ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια άλλη Γιουροβίζιον…

Τον περιμέναμε, ομολογουμένως, από καιρό, σαν ένα από τα ευχάριστα χάπενινγκ
του Μαΐου. Ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον, με τον οποίο άλλωστε
«γαλουχηθήκαμε» από παιδιά, γινόταν για πρώτη φορά στα μέρη μας. Ο χώρος των
ολυμπιακών εγκαταστάσεων τόνωνε, λόγω συνειρμού, τη θετική διάθεση… Βέβαια,
η πολυδάπανη προβολή και η όλη βαβούρα για το δικό μας τραγούδι, που εξελήφθη
κάτι σαν «εθνική υπόθεση, όταν οι πραγματικές εθνικές υποθέσεις έχουν μπει στο
ράφι, μας ενόχλησε… Και τα τραγούδια μάς άφησαν χλιαρούς από τους
προκριματικούς ήδη, ενώ το φινλανδικό μάς προκάλεσε έκπληξη που συνεχίστηκε
(πού να ξέραμε…). H προσμονή, όμως, της βραδιάς παρ’ όλα αυτά δεν
μειώθηκε…

Οι συμμετοχές εξακολούθησαν να συναγωνίζονται η μία την άλλη σε μετριότητα
και στον τελικό και χρειάσθηκε να προσπαθήσουμε πολύ για να ψηφίσουμε τελικά
κάποιο ως καλύτερο – αν και κάποιοι μπήκαμε στον πειρασμό να ψηφίσουμε μόνο τα
τραγούδια που κράτησαν τον πλούτο της γλώσσας τους (είναι δυνατόν η
μουσικότατη ρωσική γλώσσα να αντικαθίσταται από την αγγλική;). Ακόμα και ένας
μικρός από την παρέα, που ψήφισε το φινλανδικό τερατούργημα, μάς δήλωσε
ευθαρσώς ότι το κάνει «ως αντίδραση στη χαζο-ποπ κουλτούρα του θεσμού». Οι
φιναλίστ ήταν ένα ψυχρό ντους στην αισθητική μας, οπτική και ακουστική…

Έτσι, δεν μπορέσαμε τελικά παρά να νοσταλγήσουμε μια άλλη Γιουροβίζιον, που
έγινε μία μόλις εβδομάδα πριν από αυτή της Αθήνας. Εκείνη δεν διαφημίστηκε,
ούτε είχε σπόνσορες- κολοσσούς. Την πετύχαμε ανοίγοντας τυχαία το κρατικό
κανάλι μια Πέμπτη βράδυ. Γινόταν μπροστά στο παραμυθένιο δημαρχείο της Βιέννης
και κάτω από το φεγγάρι. Ήταν ο διαγωνισμός, ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια
σαν τα κρύα νερά, για τον καλύτερο νέο Ευρωπαίο μουσικό. Στο διάλειμμα, έως
ότου βγουν τα αποτελέσματα, συγκροτήματα απ’ όλο τον κόσμο – ακόμα και νέγρικα
– έπαιξαν Μότσαρτ με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Ο νικητής ήταν ένας έφηβος
Σουηδός, όμορφος σαν αρχαίος Έλληνας, που έπαιξε θεϊκό βιολοντσέλο, μέχρι που
διηύθυνε σχεδόν και την ορχήστρα!

Και στο τέλος, όλος ο κόσμος πάνω στη σκηνή και κάτω από αυτήν, σε όλη τη
μεγάλη πλατεία που ήταν γεμάτη, άρχισε να στροβιλίζεται υπό τους ήχους του
Γαλάζιου Δούναβη, στα βαλς του Στράους. Υπάρχει και αυτή η Ευρώπη…