Oι… άλλοι πρωταγωνιστές
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
Εκείνο το βράδυ στην Εληά δεν κυκλοφορούσε κανείς. Ποιος τρελός θα καθόταν
άλλωστε στην «παραλία» της Βέροιας, Φεβρουάριο μήνα. Και τι να έβλεπε; Τον
μουντό κάμπο; Ο Άλεξ θα προχωρούσε γρήγορα. Είχε μόλις τελειώσει το μπάσκετ –
γι’ αυτό είμαστε σίγουροι – και πήγαινε βιαστικά προς την Πλατεία Δημαρχείου
και το Ωδείο.
 |
|
«Ο Αλέξανδρος έκανε παρέα με τους δύο Έλληνες, τον Βασίλη και τον Λευτέρη, |
Από εδώ και πέρα, τα βήματά του τα υποθέτουμε. Όποιον και να ρωτήσεις στην
πόλη έχει κάτι διαφορετικό να σου πει για εκείνο το βράδυ.
Ο ταξιτζής που με πάει από «σπίτι σε σπίτι» πιστεύει την αρχική εκδοχή της
Αστυνομίας. Τον Άλεξ τον σκότωσαν συνομήλικοί του, τον έθαψαν σε ένα οικόπεδο
δίπλα στο δημαρχείο – ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης – αλλά κάποιος
μεγάλος μετέφερε το πτώμα και έτσι δεν μπορούν να το βρουν οι αστυνομικοί. Λες
και ένα δεκάχρονο αγόρι είναι ένα τσαλακωμένο πακέτο τσιγάρα και μπορεί να
μεταφέρεται από την Εληά στο Δημαρχείο και από εκεί στο πουθενά, χωρίς κανείς
ποτέ να δει τίποτα.
Ο περιπτεράς που έχει θέα «στο θέατρο των τηλεοπτικών επιχειρήσεων» από το
ξημέρωμα της Κυριακής έχει στο πλευρό του και τη γυναίκα του. H εκδοχή του
είναι αυτή που ψιθύριζαν το πρωί της Κυριακής κάποιοι ανώτατοι αξιωματούχοι
των Αθηνών: «Βιαστήκαμε. Τα παιδιά είπαν ψέματα για να γίνουν ήρωες. Δεν τον
σκότωσαν αυτά».
Ο «Αλβανός των καναλιών»
Το ίδιο μου λέει σε σπαστά ελληνικά και ο «Αλβανός των καναλιών» – σε ένα
παράθυρο τον είδα και ως «Βορειοηπειρώτη». Είναι ο πατέρας του Αλέξανδρου, ένα
από τα παιδιά που πηγαινοφέρνουν εβδομάδες τώρα οι αστυνομικοί της Ασφάλειας.
Γιατί το θέμα δεν ξεκίνησε την Παρασκευή που το έπαιξαν τα δελτία. Ξεκίνησε
την πρώτη Παρασκευή του Φεβρουαρίου, δύο μέρες πριν από τη μεγάλη πρώτη
χιονόπτωση στην περιοχή. Εκείνο το βράδυ που στο Ωδείο αντί για χειροκρότημα
ακούσθηκε ο ψίθυρος: «Χάθηκε το παιδί της Νατέλας. Ο άντρας της, θα το πήρε.
Είναι χωρισμένοι».
Το σπίτι του Σπουτίμ Μπρέκο είναι μια παράγκα. Δύο δωμάτια γεμάτα κρεβάτια.
Αυτός, η γυναίκα του, η κόρη τους και η τρεις τους γιοι ήρθαν από την Κορυτσά
πριν από 4 χρόνια. Σήμερα δουλεύει στα κεράσια. «Σπρώχνεται» για ένα
μεροκάματο. Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν αλλιώς. Παντού υπήρχαν
μεροκάματα. Ό,τι έβγαζε η περιοχή ήταν περιζήτητο και όταν δεν έβγαζε υπήρχαν
οι επιδοτήσεις.
«Τα χωράφια είναι για τους ξένους»
 |
|
«Μεγάλος το έκανε αυτό. Πήγα στην Ασφάλεια να τους πω ότι ο Αλέξανδρος δεν |
Με την πτώση όμως του «υπαρκτού» οι αγορές άρχισαν να χάνονται. Το «εμπάργκο
στους Γιουγκοσλάβους» αποτελείωσε το όνειρο. «Τα χωράφια είναι για τους
ξένους. Εμείς θέλουμε δουλειές για τα παιδιά μας», θα σου πουν σήμερα στα
καφενεία. Και όταν λένε «δουλειές» εννοούν «διορισμούς». H αναπνοή του Σπουτίμ
μυρίζει αλκοόλ και είναι ακόμη πρωί. Δίπλα του τα υπόλοιπα αγόρια του είναι
διατεθειμένα να μου τα πουν όλα.
«Ναι ο Αλέξανδρος έκανε παρέα με τους δύο Έλληνες, τον Βασίλη και τον Λευτέρη,
τον Στέλιο τον Ρουμάνο και τον Αιμίλιο τον Αλβανό». «Ναι, ήξεραν τον Άλεξ.
Όχι, δεν τον σκότωσαν. Ναι, ήταν συμμορία. Όχι, δεν έκλεβαν. Πήγαιναν όλοι
μαζί βόλτες για να μην τους πειράζουν. Ναι, ένας κυκλοφορούσε με σιδηρογροθιά,
κάποιος με σουγιά» – μου είπαν ποιοι, αλλά έχει σημασία;
Δίπλα τους η Τζένη, η μεγάλη τους αδελφή, πιο ξεπεταγμένη – 15 χρόνων δηλαδή –
με ένα τσιγάρο στο χέρι τούς λέει στα αλβανικά ότι δεν πρέπει να λένε για
«σιδερογροθιές και τέτοια». Ο πατέρας την ακούει και συμφωνεί. Τα μάτι του
είναι θολό. «Μεγάλος το έκανε αυτό. Πήγα στην Ασφάλεια να τους πω ότι ο
Αλέξανδρος δεν σκότωσε, με έδιωξαν». H Αστυνομία άγνωστο γιατί τις πρώτες
«κρίσιμες» μέρες δεν είχε ανακρίνει τους γονείς των παιδιών. Το έκανε από το
βράδυ της Κυριακής. «Εδώ με ένα τσιγαριλίκι πιάνουν το παιδί σου και σε
ξεσκονίζουν και αυτούς ούτε στην Ασφάλεια δεν τους καλέσανε».
Μεσημέρι στη «φωλιά των παιδιών»
Το πρωί της Κυριακής μετά την εκκλησία ο χώρος γέμισε με ηλικιωμένες που
έκαναν τον σταυρό τους και αναζητούσαν ρεπόρτερ να πουν τον πόνο τους. Ένα
ζευγαράκι οδηγεί το καρότσι με το παιδί του στην άκρη. Από κάτω ο εκσκαφέας
της Αστυνομίας περιμένει νέες εντολές. Δεν θα έρθουν. Μόνο το μεσημέρι, όταν
οι δημοσιογράφοι είχαν γλαρώσει, δυο επιβλητικά τζιπ από την Ασφάλεια της
Θεσσαλονίκης θα φέρουν τους άνδρες της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Μελετών,
μαζί με ιατροδικαστές, εισαγγελείς και όλα τους τα σύνεργα «στην φωλιά των
παιδιών». Το παλιό κτίσμα δηλαδή που φιλοξενούσε τα επικίνδυνα παιχνίδια των
«έξι». Το σπίτι που σύμφωνα με την πρώτη ομολογία τους «ακούμπησαν» στις 3
Φεβρουαρίου το άψυχο σώμα του Άλεξ. Σε λίγο οι αστυνομικοί θα φέρουν στο
«σημείο» και ένα από τα Ελληνάκια.
Ο Βασίλης είναι ο «μεγάλος» της παρέας, 13 χρόνων δηλαδή όλο κι όλο. Όπως και
ο αδελφός του ο Λευτέρης, μιλούν ελληνικά σαν μετανάστες. Ο πατέρας τους έχει
εξαφανιστεί στη Γερμανία. Τα μεγαλώνει η μάνα που δουλεύει καθαρίστρια στον
δήμο μαζί με την γιαγιά και τον παππού. Άλλον ένα ύποπτο, αν πιστέψουμε τα
δελτία της Κυριακής. Δύο στενά πίσω από τη «φωλιά» και το οικόπεδο που ψάχνει
ο εκσκαφέας, είναι το σχολείο του Άλεξ.
Εξαφανισμένοι ο διευθυντής και ο δάσκαλος
Ο ΘΩΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ, ο διευθυντής του, ο Μάκης, είναι εξαφανισμένος από
την πόλη. Το ίδιο και ο δάσκαλός του, ο Παναγιώτης Αδαμάκος. Στους
δημοσιογράφους οι συνάδελφοί τους δίνουν λειψά ονόματα, λάθος τηλέφωνα, άλλες
διευθύνσεις. Προσπαθούν να τους προστατεύσουν από την «μανία των MME». «Αν με
το ίδιο πάθος υπερασπίζονταν τα δικαιώματα του Άλεξ ίσως τα πράγματα να ήταν
αλλιώς», λέω σε έναν εκπαιδευτικό που έχει «χυμήξει» να με «φάει». Πολλοί
γονείς όμως λένε ότι το σχολείο δεν έκανε τίποτα για να τον προστατεύσει. Για
τον ίδιο λόγο κλαίει στα παράθυρα και η Νατέλα Ιντσουάιντσε.
«Δεν έχουμε ψυχολόγους στα σχολεία». «Δεν επαρκούν οι συνάδελφοι». Τα ίδια
έλεγαν πριν από μερικούς μήνες οι εκπαιδευτικοί και στο χωριό Λάπα της Αχαΐας.
Εκεί που όπως αποκάλυψαν «TA NEA» μερικοί μαθητές έβαλαν συρματόπλεγμα στο
σχολείο για να μην μπουν μέσα οι Αλβανοί συμμαθητές τους. Και τότε όπως και
τώρα τα στελέχη του υπουργείου Παιδείας είναι άφαντα από την περιοχή.
Google news
