EΓPAΨAN

Πάσχος Μανδραβέλης

(ο αρθρογράφος, για την κριτική)

«Αυτή η στρεβλή πεποίθηση για την ισχύ του λόγου έχει επιπτώσεις και σε
πολιτικό επίπεδο. Μόνο στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι τα MME κυβερνούν. Μόνο εδώ
θα μπορούσε να εκστομισθεί το «ή με κάνεις υπουργό ή βγάζω εφημερίδα» και μόνο
εδώ θα μπορούσε να υπονοηθεί το «ή μου δίνεις το έργο ή χρησιμοποιώ την
εφημερίδα». Είναι η βαθιά πίστη πως «η γλώσσα κόκαλα τσακίζει» που δημιουργεί
ευκαιρίες για τη διαπλοκή.

Τα παραπάνω δεν υπονοούν ότι ο λόγος είναι ανίσχυρος ή ότι η κριτική είναι
πάντα αθώα (προθέσεων, ουχί αποτελεσμάτων). Απλώς δεν έχει την ευθεία επιρροή
που πολλοί φαντάζονται ή προπαγανδίζουν ότι έχει. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
επενεργούν με πολλούς τρόπους στην κοινωνία, αλλά ο λόγος με την
πραγματικότητα δεν έχει απόλυτη σχέση αιτίου-αιτιατού. Δηλαδή ακόμη κι αν
κάποιος έγραφε «βάλτε βόμβα στον Βουλγαράκη» θα ήταν ένοχος βλακείας και όχι
για την επίθεση στην οδό «Δοξαπατρή».

Μεταξύ του «όπλου της κριτικής» και της κριτικής των όπλων υπάρχει τεράστιο
χάσμα. Έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές, με φυσική βία και με την ουσία της
Δημοκρατίας. Αυτή τη διαφορά προσπαθούμε να τη διδάξουμε έστω διά σωφρονισμού
στους τρομοκράτες. Πρέπει όμως πρώτα να την εμπεδώσουν οι πολιτικοί…».

(«H Καθημερινή»)