Πρόσωπα H φτώχεια θέλει… στυλ

Λέει πως είναι «ένας φτωχός συγγενής σχεδόν όλων των εστεμμένων κεφαλών της Ευρώπης»

Ουδέποτε είναι εύκολο να είναι κανείς φτωχός. Αλλά ο κόμης Αλεξάντερ φον
Σένμπουργκ, χρεοκοπημένος Γερμανός αριστοκράτης, δίνει οδηγίες για το πώς να
αντιμετωπίζει κάποιος τη φτώχεια με… χάρη. Το βιβλίο του έγινε μπεστ σέλερ
στη Γερμανία και σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί και στην Ιταλία. «Ξέρω για ποιο
πράγμα μιλάω», λέει ο κόμης. «H οικογένειά μου βρίσκεται σε παρακμή τα
τελευταία 500 χρόνια».

Ο φον Σένμπουργκ, ο οποίος αναφέρει πως είναι «ένας φτωχός συγγενής σχεδόν
όλων των εστεμμένων κεφαλών της Ευρώπης», πιστεύει πως οι μεσαίες τάξεις, που
αντιμετωπίζουν τώρα για πρώτη φορά τη φτώχεια, μπορούν να διδαχθούν από την
παραδοσιακή αριστοκρατία, που εδώ και γενιές μαθαίνει να τα βγάζει πέρα με
λιγότερα. «Αναπτύξαμε ένα στυλ που περιφρονεί τη μόδα και την επίδειξη»,
γράφει στο βιβλίο του, το οποίο περιγράφει ως οδηγό από έναν «παλαιόπτωχο»
προς πιθανούς «νεόπτωχους». Οι «παλαιόπτωχοι», διευκρινίζει, ξέρουν πώς να
ζουν με λίγα, αλλά με στυλ και αξιοπρέπεια – χωρίς να αγοράζουν τίποτε
καινούργιο και διατηρώντας παλαιά αποκτήματα, όπως ξεχαρβαλωμένα έπιπλα και
πολυκαιρισμένα σκεύη. «Παιδί έβλεπα τη μητέρα μου να καλύπτει φτηνά έπιπλα της
ΙΚΕΑ με τα υπολείμματα από μια παλιά, αλλά κομψότατη ταπετσαρία, την οποία
είχε περισώσει από έναν διαλυμένο καναπέ», εξηγεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια
καρέκλα που έμοιαζε με ανεκτίμητη αντίκα, αλλά δεν διαλυόταν κάτω από το βάρος
ενός ανθρώπου, όπως θα συνέβαινε με μια πραγματική αντίκα. «Και θυμάμαι πως,
στον πατέρα μου, ποτέ δεν άρεσε μια τσαγιέρα αν δεν είχε κάνει ράγισμα. Έλεγε
πως τότε μόνον αποκτούσε επιτέλους χαρακτήρα».

Οι τσάντες του Louis Vuitton είναι καλές για Ρώσους ολιγάρχες, λέει στο
«Σπίγκελ» ο φον Σένμπουργκ. Για τις κυρίες του τζετ σετ, πιο σικ είναι οι
απομιμήσεις. Το άκρον άωτον του σικ είναι να πας σ’ ένα κατάστημα Cartier και
να ζητήσεις να ρυθμίσουν το λουράκι σ’ ένα Cartier-μαϊμού από το Χονγκ Κονγκ.
Όταν η υπάλληλος σε προειδοποιήσει πως πρόκειται για απομίμηση, εσύ απαντάς με
ύφος: «Το ξέρω». Το σόπινγκ πρέπει να περιοριστεί δραστικά. Οι υπερβολικές
αγορές είναι χυδαιότητα. Το λένε ακόμη και στις ΗΠΑ, όπου επινόησαν «τραπεζικά
προφυλακτικά» – θήκες από διαφανές πλαστικό για τις πιστωτικές κάρτες που
γράφουν, «Άραγε το χρειάζεσαι πραγματικά αυτό;» Και αν το «προφυλακτικό» δεν
είναι αποτελεσματικό, εξίσου «σικ» είναι να μένεις μακριά από τα εμπορικά
κέντρα προσφέροντας, σε όποιον ρωτάει το γιατί, μια «σοφιστικέ» εξήγηση: «Αφ’
ότου διάβασα το “Au Bonheur des Dames” του Ζολά, που εκδόθηκε το 1883, τα
σημερινά εμπορικά κέντρα με καταθλίβουν».

«Κατάλαβα την αλήθεια του παλιού ρητού, ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι
δωρεάν», γράφει ο φον Σένμπουργκ. «Το να τα χαίρεσαι χωρίς να εύχεσαι να είχες
πολλά, αυτό απαιτεί πραγματική ανωτερότητα».