TPITH AΠOΨH Οι φαρισαίοι της υποκρισίας

Το ευρωπανηγύρι τελείωσε, τα τέρατα της Φινλανδίας κατέκτησαν το τρόπαιο προς
λύπη των απανταχού οπαδών των εθνικών – τρόπος του λέγειν – τραγουδιστών και
τραγουδιστριών και τώρα βεβαίως καλείται ο λαός, είτε απόλαυσε το θέαμα είτε
όχι, να πληρώσει το μάρμαρο.

H εθνική EPT υπολόγισε πως το «κοστούμι» θα κοστίσει γύρω στα 12 εκατ. ευρώ (4
δισ. δρχ.) χωρίς να αποκλείεται και ο διπλασιασμός του ποσού (24 εκατ. ευρώ).
«Ψιλά πράγματα» μπορεί να πει ο αδαής τηλεθεατής που αναγκάστηκε μπροστά στην
εθνική τηλοψία να υποστεί την παρέλαση ισοπεδωμένων στίχων, σωματεμπορικών
επιδείξεων γυναικείου και ανδρικού σώματος, ομάδων κρατών που ψήφιζαν με το
υπέρτατο κριτήριο των συνόρων τους, μαζί με 1,2 ευρώ το αναγκαίο αντίτιμο της
ψηφοφορίας μέσω SMS (κινητού).

Το εμποροπανηγυράκι έλαβε χώρα την ώρα που ο κυρίαρχος άνεμος σε Ανατολή και
Δύση επιχειρεί να αλλάξει τα ανεμολόγια και τους ορίζοντες, αμφισβητεί εκείνο
που ώς τώρα θεωρούνταν στοιχειώδες και αυτονόητο, απαξιώνει ανθρώπους, ιδέες
και ιστορία, ενώ την ίδια ώρα γενικεύει την επίθεση στην εργασία, υπονομεύει
το μεροκάματο και τη νοημοσύνη, ανεβάζει τον πήχυ των εσωτερικών ταξικών
τειχών και σαν αντιστάθμισμα λέει ότι «η μουσική ενώνει», σαρώνει το κοινωνικό
πεδίο και βάζει τις ζωές σε επανεξέταση.

Μα πώς συνδέεται άραγε ένα ακριβό και εξευτελισμένο συνάμα θέαμα αισθητικής
απονέκρωσης και αποβλάκωσης – που μάλιστα τείνει να γίνει «βασικός θεσμός» της
Ευρώπης – με τα προβλήματα, τις αναζητήσεις και τη διαμόρφωση γερών αξιών,
ιδιαιτέρως στις νέες γενιές; Μόνο μια «λογική» αθωότητας ή σκοτεινής
σκοπιμότητας θα υποστήριζε πως τα εμφανιζόμενα γεγονότα είναι ασύνδετα. Από τη
μια πλευρά έχουμε μια θεσμική, κανονική, εκτατική, εντατική μέχρις εξοντώσεως
πλύση εγκεφάλου για τα πανηγύρια και τα πανηγυράκια, όπου οι λεπτομέρειες για
τα ρούχα, τα στολίδια, τα κρυφά και απόκρυφα τροφοδοτούν την καθημερινή
κουλτούρα. Επιβάλλουν να ξέρεις τα πάντα γύρω από το σόου της Γιουροβίζιον για
να βρίσκεσαι στις εξελίξεις. Για να ανταποκριθείς με αξιώσεις σ’ αυτό που
επιβάλλει η κυρίαρχη πολιτική και η αισθητική της.

Μαζί οι λαϊκές χαρτορίχτρες των MME, οι ζωδιακοί κύκλοι, η έκτη αίσθηση και η
μετενσάρκωση, τα ξόρκια και οι «θετικές ενέργειες» λιπαίνουν το έδαφος ενός
πολυπλόκαμου ανορθολογισμού και αλέθουν τα μυαλά, ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων.

Από την άλλη πλευρά οι φαρισαίοι του συστήματος αξιώνουν από τους εφήβους που
διαγωνίζονται στις Πανελλαδικές να δώσουν απαντήσεις και προτάσεις σ’ ένα
κοινό «που πρόσφατα δέχθηκε τα πλήγματα ενός καταστροφικού συμβάντος». Να
μιλήσουν, να αξιολογήσουν και να προτείνουν «ψυχολογικές» και «υλικές» λύσεις
με συλλογικό, συνεργατικό – τρόπος του λέγειν – πνεύμα.

Αλλά πώς μπορεί ουσιαστικά να δώσει βαθιές απαντήσεις ένας νέος, όταν όλο το
σύστημα τον βομβαρδίζει ανελέητα με τα ευτελή πανηγυράκια και το ασυνάρτητο
κους κους της τηλεόρασης και ταυτόχρονα θεοποιεί την ατομική λύση, την
εγωιστική απάντηση και το «κάν’ το μόνος σου»; Από τη μια πλευρά ο νέος
καθηλώνεται στον καναπέ της μοναξιάς, η συλλογική δράση και αντίσταση
στηλιτεύεται σαν παρωχημένη, η ενασχόληση με τα κοινά σαν παλιομοδίτικη και το
φόρεμα της εθνικής αοιδού των 170.000 ευρώ σαρκάζει τη δουλειά του πατέρα και
της μάνας του, κι από την άλλη με μαζικό τρόπο απαιτείται να υψωθεί στο βάθρο
του συλλογικού ανθρώπου, να σκεφτεί σαν ένας μέσα στους πολλούς και να
υποδείξει προτάσεις στους χτυπημένους από τη φυσική καταστροφή!

Αύριο το σύστημα θα γίνει πιο κυνικό. Αφού υπονομεύσει συστηματικά τους
δρόμους της κοινωνικής δράσης και της αλληλεγγύης σαν παρωχημένους, αφού
σηκώσει σε επίπεδο αισθητικής διαστροφής τον επόμενο σταθμό της Γιουροβίζιον,
θα ζητήσει από τα θύματά του προτάσεις για την ανεργία, την περιθωριοποίηση
και την εγκατάλειψη. Έτσι ακριβώς!

Με την απόλυτη διχοτομία σκέψης και δράσης. Και αυτή η διχοτομία δεν θα
αίρεται όσο δεν υπάρχει ενότητα θεωρίας, θέλησης και πράξης, όσο αδυνατεί ο
κόσμος της εργασίας να διαχειριστεί ορθολογικά τα επιτεύγματά του, να ενώσει
τα ασύνδετα και πίσω από το φαινομενικά αδιάφορο ή καθιερωμένο, να δει και
κυρίως να κατανοήσει τις αναγκαίες συνδέσεις, άρα και τις ανατροπές.