«Eίναι κουραστικό να ζεις ανάμεσα σε τείχη…»

Αυτά τα δύο ξενοδοχεία του Πατριαρχείου δίπλα στην Πύλη Τζάφα αποτελούν, μεταξύ των άλλων, το μήλον της Έριδος μεταξύ Θεόφιλου και ισραηλινής κυβέρνησης

Το ωραιότερο χούμους της Ιερουσαλήμ σερβίρεται σε ένα απλό μαγαζί που λέγεται
«Αμπού Σούκρι». Το εστιατόριο βρίσκεται στον αραβικό τομέα, κοντά στην Πύλη
της Δαμασκού, αλλά μπαινοβγαίνει σ’ αυτό κάθε καρυδιάς καρύδι: λογικό, αφού το
φαγητό είναι υπέροχο και πάμφθηνο.

Έξω από το «Αμπού Σούκρι», ηλικιωμένες Παλαιστίνιες πουλούν την πραμάτεια
τους. Θρήσκοι Εβραίοι, με τα χαρακτηριστικά καπέλα και τις κοτσίδες,
πηγαινοέρχονται φουριόζοι. Το τοπίο είναι σύνθετο, τα χρώματα πολυάριθμα, οι
μυρωδιές μπερδεμένες. Λίγα μέτρα πιο κάτω, δύο ευδιάκριτες εβραϊκές σημαίες σε
ένα κτίριο δείχνουν ότι αυτή η αγοραπωλησία δεν είχε προβλήματα. Ο Ισραηλινός
κάμεραμαν που μας συνοδεύει μας εξηγεί ότι σε αυτή τη συνοικία όλο και
περισσότερες ιδιοκτησίες αλλάζουν χέρια. Οι Εβραίοι αγοράζουν συνεχώς, το
σχέδιο εποικισμού προχωρεί. Αλλά ο συνομιλητής μας δεν πιστεύει ότι ο
διαχωρισμός της πόλης είναι δυνατός. «Ό,τι τείχος και να κατασκευάσει η
κυβέρνησή μου, εκείνοι που έχουν ανάγκη θα το περνούν», μας λέει. Και για να
μας το αποδείξει, μας οδηγεί σε δρομάκια που βρίσκονται έξω από την
«τουριστική οδό», γωνιές δύσοσμες, βρώμικες, πάμφτωχες και εγκαταλελειμμένες.
Εδώ μένουν οι παράνομοι Παλαιστίνιοι, που ήρθαν από τη Δυτική Όχθη ή τη Γάζα
για να δουλέψουν.

H μόνη λύση είναι μια ανοιχτή πόλη, τονίζει και ο δρ Ναζμί Αμίν Αλ-Τζουμπέχ,
αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Φαϊζάλ αλ-Χουσαϊνί και από τους πρωτεργάτες των
Συμφωνιών της Γενεύης που είχαν δώσει πριν από τρία χρόνια ελπίδες στους
ρομαντικούς αυτής της ταραγμένης περιοχής. «Μια χωρισμένη πόλη θα είναι μια
νεκρή πόλη. Δεν θα γίνονται επενδύσεις, δεν θα δουλεύει το αποχετευτικό
σύστημα, μια τέτοια λύση δεν είναι ρεαλιστική». Είναι όμως πολύ κουραστική.
Είναι κουραστικό να ζεις ανάμεσα σε τείχη και checkpoints, ο Παλαιστίνιος
καθηγητής είχε τον περασμένο χειμώνα μια προσωπική εμπειρία σε ένα σταθμό
ελέγχου της Ιερουσαλήμ. Ο Ισραηλινός φαντάρος με το M-16 έτρεμε από το κρύο,
εκείνος ήταν μέσα σε ένα ζεστό αυτοκίνητο και άκουγε κλασική μουσική, έδωσε
στον φαντάρο την ταυτότητά του, στο πρόσωπό του είδε τον γιο του, «τι κάνεις
εδώ;» τον ρώτησε, εκείνος ήλεγξε την ταυτότητα και του την πέταξε στα μούτρα,
στο πρόσωπό του ο καθηγητής είδε ένα δάκρυ, έβαλε μπρος ξανά το αυτοκίνητο,
απομακρύνθηκε ένα χιλιόμετρο, σταμάτησε στην άκρη, κι έβαλε τα κλάματα.