλλά κάτι υπάρχει. H πίστη δεν είναι να έχεις ένα σταυρό και να
βρίζεις για τον “Κώδικα Ντα Βίντσι”, είναι κάτι άλλο.

Δεν κλονίστηκε η πίστη σου μετά απ’ αυτό;

Την Παρασκευή το βράδυ όταν είδα στο τρέιλερ ότι «5 ανήλικοι ομολόγησαν τη
δολοφονία του Άλεξ», έβγαζα κάτι κραυγές και έκανα μια έτσι και ό,τι εικόνες
είχα πάνω στο πιάνο τις έριξα κάτω. Αλλά μετά ζήτησα συγγνώμη για την
ανυπομονησία μου. Εκείνη η μέρα όμως ήταν η κόλασή μου. Τους ζήτησα να κατέβω
και εγώ να σκάβω. Δεν μου το επέτρεψαν. Μου έδειξαν τα μποτάκια. Τους λέω,
όχι, δεν είναι δικά μας.

Εάν ο Αλέξανδρος βρεθεί, θα μείνετε στη Βέροια;

Ο άνδρας μου είναι αποφασισμένος να φύγουμε. Εγώ δεν είμαι αυτής της γνώμης.
Μέχρι να γίνει αυτή η ιστορία νόμιζα ότι είμαι μόνη μου. Έχω βρει όμως πολλούς
φίλους. Το παιδί θα αποφασίσει όμως. Άλλωστε τον τελευταίο καιρό ο Αλέξανδρος
έδειχνε ότι αγαπάει την Ελλάδα. Το πιο σημαντικό είναι να πάρουμε το παιδί
πίσω σε όποια κατάσταση και αν είναι.

Ήθελε να γίνει Έλληνας;

Ναι. Βέβαια είχε και τη ρώσικη πλευρά του. Το γέλιο ήταν όταν έπαιζε Ρωσία –
Ελλάδα στο μπάσκετ.

Πώς τον φώναζες, Αλέξανδρο, Άλεξ;

Στα ρώσικα. «Σάσα». Αλλά εδώ είναι γυναικείο όνομα και το κόψαμε, τον λέγαμε
Άλεξ.

Εκείνο το βράδυ τι σκέφτηκες;

Ότι έγινε κάτι κακό.

Από τότε τους είπατε ότι μπορεί να ευθύνονται τα πέντε παιδιά;

Το είχα πει στην Αστυνομία, από τότε. Αλλά μου είπαν «αποκλείεται, εμείς δεν
έχουμε τέτοια». Πάντως είναι μια περίεργη υπόθεση. Κάποιος πρέπει να υπάρχει
πίσω απ’ αυτά τα παιδιά. Πρέπει να είναι πολλοί. Ένας δεν μπορούσε να τα βάλει
με το παλικάρι μου. Αρνήθηκα πάντως κατηγορηματικά ότι έφυγε μόνος του, που
επέμεναν πάρα πολύ. Μετά έκατσαν και ασχολήθηκαν 1,5 μήνα με τον πατέρα του
που είναι στη Γεωργία. Τους εξηγούσα ότι αυτό αποκλείεται. Αστεία πράγματα.
Δεν θα είχε λεφτά ούτε για τα εισιτήρια. H κυρία Νικολούλη έπαιξε θετικό ρόλο,
παρόλο που στην αρχή δεν ήθελα να βγω. Κουνήθηκε και η Αστυνομία. Με όλη αυτή
τη δημοσιότητα χθες ήρθε ολόκληρο κλιμάκιο, 50 άτομα από τη Θεσσαλονίκη.

Άργησαν όμως να έρθουν…

Τι να σας πω; Όταν χάθηκε ο Αλέξανδρος τους ζητήσαμε να φέρουν σκυλιά. Πού
βρίσκονται, να τα φέρουμε με δικά μας έξοδα, τους είπαμε. Από την πρώτη μέρα
τους το είπαμε. Θα μπορούσαμε να τον βρούμε. Καταλαβαίνετε; Θα μπορούσαν όλα
να γίνουν πολύ πιο γρήγορα. Τα σκυλιά ήρθαν ύστερα από 6 μέρες, όταν είχαν
πέσει τα χιόνια.

«Έβγαινα στα βουνά και φώναζα»

Τι κάνατε εκείνες τις πρώτες μέρες της εξαφάνισης του Άλεξ;

Τι έκανα; Έβγαινα στα βουνά και φώναζα. Προσπαθούσα να ακούσω μια απάντηση.
Πίστευα ότι τον είχαν κάπου κλεισμένο. Έσκαβα κάθε λόφο που έβλεπα μπροστά
μου.

Τι εννοείς έσκαβες;

Βγαίναμε μέρα-νύχτα με τον άντρα μου, με τους φίλους του και σκάβαμε το χώμα.
Έβλεπα ένα βουναλάκι που μου φαινόταν παράξενο και πήγαινα και έσκαβα.
Ανέβαινα και κατέβαινα όλη μέρα. Μήπως του είχαν κάνει κάτι και δεν μπορούσε
να μιλήσει. Ή να μην μπορούσε να προχωρήσει. Και κάθε μέρα κάναμε το
δρομολόγιό του. Από το μπάσκετ μέχρι τη ζωγραφική. Ανεβήκαμε σε όλες τις
ταράτσες. Ψάξαμε σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους. Σκάψαμε τοίχους. Μπήκαμε
σε όλα τα παλιά σπίτια.

Τώρα τι προσδοκάτε, πείτε μου.

Να βρεθεί ο Αλέξανδρος. Ίσως είναι παράλογο, αλλά εγώ ακόμα το πιστεύω. Το
πιστεύει και ένας αστυνομικός. Έχει χάσει δυο παιδιά και ξέρει τον πόνο. Εγώ
πιστεύω πως αυτές τις βδομάδες θα βρεθεί ο Αλέξανδρος. Θα ήθελα να παρακαλέσω
τους δημοσιογράφους να μη λένε ότι ο Αλέξανδρος είναι νεκρός. Είναι πολύ
άδικο. Να αφήνουν και μία πιθανότητα στο παιδί μου. Ελάτε να πάμε με τη
σειρά… Αν θα έχω στενοχώρια, θα την έχω αύριο ολόκληρη, γιατί να την παίρνω
από σήμερα; Αφήστε με να ελπίζω. Μπορεί να μην ξέρω πού είναι ο Αλέξανδρος,
αλλά τον νιώθω. Έχω πολύ ισχυρό σύνδεσμο με τον γιο μου. Τον ξέρω. Είναι μόνος
του. Με χρειάζεται και δεν ξέρω πώς να τον βοηθήσω.