ΣE ΠPΩTO ENIKO «Σκαρφάλωσε ο υδράργυρος…»

Ένα πράγμα είχα να θυμηθώ, το ξέχασα. Κρίμα, γιατί ήταν της νέας σειράς με
άρωμα πορτοκάλι και έξτρα προστασία για τον καυτό ήλιο του μεσημεριού. Αλλά
από αντηλιακά βρωμάει ο τόπος, κανένα πρόβλημα. Ούτε για τη μυρωδιά –
πορτοκάλι, που τη σκεπάζει η μυρωδιά – καλοκαίρι, αυτή που ακολούθησε
υπνωτισμένο το πλήθος και βγήκε από τα σπίτια του κατ’ ευθείαν Βουλιαγμένη (με
ενδιάμεσο σταθμό Συγγρού – Φιξ, σύνδεση με τραμ). Στις παραλίες έγινε η πρώτη
μεγάλη επιδρομή (και όσοι δεν ήταν εκεί το είδαν στην τηλεόραση, με πολλά
κοντινά πλάνα και αναλυτικά ρεπορτάζ από αυτά που αρχίζουν «σκαρφάλωσε ο
υδράργυρος στα ύψη»).

Κορμιά στη σειρά ξαπλωμένα στην άμμο – όσα από αυτά πρόλαβαν στις καινούργιες
μπλε ξαπλώστρες του «Αστέρα» – με όψη κοραλλοχρυσοκόκκινη και «φωτοτυπημένες»
επάνω τους ώρες και ώρες ανελέητου σολάριουμ. Είμαι από άλλη φυλή, ή έτσι
δείχνω. Αλλά δεν τους κάνω τη χάρη. Συνεχίζω στη γραμμή της παραλίας, με ένα
ποτήρι φρέντο σε τρικυμία, απτόητη. Περνάω το πρώτο μπλοκ με τους σερφάδες –
πάντα με το φρέντο στα χέρια – και αγνοώ, όσο μπορεί άνθρωπος να αγνοήσει, τις
εξαδέλφες της Ζιζέλ και τα ανίψια του Μάρκους, που πλατσουρίζουν αμέριμνα
δεξιά και αριστερά χωρίς καθόλου να νοιάζονται για τα κύματα κρίσης που
σκορπίζουν γύρω στον άμαχο πληθυσμό. Αλήθεια, πού να ήταν όλος αυτός ο κόσμος
τον χειμώνα; Στα μονόζυγα; Στη γιόγκα; Στο τμήμα υγιεινής διατροφής του σούπερ
μάρκετ; Στον τομέα αντιμετώπισης κρίσεων; Δεν ξέρω καν πού ήταν μία ώρα πριν,
για την ακρίβεια. Κάτω από το τικ-τακ της ρακέτας και σε αναζήτηση κάποιας
ξεχασμένης σκιάς (ξεχνιόνται οι σκιές;), έχω λύσει όλες απορίες που μπορεί να
είχα – γιατί άνθρωπος είσαι, δεν τα ξέρεις όλα – για την πτώση στο
Χρηματιστήριο, για τα SOS στις Πανελλήνιες, για το πώς το σενάριο ήρθε και
βάρυνε στον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και ποιο κλαμπ θα μαζέψει τον κόσμο. Επίσης,
έχω εξασφαλίσει και μερικά σίγουρα για το Μουντιάλ (αλλά δεν πρόκειται να τα
προδώσω εδώ, σε μια άλλη συνάντησή μας ίσως) και τα ζώδια διασταυρωμένα από
διαφορετικές «συναστρίες» της παραλίας. Αυτό που δεν γίνεται να επιβεβαιώσω με
τίποτε είναι πόσο κρύο είναι το νερό. Και τι είχα να θυμηθώ και το ξέχασα.