ΔIAΣTAΣEIΣ Iνδία, η χώρα του υποσιτισμού

Παρά την οικονομική ανάπτυξη, η Ινδία διαθέτει τα περισσότερα υποσιτισμένα παιδιά κάτω των πέντε ετών στον κόσμο

H τετράχρονη Καμίνι Τούμντα ξαπλώνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου και αγωνιά.
Μια νοσοκόμα την πλένει προσεκτικά, απομακρύνοντας από το σώμα της τα κομμάτια
που ξεφλουδίζονται. Υποσιτισμός… Οι γιατροί λένε ότι η κατάστασή της είναι
κρίσιμη. «Έχει φυματίωση και πνευμονία. Προσπαθούμε, αλλά πρόκειται για μια
πολύ σοβαρή μορφή υποσιτισμού», λέει ο Μπαράτ Μαχάλε, ένας από τους γιατρούς
που την παρακολουθούν στο δυτικό κρατίδιο Μαχαράστρα, 125 χλμ. από την
πλουσιότερη πόλη της Ινδίας, τη Βομβάη.

Αιτία για την κατάσταση της Τούμντα είναι η περιορισμένη πρόσληψη πρωτεϊνών
που, εκτός των άλλων, προκαλεί ξεφλούδισμα, λέπτυνση των τριχών, διόγκωση του
ήπατος και πρήξιμο στην κοιλιά. Οι γιατροί χαρακτηρίζουν την ασθένεια της
Ινδής ως τη χειρότερη μορφή υποσιτισμού. H ιστορία της ασθενικής ζωής της
έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη εικόνα της Ινδίας διεθνώς, χώρας με
εκπληκτική οικονομική ανάπτυξη 8% ετησίως.

Οι θετικές επιπτώσεις αυτής της ανάπτυξης, όμως, δεν αγγίζουν όλα τα μικρά
παιδιά, κυρίως τα παιδιά που δεν ξεπερνούν το πέμπτο έτος ζωής. Πριν από λίγο
καιρό, η Unicef ανακοίνωσε ότι 57 από τα 146 εκατομμύρια υποσιτισμένα παιδιά
του κόσμου κάτω των πέντε ετών ζουν στην Ινδία. Την ίδια ώρα, σχεδόν τα μισά
παιδιά στις ίδιες ηλικίες είναι λιποβαρή. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της
ινδικής κυβέρνησης, περίπου 1,2 εκατ. παιδιά, επίσης κάτω των πέντε, πεθαίνουν
από υποσιτισμό στη χώρα κάθε χρόνο.

Στο χωριό της Τούμντα, τα παιδιά είναι στην πλειονότητά τους υποσιτισμένα. Με
λεπτά ποδαράκια, πρησμένες κοιλιές και ρούχα κουρελιασμένα κείτονται πάνω στις
λάσπες… H Βομβάη, η οικονομική πρωτεύουσα της Ινδίας, δεν είναι μακριά. Οι
ουρανοξύστες και οι λιμουζίνες με τους σοφέρ σκιαγραφούν μια εικόνα εντελώς
διαφορετική.

H Ινδία παλεύει καιρό με την πείνα. Αν και πολλά κρατίδια είναι πολύ φτωχά, τα
φαινόμενα κακοδιαχείρισης στις περιπτώσεις πλεονασμάτων των τροφίμων είναι
αναμφισβήτητα. Το ίδιο αναμφισβήτητη είναι και η κοινωνική ανισότητα, η
κοινωνική αδικία.

Και όμως. Πριν από 30 χρόνια, η Ινδία είχε ανακοινώσει ότι η «πράσινη
επανάσταση» (ένα πολυετές πρόγραμμα με μεγάλη έμφαση στη γεωργία), στην οποία
είχε επενδύσει ύστερα από την ανεξαρτητοποίησή της από τη Βρετανία, είχε
αποδώσει καρπούς και ότι ο λιμός θα αποτελούσε σύντομα κεφάλαιο του
παρελθόντος.

Ωστόσο, ο υποσιτισμός συνεχίζεται – γεγονός που έρχεται να τονίσει ότι οι
πολιτισμικές παραδόσεις είναι συχνά δυσκολότερο να αντιμετωπιστούν από την
έλλειψη τροφής. Εκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν τη στοιχειώδη εκπαίδευση,
παντρεύονται ενώ είναι παιδιά και δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για την τροφή
των παιδιών τους. «Από μόνη της η οικονομική ανάπτυξη δεν αποτελεί εγγύηση ότι
τα ωφελήματά της θα αγγίζουν κάθε ιστό της κοινωνίας», λέει ο B. Ραμάνι,
γενικός διευθυντής της κρατικής Επιτροπής Υγείας και Διατροφής. «Το πρόβλημα
της Ινδίας είναι ένας συνδυασμός οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων».

Πίσω στο νοσοκομείο, οι γονείς της μικρής Τούμντα είναι απαρηγόρητοι:
«Υποσχεθήκαμε στους γιατρούς ότι θα την προσέξουμε εφ’ όσον θεραπευτεί», λέει
ο πατέρας της, ο οποίος βγάζει λιγότερα από 2 ευρώ ημερησίως. «Είναι η
μοναδική προσευχή μας προς τον Θεό, να κάνει καλά το παιδί μας, να μας δώσει
ακόμη μία ευκαιρία…».