«Kλίμα τρομοκρατίας στο σχολείο»

«Πήγα στο σχολείο και ανέφερα στον διευθυντή ότι το παιδί μου είχε πέσει
θύμα κυρίως λεκτικών επιθέσεων. Ζήτησα την παρέμβαση των δασκάλων. Ένιωσα όμως
ότι δεν με πήρε στα σοβαρά. Ο διευθυντής χαμογέλασε και μου είπε ότι δεν ήταν
τίποτα».

Ησαϊα Αγαθαγγελίδου: «Είναι τραγικό εάν εμπλέκονται μικρά παιδιά. Ακουγόταν πάντως ότι γενικά οι αλλοδαποί έχουν πρόβλημα»

H κ. Νατέλα Ιντσουάιντσε, η μητέρα του Άλεξ, είχε αντιληφθεί ότι το παιδί της
ήταν δυστυχισμένο στο σχολείο, το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Βέροιας.

«Είναι παραμύθια όλα αυτά που λένε, ότι τάχα δεν ήξεραν. Είχαν επανειλημμένα
γίνει φασαρίες στο σχολείο και στη γύρω περιοχή, αλλά ποτέ δεν έγιναν
συστάσεις και δεν επενέβη κανείς. Το παιδί μου το χτύπησαν ανηλεώς μέσα στο
σχολείο. Έγινε φοβερή φασαρία, αλλά καμία ενέργεια. Τελικά πήγα εγώ και μίλησα
στα παιδιά κι έτσι δεν τον ξαναπείραξαν. Τα παιδιά αυτά κάθονταν συχνά κοντά
στο Δημαρχείο και αν δεν συμπαθούσαν κάποιο παιδί δεν το άφηναν να περάσει και
το έσπαζαν στο ξύλο. Όμως ο κόσμος φοβόταν, γι’ αυτό δεν μιλούσε» είπε στα
«NEA» η μητέρα ενός μαθητή, που ζήτησε να κρατήσει την ανωνυμία της.

«Φόβος και τρόμος»

Γιάννης Σταυρογιάννης: «Είναι κρίμα, γιατί ο κόσμος δεν μιλάει. Και δεν ξέρω τι φοβάται»

H «ομολογία» των πέντε ανηλίκων «άνοιξε» πλέον τα στόματα πολλών κατοίκων, που
μέχρι σήμερα παρέμεναν ερμητικά κλειστά και κάνουν λόγο για «συμμορία» παιδιών
που αποτελούσε «τον φόβο και τον τρόμο» στην περιοχή. «Στο σχολείο επικρατούσε
κλίμα τρομοκρατίας από συγκεκριμένη ομάδα μαθητών» είπε στα «NEA» ο πατέρας
μιας μαθήτριας. «Κυκλοφορούσαν με σιδηρογροθιές και είχαν σβάστικες πάνω στα
βιβλία τους. Ξέρω ότι είχε αναφερθεί στο σχολείο για τα δύο Ελληνόπουλα, αλλά
δεν έγινε τίποτα. Ο κόσμος το ‘χε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι».

Πάντως, μιλώντας στα «NEA» ο διευθυντής του Σχολείου Θωμάς Δημητράκης,
επέμεινε ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την υπόθεση, ενώ τόνισε ότι δεν πρόκειται
να κάνει καμία άλλη δήλωση προτού ολοκληρωθούν οι αστυνομικές έρευνες.
Μάλιστα, στον δήμαρχο Βέροιας Χρήστο Σκουμπόπουλο ανέφερε ότι η μητέρα του
Άλεξ τον είχε επισκεφθεί μόνο μία φορά κι αυτή για να ρωτήσει για την πρόοδο
του παιδιού της.

«Ο κόσμος φοβόταν»

Κατερίνα Λίτσα: «Δυστυχώς, τα παιδιά αυτά δεν τα αγκαλιάσαμε με την αγάπη που έπρεπε»

Το βέβαιο είναι ότι αρκετοί γνώριζαν τι συνέβαινε, αλλά ελάχιστοι ήταν αυτοί
που τόλμησαν να μιλήσουν. «Πιστεύω ότι ο κόσμος φοβόταν γιατί δεν ήξερε τι
κρυβόταν από πίσω τους και δεν ήθελε να βρει τον μπελά του» τόνισε ο Γιώργος
Καλτσίδης. Από την πλευρά της, η Ευγενία Σαατσίδου υποστήριξε πως οι
περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν για μια συνηθισμένη περίπτωση ομάδας παιδιών με
παραβατική συμπεριφορά. «Κανείς δεν περίμενε ότι θα έφταναν στα άκρα».

H Κατερίνα Λίτσα, καθηγήτρια Γαλλικών στο σχολείο του Άλεξ, σημειώνει ότι ένας
μαθητής της από τα πέντε παιδιά δεν ξαναπήγε σχολείο μετά την εξαφάνιση του
Άλεξ. «Από τότε άλλαξε η συμπεριφορά του. Ήταν πιο θλιμμένος. Τον συναντούσα
στον δρόμο κι όλο τον ρωτούσα πότε θα έρθει στο σχολείο και μου έλεγε αύριο.
Όμως δεν ερχόταν».

Κοινωνικοοικονομικός ρατσισμός

Παναγιώτης Σοφιάνοφ: «Δεν νομίζω ότι είναι θέμα ρατσισμού. Πάντως εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτα και αιφνιδιαστήκαμε»

Την υπόθεση ότι η εξαφάνιση του Άλεξ, αλλά και οι ξυλοδαρμοί εις βάρος του,
είχαν τις ρίζες τους στον φυλετικό ρατσισμό καταρρίπτει το γεγονός ότι στην
ομάδα των παιδιών συμμετείχαν και μετανάστες. Σημειώνεται ότι σε Λύκειο της
πόλης ο πρόεδρος του Μαθητικού Συμβουλίου είναι Ρώσος μαθητής, ο οποίος είναι
ιδιαίτερα αγαπητός στους συμμαθητές του.

Ωστόσο υπάρχει η εκτίμηση ότι στη Βέροια, και ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο
σχολείο, επικρατεί ένας ιδιότυπος κοινωνικοοικονομικός ρατσισμός. Το 1ο
Δημοτικό θεωρείται το καλύτερο σχολείο, στο οποίο φοιτούν κυρίως παιδιά από
μεγαλοαστικές οικογένειες, οι οποίες έδειξαν δυσφορία όταν άρχισαν να
πηγαίνουν και παιδιά που ανήκουν σε κατώτερες οικονομικές τάξεις. H διάκριση
αυτή, όπως εκτιμάται, μπορεί να πυροδότησε τις αντιδράσεις των συγκεκριμένων
παιδιών.

Πάντως, ειδικότερα όσον αφορά την οικογένεια των δύο Ελληνόπουλων, τα οποία
μεγαλώνουν με τη μητέρα τους και τα άλλα τρία αδέρφια τους κάτω από πολύ
δύσκολες οικονομικές συνθήκες, η τοπική κοινωνία δεν απέστρεψε το κεφάλι. Ο
Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων βοηθά την οικογένεια με κάθε τρόπο, ενώ ο Δήμος,
δεδομένου ότι δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει κανονική πρόσληψη, απασχολεί τη
μητέρα με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

«Πάνω από 10 τα παιδιά – απειλούσαν κι έκλεβαν»

«Δεν είναι μόνο αυτά τα πέντε παιδιά, αλλά πάνω από δέκα και μάλιστα μεταξύ
τους είναι και κορίτσια. Απειλούσαν τον κόσμο, έκλεβαν τα χρήματα από τα
εκκλησάκια και συχνά έκλεβαν και προκαλούσαν ζημιές. Εγώ πολλές φορές τα
μάλωσα, αλλά με έβριζαν. Το σπίτι μου είναι δίπλα στο σχολείο κι έχω οπτική
επαφή με την αυλή. Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα τα είδα με τα ίδια μου τα
μάτια να πλακώνουν στο ξύλο ένα παιδί. Τηλεφώνησα στο σχολείο, αλλά δεν
απαντούσε κανείς. Και γύρω στα τέλη Απριλίου τα είδα να σπάζουν το διπλανό
εκκλησάκι και πήρα τηλέφωνο στην Ασφάλεια. Τους άφησα το όνομα και το τηλέφωνό
μου και μου είπαν ότι θα με καλούσαν. Όμως δεν με πήραν ποτέ» κατήγγειλε η
Κατερίνα Μαυραγάνου.