ΣE ΠPΩTO ENIKO Xαμένοι στην γκρίζα παραζάλη

Εντάσεις στο Αιγαίο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κακά μαντάτα από την
Ευρώπη, τεταμένη η κατάσταση στην – πολύ κοντινή μας – Μέση Ανατολή, το status
quo στα – ακόμα πιο κοντινά μας – Βαλκάνια ανατρέπεται και μια νέα αμφίβολη
πραγματικότητα δημιουργείται, ενώ το χάσμα μεταξύ των εχόντων και των μη
εχόντων διευρύνεται διαρκώς. H αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε απροετοίμαστοι, αν
και όχι απροειδοποίητοι, για τις εξελίξεις που συνθέτουν το μάλλον βαρύ κλίμα
του τελευταίου καιρού. Εμείς όμως είμαστε αλλού, κάπου χαμένοι ανάμεσα στην
προβολή του «Κώδικα Ντα Βίντσι», στις μικροπολιτικές αψιμαχίες και εντάσεις,
στα εγχώρια και ξένα μουσικά – και όχι μόνο – ριάλιτι, που εξαπλώνονται σαν
επιδημία σε όλα τα κανάλια.

Μαγεμένοι, αναστατωμένοι, παραζαλισμένοι και, όσο και να μην το θέλουμε,
σημαδεμένοι. Από τα γεγονότα μιας ευρύτερης, παγκόσμιας εποχής που δεν
επιλέξαμε, δεν επιθυμήσαμε, δεν αγαπήσαμε, ωστόσο, έστω και σε πολύ μικρό
βαθμό, έστω και μονάχα με την ανοχή μας, συνδιαμορφώσαμε. Το ξέρουμε, το
κατανοούμε, αλλά δεν πράττουμε απολύτως τίποτε γι’ αυτό. Απλώς το
αναγνωρίζουμε, ίσως να το συζητάμε περιστασιακά με τον δέοντα ελαφρύ τρόπο
μεταξύ μας, μετά απορροφούμαστε και – να μην πούμε ψέματα – παρηγορούμαστε από
το «Αγνοούμενοι» («Lost»), την παράξενη τηλεοπτική σειρά που παρακολουθεί όσα
περνάει μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι επέζησαν από συντριβή αεροπλάνου και
βρίσκονται σε ένα απομονωμένο ερημονήσι.

Ίσως, τελικά, μας αξίζει να μείνουμε χαμένοι – με όλη τη σημασία της λέξης –
μέσα στη συλλογική (και ατομική) υπαρξιακή κρίση που μας έχει πιάσει, παθητικά
αναζητώντας κάποιο νόημα στη ζωή μας, κάποια διέξοδο από το γκρι,
συμβιβασμένοι ωστόσο με την ιδέα ότι τέτοια διέξοδος δεν υπάρχει.
Παρακολουθώντας, την ίδια ώρα, στην εικονική πραγματικότητα άλλους χαμένους,
ανάλαφρα και κατ’ επάγγελμα προβληματισμένους, να κάνουν καριέρα από το ότι η
μόνη τους βεβαιότητα είναι η αμφιβολία και η μοναδική τους σιγουριά η ανασφάλεια.