ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλα για τα λεφτά…

H διαφήμιση ακριβής μάρκας ρολογιών, πάνω στην οποία έπεσαν τα μάτια μου καθώς
ξεφύλλιζα το «ΤΙΜΕ», μου τράβηξε την προσοχή: «Ένα δικό μας ρολόι ποτέ δεν θα
αλλάξει τον κόσμο. Αυτό το αφήνουμε στους ανθρώπους που φοράνε τα δικά μας
ρολόγια… Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο κόσμος κινείται προς τα
εμπρός, βασισμένος σε έμπνευση και ιδέες… ότι είναι σημαντικό κάθε μέρα να
κάνεις μία θετική συνεισφορά. Και τους είναι αδύνατο να κάνουν την ζωή τους με
οποιοδήποτε άλλο τρόπο». Σάστισα. Αυτομάτως, λόγω οικονομικής κατάστασης, εγώ
και σχεδόν όλοι μου οι αγαπημένοι και στενοί φίλοι αποκλειστήκαμε από αυτήν
την τόσο φευγαλέα και μαγική και τόσο λαμπερή κατηγορία ανθρώπων. Έτσι απλά.

H αλήθεια είναι ότι το παράδειγμα αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Αντίθετα,
σκιαγραφεί την σύγχρονη τάση της αποθέωσης του πλούτου – και άρα της εξουσίας,
και τανάπαλιν – ως οιονεί ηθικής αξίας, σίγουρα πάντως ως στοιχείο που
καθαγιάζει και ομορφαίνει τα πάντα. H ύπαρξη δε, αυτής της τάσης, βασίζεται
στην διαρκώς αυξανόμενη (σιωπηρή) αποδοχή εκ μέρους της μεγάλης πλειοψηφίας εξ
ημών, δύο πραγμάτων: πρώτον, ότι σήμερα πια, απαιτείται ένας διαρκής, αργά ή
γρήγορα καταδικασμένος σε αποτυχία, αγώνας για να μπορείς να ζεις σε ένα πολύ
μέτριο επίπεδο. Είναι αναγκαία ολοένα και περισσότερα χρήματα για να
εξασφαλιστούν ολοένα και λιγότερα πράγματα, ακόμα και αγαθά απολύτως αναγκαία,
ή τα οποία προ ελαχίστου καιρού θεωρούνταν αυτονόητα ή δεδομένα.

Και δεύτερον, ότι για να υπάρχει πιθανότητα να σου αναγνωριστεί, εάν τη
διαθέτεις, η ορμή για προσφορά, η έμπνευση και οι ιδέες, πρέπει να ανήκεις
στην κατηγορία των beautiful people, βασικό κοινό στοιχείο των οποίων, όσο κι
αν είναι μπανάλ να το λέω, είναι η πολύ μεγάλη οικονομική άνεση. «It’s all
about the money» τραγουδούσαν προ ετών οι Fine Young Cannibals. Ας το
παραδεχτούμε επιτέλους, κι ας αφήσουμε ήσυχες τις «αξίες».